สื่อออนไลน์ที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเลือกการท่องเที่ยวเชิงอาหารในประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to study the Influence of social media on the decision making
for gastronomic tourism in Thailand. The sample group used in this study is 400 Thai tourists by using sampling method. Data collection by using questionnaires had the reliability coefficient of questionnaires at 0.894. The data was analyzed using statistical methods with descriptive analysis such as frequency, percentage, mean and standard deviation.
The result indicated that the whole of the Influence of social media on the decision making for gastronomic tourism in Thailand. According to the elements of social media on the decision making for gastronomic tourism are at the highest level ( =4.47, S.D.=0.69). Most have a frequency of accessing social networks from 4 to 8 hours. The device used to access social media is a mobile phone. Social media influencing food tourism decisions in Thailand. Which are considered individually, in descending order of mean, namely Photo Sharing ( =4.83, S.D.=0.78), Social Network ( =4.52,S.D.=0.86) Discuss, Review, Opinion ( =4.46,S.D.=0.52) Online Video ( =4.21, S.D.=0.18) Weblogs ( =4.05, S.D.=0.03)
Article Details
References
ลึก.(รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2561). เที่ยวให้รู้เปิดประตูสมอง. กรุงเทพมหานคร : การท่องเที่ยวแห่ง
ประเทศไทย.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับ ที่2 (พ.ศ.2560-2564).
กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก
คมสิทธิ์ เกยีนวัฒนา. (2558). การเลือกให้ความสนใจต่อสื่อที่มีผลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวประเทศไทยเทียบ
กับ ประเทศคู่แข่งในอาเซียนของชาวจีนวัยผู้ใหญ่ตอนต้น. วารสารวิจัยสหวิทยาการไทย.11(4), 8-14.
จิราภรณ์ กมลวาทิน. (2556). การรับรู้โฆษณาในอินเทอร์เน็ตต่อการตัดสินใจซื้อสินค้าอุปโภคบริโภค ในเขต
กรุงเทพมหานครและปริมณฑล. (ปริญญานิพนธ์บริหารมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรามคำแหง).
สุเมธ สุขมงคล. (2558). สานสัมพันธ์ให้ได้เงินล้าน Online relationship selling. กรุงเทพฯ: โฮมบายเออร์
ไกด์.
อภิชัจ พุกสวัสดิ์ และกุลทิพย์ ศาสตระรุจิ. (2556). การประชาสัมพันธ์ภายใต้กระแสสื่อสังคม ออนไลน์.
Journal of Public Relations and Advertisting, 6(2). 24-38.
อริสรา ลูกกลม. (2558). พฤติกรรมการใช้โชเชียลมีเดียของนักท่องเที่ยวกลุ่มผจญภัยในจังหวัดเพชรบูรณ์.
(ศิลป ศาสตร์บัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
Ana Maria Munar & Jens Kr. Steen Jacobsen. (2014). Motivations for sharing tourism
experiences through social media. Tourism Management, 43: 46-54.
Benthaus, J., Risius, M. and Beck, R. (2016). Social media management strategies for
organizational impression management and their effect on public perception. Journal
of Strategic Information Systems, 25, 127-139.
Brand, A. W. (2014). Social Media Design for Dummies. New Jersey: John Wiley & Sons.
Cronbach, Lee. J. (1990). Essentials of Psychology Testing. 5th ed. NY: Harper Collins
Publishers Inc.
Chung, N. and Koo, C. (2015). The use of social media in travel information search.
Telematics and Informatics, 32, 215-229.
Gulbahar, M. O. and Yildirim, F. (2015). Marketing efforts related to social media channels
and mobile application usage in tourism : Case study in Istanbul. Procedia Social and
Behavioral Sciences, 195, 453-462.
Zeng, B. and Gerritsen, R. (2014). What do we khow about social media in tourism?. A review.
Tourism Management Perspectives. 10, 27-36.
