การตีความปรัชญาของท่านปูรณกัสสปะโดยใช้อรรถปริวรรตศาสตร์ของฟริดริช ชไลเออร์มาเคอร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อตีความปรัชญาของท่านปูรณกัสสปะโดยใช้อรรถปริวรรตศาสตร์ ของฟริดริช ชไลเออร์มาเคอร์ แบ่งเนื้อหาออกเป็น 4 ส่วน คือ ส่วนที่ 1 กล่าวถึงการตีความปรัชญาของ ท่านปูรณกัสสปะว่าเป็นอกิริยวาท และอศีลธรรมนิยม โดยปรัชญาต่างสำนัก และ ชี้ให้เห็นว่าการตีความเช่นนี้เป็นการตีความโดยใช้กรอบความคิดของตน ไม่ใช่การตีความเพื่อเข้าใจจุดมุ่งหมายปรัชญาท่านปูรณกัสสปะ ส่วนที่ 2
กล่าวถึงความหมาย ความเป็นมา และความสำคัญของอรรถปริวรรตศาสตร์ ส่วนที่ 3 กล่าวถึงอรรถปริวรรตศาสตร์ฟริดริช ชไลเออร์มาเคอร์ คือ การตีความเชิงไวยากรณ์ และการตีความเชิงจิตวิทยา ส่วนที่ 4 ได้ตีความปรัชญาของท่านปูรณกัสสปะโดยใช้อรรถปริวรรตศาสตร์ของ ฟริดริช ชไลเออร์มาเคอร์ เสนอว่า ปรัชญาของท่านปูรณกัสสปะเป็นสสารนิยม พร้อมกับโต้แย้งว่าการตีความว่าปรัชญาของท่านปูรณกัสสปะเป็นปรัชญาที่ปฏิเสธบุญบาป เป็นการตีความที่ผิดพลาด เพราะว่าแนวคิดเรื่องบุญบาปเข้ากันไม่ได้กับสสารนิยม
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรุณา-เรืองอุไร กุศลาสัย. (2550). ภารตวิทยา (พิมพ์ครั้งที่ 6). ศยาม.
นงเยาว์ หนูไชยะ ณ กาฬสินธุ์. (2544). การศึกษาเชิงวิเคราะห์แนวคิดเรื่องมิจฉาทิฏฐิในพระพุทธศาสนาเถรวาท. [วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย].
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 27). มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต).
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2557). อรรถกถาภาษาไทย พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกายสีลขันธวรรค. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศิริวัฒนาอินเตอร์พริ้นท์.
สมบัติ พรศิริเจริญพันธ์. (2559). เฮอร์เมนูติกส์: ศาสตร์แห่งการตีความและศิลปะแห่งการเข้าใจ. วัชรินทร์ พี.พี.
สมหวัง อินทร์ไชย และคณะ. (2553). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. เอกสารประกอบการสอนรายวิชาภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร GEN 1021.
มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
สุนทร ณ รังษี. (2537). ปรัชญาอินเดีย: ประวัติและลัทธิ (พิมพ์ครั้งที่ 2). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bhattacharyya, N.N. (1976). Jain philosophy: Historical outline. Modern Printers.
Chushu, U. (2023). What Buddhism isn’t. https://thetattooedbuddha.com/2023/06/30/what-buddhism-isnt/.
Pamplany, M. J., Kaviyil, P., Karackattu, D., & Mathew SH, B. (2020). Paul as a pastoral theologian in corinthian correspondence. Alpha Institute of Theology and Science.
Porter S.E. & Robinson, J.C. (2011). Hermeneutics: an introduction to interpretive theory. Wm.B. Eerdmans.
Schleiermacher, F. (1998). Schleiermacher hermeneutics and criticism: and other writing. Cambridge University Press.
