บทประพันธ์ของหลู่ซิ่น: บทบาทและภาพสะท้อนสังคมจีนในห้วงหัวเลี้ยวหัวต่อ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความเรื่องนี้นำเสนอบทบาทของหลู่ซิ่นในฐานะนักเขียนที่ยิ่งใหญ่และเป็นผู้นำกระแสแนวคิด “ศิลปะเพื่อชีวิต” ในวงการวรรณกรรมจีนสมัยใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบทบาทในการนำเสนอสภาพสังคมจีนช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 อันเป็นห้วงหัวเลี้ยวหัวต่อของประเทศ หลู่ซิ่นเป็นศิลปินที่เขียนวรรณกรรมได้หลายประเภท โดยวรรณกรรมที่ได้รับการแปลเป็นภาษาไทยประกอบด้วยเรื่องสั้น จำนวน 28 เรื่อง ความเรียง จำนวน 49 เรื่อง และกวีนิพนธ์ จำนวน 42 เรื่อง บทบาทของหลู่ซิ่นในฐานะนักเขียนแนว “ศิลปะเพื่อชีวิต” ประจักษ์จากที่เขาได้ใช้ผลงานบันทึกเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ของจีนในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 ฉายภาพชีวิตของชาวจีนในสังคมร่วมสมัยที่มีการผสมผสานระหว่างแนวคิดเก่าในระบอบศักดินากับแนวคิดใหม่ในระบอบประชาธิปไตย ตลอดจนบุคลิกลักษณะของประชาชนที่ยังไม่อาจสลัดคราบแห่งความเป็นทาสอันเป็นผลจากการอบรมบ่มเพาะในระบอบเก่า วรรณกรรมของหลู่ซิ่นยังแสดงจุดยืนทางการเมืองและเจตนารมณ์ของเขาในการต่อต้านรัฐบาลพลังปฏิกิริยารวมถึงปัญญาชนที่เอาตัวรอดด้วยการยกย่องแนวคิด “ศิลปะเพื่อศิลปะ” การสดุดีพลังฝ่ายปฏิวัติ ตลอดจนการรณรงค์กระแสปลดปล่อยสตรีจีนให้พ้นจากบ่วงแห่งประเพณีนิยม
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
จู้ชิวไป๋. (2522). วิจารณ์ความเรียงของหลู่ซิ่น. ใน อารีย์ ลีวีระ (บรรณาธิการ), คนกินคน (หน้า 179-182). กลุ่มส่องทาง.
ณรงค์ ชินบุตร. (ม.ป.ป.). ถิ่นย่านบ้านเกิดของหลู่ซิ่น. https://bclc-tu.in.th/files/e18.pdf
ณปรัชญ์ บุญวาศ. (2543). ทัศนะในการมองสังคมจีนของหลู่ซิ่น: ศึกษาจากงานเขียน. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
ทวีป วรดิลก. (ม.ป.ป.). หลู่ซิ่น ธวัชชัยอมตะของวรรณคดีจีนใหม่. ใน ฝันสลาย (หน้า 94-104). นานมี.
ทิพย์สุดา ปิยะพันธ์. (2551). บทบาททางการเมืองของพรรคกั๋วหมินตั่งก่อนการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาชนจีน ค.ศ. 1912-1949. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ].
ทีปกร (จิตร ภูมิศักดิ์). (2566). ศิลปเพื่อประชาชน. ใน ศิลปเพื่อชีวิต ศิลปเพื่อประชาชน (หน้า 153-206) (พิมพ์ครั้งที่ 9). ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ (2006).
ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์. (2546). คำนำบรรณาธิการ. ใน เรื่องสั้นของหลู่ซวิ่น (หน้า 4-10). ชุมศิลป์ธรรมดา.
พวงร้อย คำเรียง. (2523). หลู่ซิ่นและช่วงประวัติศาสตร์จีน. ใน ชุมนุมกวีร้อยแก้วชุด “หญ้าป่า” (หน้า 109-201). กอไผ่.
ภูรดา เซี่ยงจ๊ง. (2557). บุคลิกภาพผิดปกติของตัวละครในวรรณกรรมจีนสมัยขบวนการวัฒนธรรมใหม่ (ค.ศ. 1918-1924). วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 36(2), 179-203.
