การประกอบสร้างภาพความจริงความรักของชายรักชายที่ปรากฏในซีรีส์วายไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเชิงคุณภาพเรื่อง “การประกอบสร้างภาพความจริงความรักของชายรักชายที่ปรากฏในซีรีส์วายไทย” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) โครงสร้างการเล่าเรื่องชายรักชายในซีรีส์วายไทย 2) การประกอบสร้างตัวละครชายรักชายในซีรีส์วายไทย และ 3) คุณลักษณะของตัวละครชายรักชายในซีรีส์วายไทย วิเคราะห์ผ่านโครงสร้างการเล่าเรื่องและการวิเคราะห์ตัวบท (textual analysis) จากซีรีส์วายไทยโดยเฉพาะเจาะจงซีรีส์วายที่ได้รับความนิยม 3 อันดับแรกในปี พ.ศ. 2565 ได้แก่ “นิ่งเฮียก็หาว่าซื่อ” (Cutie Pie Series) “แฟนผมเป็นประธานนักเรียน” (My School President) และ “นิทานพันดาว” (1000 stars)
ผลการศึกษา พบว่า 1) ซีรีส์วายไทย ทั้ง 3 เรื่อง เปิดเรื่องด้วยการเปิดตัวละครชายรักชายมีการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างกัน ภาวะวิกฤตจะมีการปกปิดความลับ คลี่คลายด้วยการสารภาพรัก สร้างความเข้าใจกัน และจบเรื่องแบบสุขนาฎกรรม (happy ending) 2) ตัวละครชายรักชายในซีรีส์วายไทย ถูกประกอบสร้างความเป็นจริงว่ามีอายุในช่วง 17-29 ปี อาชีพนักศึกษา เจ้าของธุรกิจ ครูอาสาบนดอย และรับราชการ ระดับฐานะทางสังคมร่ำรวย ภูมิลำเนาอยู่ที่กรุงเทพมหานคร รูปร่างสมส่วน ผิวขาว ครอบครัว สังคม และคนรอบข้างยอมรับ การแต่งกายดูทันสมัย สุภาพ ดูภูมิฐาน มีน้ำใจ มองโลกในแง่ดีมีความมุ่งมั่น และ 3) เป็นความรักระหว่างชายรักชายตั้งแต่ต้น เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงได้ว่าเป็นชายรักชาย มีความมุ่งมั่น เพื่อให้ประสบความสำเร็จทั้งในเรื่องการเรียน และการทำงาน ได้ใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน แต่งงานอย่างมีความสุข เป็นรักแท้ (consummate love) แบบชายรักชาย ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป
Downloads
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กฤตพล สุธีภัทรกุล. (2563). การประกอบสร้างตัวละครชายรักชายในซีรีส์วาย. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์].
กรุณพร เชษฐพยัคฆ์. (2561). สังคมไทยยอมรับ LGBT แบบมีเงื่อนไข กำแพงปิดกั้นความหลากหลายทางเพศในมุมมองของครูเคท. https://thematter.co/pulse/lgbt-inequality-with-krukath/48901
กาญจนา แก้วเทพ. (2543). สื่อมวลชน: ทฤษฎีแนวทางการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). เอดิสัน เพรสโปรดักส์.
จเร สิงหโกวินท์. (2560). ถอดผ้าขายร่างในละครสาววาย. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
ทักษญา หมอกบัว. (2563). พฤติกรรมการเปิดรับสื่อที่มีผลต่อความชื่นชอบซีรีส์วายเรื่องเพราะเราคู่กันของเยาวชน ในเขตกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ].
ธนรัชต์ สุอังคะ. (2561). การเล่าเรื่องและความพึงพอใจของผู้ชมที่มีต่อละครโทรทัศน์ “ชายรักชาย”. [วิทยานิพนธ์ นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
ปุรินทร์ นาคสิงห์. (2547). อัตลักษณ์และวิถีทางเพศในประเทศไทย. องค์การแรงงานระหว่างประเทศ.
นิด้าโพล. (2560). สังคมไทยคิดอย่างไรกับเพศที่ 3. https://nidapoll.nida.ac.th/data/survey/uploads/FILE-1597898307100.pdf
นัทธนัย ประสานนาม. (2562). นวนิยายยาโออิของไทย: การศึกษาเชิงวิเคราะห์. วารสารวิชาการหอสมุดแห่งชาติ, 7(2), 16-34.
นุชณาภรณ์ สมญาติ. (2561). ซีรีส์วาย (Y): ลักษณะเฉพาะและการนำเสนอความรักของชายรักชาย. ใน การประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานระดับชาติของนักศึกษาด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 1/2561 (หน้า 67-83). คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
แนะนำซีรีส์สุดฟิน ที่แฟนคลับไม่ควรพลาด มีทั้งเรื่องเก่าและเรื่องใหม่ ๆ. (2564). trueID https://entertainment. trueid.net/detail/vl62yKe6gnzl
รุจิเรข คชรัตน์. (2542). ภาพและกระบวนการสร้างภาพชายรักร่วมเพศในละคร โทรทัศน์ไทยกับการรับรู้ภาพแบบฉบับของผู้ชม. [วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
สหธร เพชรวิโรจน์ชัย. (2562). WHY “Y” ทำความเข้าใจวัฒนธรรมวาย กับ รศ.ดร.นัทธนัย ประสานนาม. https://www.thepeople.co/read/interview/6369
สโรชพันธุ์ สุภาวรรณ์ และชไมพร กาญจนกิจสกุล. (2557). การประกอบสร้างภาพลักษณ์ของผู้สูงอายุ. วารสารสังคมศาสตร์, 10(1), 93-136.
สัณฐิตา นุชพิทักษ์. (2552). ความร้ายกาจของตัวละครในโทรทัศน์ไทย. [วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
อรสุธีี ชัยทองศรี. (2560). Boys love manga and beyond: history, culture, and community in Japan. วารสารมนุษยศาสตร์, 24(2), 344-359.
เอื้อมพร หลินเจริญ. (2555). เทคนิคการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ. วารสารการวัดผลการศึกษา, 17(1), 17-29.
Berger, P.L. & LuckMann, T. (1966). The Social Construction of reality. Doubleday.
Bordwell, D. (1985). Narration in the Fiction Film. University of Wisconsin Press.
Lippmann, W. (1992). Public Opinion. Macmillan
Hall, S. (1997). Representation : cultural Representations and signifying Practices. Sage.
Prasannam, N. (2019). The Yaoi phenomenon in Thailand and fan/industry interaction. Plaridel Journal of Communication, Media, and Society, 16(2), 63-89. https://doi.org/10.52518/2020.16.2-03prsnam