การศึกษาเชิงประวัติศาสตร์และโบราณคดีชุมชนผลิตเครื่องปั้นดินเผาลุ่มทะเลสาบสงขลาเพื่อพัฒนาสู่การยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชนให้สอดคล้องกับบริบททางเศรษฐกิจสังคมในโลกปัจจุบัน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์การวิจัยเรื่อง การศึกษาเชิงประวัติศาสตร์และโบราณคดีชุมชนผลิตเครื่องปั้นดินเผาลุ่มทะเลสาบสงขลาเพื่อพัฒนาสู่การยกระดับผลิตภัณฑ์ชุมชนให้สอดคล้องกับบริบททางเศรษฐกิจสังคมในโลกปัจจุบันเพื่อศึกษาและประยุกต์ความรู้ ทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีเพื่อยกระดับผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาบริเวณชุมชนคลองปะโอ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา งานวิจัยนี้ใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพผลการศึกษาพบว่า คลองปะโอเป็นเส้นทางเดินเรือออกทะเลสาบสงขลาสู่อ่าวไทยนับแต่อดีต พื้นที่ ริมคลองเป็นแหล่งเตาเผาโบราณความโดดเด่นเชิงประวัติศาสตร์และโบราณคดีของพื้นที่ สามารถนำมา สร้างคุณค่าและมูลค่าให้กับชุมชนริมคลองปะโอได้ โดยเฉพาะการประยุกต์ความรู้เพื่อยกระดับผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาให้โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ ชูชาญ. (2552). การจัดการความรู้ทางทรัพยากรวัฒนธรรมโดยผู้นำชุมชนเพื่อการท่องเที่ยว ชุมชนบ้านผาหมอน ดอยอินทนนท์ จังหวัดเชียงใหม่. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
ดิเรก ศศิธร. (2564, 28 พฤศจิกายน). สัมภาษณ์.
ดำรงค์ ชีวะสาโร. (2554). การพัฒนารูปแบบศิลปหัตถกรรมผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผา: กรณีศึกษาชุมชนบ้านสทิงหม้อ ตำบลสทิงหม้อ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา. มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ธนิก เลิศชาญฤทธิ์. (2554). การจัดการทรัพยากรวัฒนธรรม. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
ธราพงศ์ ศรีสุชาติ และอมรา ขันติสิทธิ์. (2526). หลักฐานใหม่จากการปฏิบัติงานขุดค้น. ใน สถาบันทักษิณคดีศึกษา, ประวัติศาสตร์และโบราณคดีคาบสมุทรสทิงพระ (หน้า 46-51). รุ่งแสงการพิมพ์.
ธราพงศ์ ศรีสุชาติ และอมรา ศรีสุชาติ. (2542). เครื่องปั้นดินเผาพื้นเมืองสมัยโบราณ: ในภาคใต้. ใน สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคใต้ เล่ม 3 (หน้า 1165-1202). สยามเพรส แมเนจเมนท์.
นิรัช สุดสังข์. (2548). การวิจัยการออกแบบผลิตภัณฑ์อุตสาหกรรม. โอเดียนสโตร์.
ผาสุข อินทราวุธ. (2526). ภาชนะพื้นเมืองจากการสำรวจและขุดค้นบริเวณเมืองโบราณในคาบสมุทรสทิงพระ ใน สถาบันทักษิณคดีศึกษา, ประวัติศาสตร์และโบราณคดีคาบสมุทรสทิงพระ (หน้า 71-81). รุ่งแสงการพิมพ์.
ผาสุข อินทราวุธ. (2528). ดรรชนีภาชนะดินเผาสมัยทวารวดี. สยามการพิมพ์.
ภัย พิทักษธรรม. (2564, 28 พฤศจิกายน). สัมภาษณ์.
สมใจ จันทร์แดง. (2564, 6 ธันวาคม). สัมภาษณ์.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. (2547). การฟื้นฟูพลังชุมชนด้วยการจัดการทรัพยากรทางโบราณคดีและพิพิธภัณฑ์: แนวคิด วิธีการ และประสบการณ์จากจังหวัดน่าน. สถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุขุมาล เล็กสวัสดิ์. (2548). เครื่องปั้นดินเผา: พื้นฐานการออกแบบและปฏิบัติงาน. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุทัศน์ จันบัวลา, มานะ เอี่ยมบัว, วรรณิกา เกิดบาง และวัชรกรณ์ เนตรหาญ. (2559). การออกแบบและพัฒนาเพื่อเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาประเภทของที่ระลึก วิสาหกิจชุมชนกลุ่มผู้ผลิตเครื่องปั้นดินเผาบ้านเชียงจังหวัดอุดรธานี. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สุรีย์พร โชติธรรมโน. (2545). การศึกษาทางด้านโบราณคดีของชุมชนโบราณในเขตอำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา และบริเวณใกล้เคียงถึงพุทธศตวรรษที่ 19. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
อดิศร ศักดิ์สูง. (2554). ประวัติศาสตร์เพื่อการท่องเที่ยวในประเทศไทย. นำศิลป์โฆษณา.
อมรา ขันติสิทธิ์ และศรีอนงค์ ทองรักษาวงศ์. (2524). สทิงหม้อ แหล่งผลิตเครื่องปั้นดินเผาแบบโบราณ. วารสารเมืองโบราณ, 7(1), 100-112.
Stargardt, J. M. (2515). The ceramic industry of Southern Thailand in the Srivijayan Period. โบราณคดี, 4(2). 190-219.
Srisuchat, A. (2003). Earthenware from archaeological sites in Southern Thailand in J. N. Miksic (Ed.), Earthenware in Southeast Asia (pp. 249-260). Singapore University Press.
Ueda, K., Miksic, J. N., Wibisono, S. C., Harkantiningsih, N., Goh, G. Y., McKinnon, E. E., & Shah, A. M. Z. (2017). Trade and consumption of fine paste ware in Southeast Asia: Petrographic and portable x-ray fluorescence analyses of ninth-to fourteenth-century earthenware. Archaeological Research in Asia, 11, 58-68. https://doi.org/10.1016/j.ara.2017.05.004