ศิริเพ็ชร ทฤษณาวดี. (2544). การศึกษาเปรียบเทียบวรรณกรรมของหลู่ซฺวิ่นเรื่องอาคิวเจิ้งจฺว้านฉบับแปล. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
เสมียนนารี. (2567). 25 กันยายน วันคล้ายวันเกิด “2 นักปฏิวัติปัญญาชน”: หลู่ซิ่น-จิตร ภูมิศักดิ์. https://www.silpa-mag.com/this-day-in-history/article_20521.
เสี่ยวจิว. (2566). “อาคิว” ตัวละครอมตะของหลู่ซิ่นเพราะไม่ว่ายุคใด วงการใด ก็มีอาคิว. https://www.silpa-mag.com/culture/article_69033
หลู่ซวิ่น. (2546). เรื่องสั้นของหลู่ซวิ่น (นักศึกษาวิชาเอกภาษาจีนรุ่น 7 มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, แปล). ชุมศิลป์ธรรมดา.
หลู่ซวิ่น. (2546). เทศกาลขนมจ้าง (ปิยมาศ สรรพวีรวงศ์, แปล). ใน ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์ (บรรณาธิการ), เรื่องสั้นของหลู่ซวิ่น (หน้า 129-141). ชุมศิลป์ธรรมดา.
หลู่ซวิ่น. (2546). เรือนผม (อรพินท์ ไกรสร, แปล). ใน ปกรณ์ ลิมปนุสรณ์ (บรรณาธิการ), เรื่องสั้นของหลู่ซวิ่น (หน้า 93-102). ชุมศิลป์ธรรมดา.
หลู่ซิ่น. (ม.ป.ป). ชุมนุมเรื่องสั้นของหลู่ซิ่น. เปลวเทียน.
หลู่ซิ่น. (ม.ป.ป). ฝันสลาย (สุภาณี ปิยพสุนทรา, แปล). นานมี.
หลู่ซิ่น. (ม.ป.ป.). พรุ่งนี้ (วิภา อุตมฉันท์, แปล). นานมี.
หลู่ซิ่น. (2495). ประวัติจริงของอาคิวและเรื่องสั้นอื่น ๆ ของหลู่ซิ่น (ยุคใหม่, แปล). นิตยสารยุคใหม่.
หลู่ซิ่น. (2518). เรื่องจริงของอาคิว (อภิวัติ, แปล). เจริญวิทย์.
หลู่ซิ่น. (2519). บันทึกของคนบ้า รวมเรื่องสั้นของหลู่ซิ่น (กลุ่มชนบทเพื่อชีวิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, แปล). เจริญวิทย์.
หลู่ซิ่น. (2523). ชุมนุมกวีร้อยแก้วชุด “หญ้าป่า” (พวงร้อย คำเรียง, แปล). กอไผ่.
หลู่ซิ่น. (2523). ชุมนุมเรื่องเอกของหลู่ซิ่น. แสงสรวง.
หลู่ซิ่น. (2540). ประวัติจริงของอา Q (มานิต เจียรบรรจงกิจ, แปล). สุขภาพใจ.
หลู่ซิ่น. (2543). กวีนิพนธ์หลู่ซิ่น (ทวีปวร, แปล). สุขภาพใจ.
หลู่ซิ่น. (2550). ประวัติจริงของอา Q (เดชะ บัญชาชัย, แปล). แม่คำผาง.
หลู่ซิ่น. (2563). ตะโกนสู้ ชุมนุมเรื่องสั้นของหลู่ซิ่น. ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ (2006).
หลู่ซิ่น, ปาจิณ และฉี่อี่. (2522). คนกินคน (อารีย์ ลีวีระ, แปล). กลุ่มส่องทาง.
เหมาเจ๋อตง. (2522). ศึกษาหลู่ซิ่น (ปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์, แปล). ใน คนกินคน (หน้า 254-269). กลุ่มส่องทาง.
Foster, P. B. (2001). The ironic inflation of Chinese national character: Lu Xun's international reputation, Romain Rolland's critique of “The true story of Ah Q”, and the Nobel Prize. Modern Chinese Literature and Culture, 13(1), 140-168. https://www.jstor.org/stable/pdf/41490846.pdf
