120 Years of Thai Film Business: Propositions for the Thai government and Society

  • Unaloam Chanrungmaneekul Communication Arts. Sukhothai Thammathirat University
Keywords: Film, Society

Abstract

        This article aims to present a synthesis of problems in the Thai film business and suggest solutions to the Thai government and society. The two main findings reveal that firstly, through the 120 years of Thai film business, recurring problems were the low growth of Thai film business. They have no potential to compete Hollywood films in the Thai audience market. Secondly, after 1997, the movie theatre market in Thailand has been dominated by the two large companies. Therefore, Thai film independent producers have been in difficulty to find movie theatres to show their films. Thirdly, the survey of film and video business showed the dramatic growth rate of Thai film and video business. Nevertheless that successful growing number was in contrast to the very poor growing rate of Thai film business, especially between 2014 and 2016.

        To solve those problems, the Thai government and society should adjust their mindset by setting visions of Thai film strategic plans to distribute income fairly and provide more opportunities in developing film production and exhibition to Thai independent and small-scale film producers. Moreover, the government should conduct research on monopoly in Thai film business and study laws that could assist all groups of film producers, distributors and exhibitors to compete fairly and evenly. Finally, they should study on how to allocate revenue of large Thai film companies to contribute in improving art and education in Thai society.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมการสนเทศ กระทรวงเศรษฐการ. (2515). รายงานคณะกรรมการศึกษาเรื่องการสร้างภาพยนตร์ไทยและการนำภาพยนตร์ต่างประเทศเข้ามาฉายในประเทศไทย. ไม่ปรากฎสถานที่พิมพ์. [Information Department, Economy Ministry (1972). The Committee Report of Thai Film Production and Foreign films Import. N.p.]

กระทรวงวัฒนธรรม. (2559). ยุทธศาสตร์การส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์และวีดิทัศน์ ระยะที่ 3 (พ.ศ.2560-2564). กรุงเทพฯ: กลุ่มงานเลขานุการคณะกรรมการภาพยนตร์และวีดิทัศน์แห่งชาติ. [Culture Ministry (2016). Strategies of Film and Video Industry Support, the 3rd Phase (2017- 2021). Bangkok: Secretary of National Film and Video Committee.]

จำเริญลักษณ์ ธนะวังน้อย. (2529). ธุรกิจภาพยนตร์ไทย. กรุงเทพฯ: สมาคมผู้อำนวยการสร้างภาพยนตร์ ไทย. [Chamroenluck Thanawangnoi. (1986). Thai Film Business. Bangkok: Thai Film Producers Associate.]

ชญานิน ธนะสุขถาวร. (2554). ผลกระทบจากการขยายกิจการโรงภาพยนตร์มัลติเพล็กซ์ต่อระบบสาย หนังในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาการภาพยนตร์และภาพนิ่ง สาขาวิชาการภาพยนตร์คณะนิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.[ChayaninThanasukthavorn(2011). The impact of multiplex theater expansion on provincial film distribution system in Thailand. Dissertation of Master Degree, Film and Photography Section, Film Department. Faculty of Communication Arts. Chulalongkorn University.]

รักศานต์ วิวัฒน์สินอุดม. (2542). ปัญหา อุปสรรค และแนวทางการส่งเสริม อุตสาหกรรมภาพยนตร์ ไทยประเภทบันเทิงเพื่อการส่งออก: กรณีศึกษา ผู้อำนวยการสร้างและผู้กำกับภาพยนตร์. กองทุนเพื่อการวิจัย คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. [Raksarn Wiwatsinudom. (1999). Problems, obstacles and ways to promote Thai feature film industry for export: a case study of producers and directors. Research Grant. Faculty of Communication Arts, Chulalongkorn University.]

ทรงพล วงษ์คนดี. (2543). พัฒนาการของกระแสนิยมภาพยนตร์เรื่องบางระจันและ ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเกิดกระแสนิยมในสังคม. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. [Songphol Wongkhondee. (2000). The popularization of the Bangrajan movie and the factors leads to popularization in society. Dissertation of Communication Arts Master Degree. Chulalongkorn University].

รัตนา จักกะพาก. (2546). สภาพการณ์ของภาพยนตร์ไทยในอนาคต : ศึกษาวิเคราะห์จากทีมงานผู้สร้าง ผู้ชม และนักวิชาการด้านภาพยนตร์. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. [Rattana Jakkapak. (2003). Situation of Thai film in the future: an analytical study from production crew, audience, film scholars. National Research Council of Thailand. Bangkok: Chulalongkorn University.]

มงคล ปิยะทัสสกร. (2541). โครงสร้างธุรกิจภาพยนตร์ต่างประเทศในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาการสื่อสารมวลชนคณะนิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.[Momgkol Piyatassakoyn (1998). The structure of foreign films business in Thailand (1988-1997).Dissertation of Master Degree, Mass Communication Department, Faculty of Communication Arts. Chulalongkorn University.]

ดวงกมล หนูแก้ว. (2548). ธุรกิจภาพยนตร์ไทย : กรณีศึกษาผู้สร้างภาพยนตร์ไทยขนาดใหญ่. วิทยานิพนธ์เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิตคณะเศรษฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.[DuagkamolNukeaw(2005). Thai film business: a case study of large production companies. Dissertation of Economics Master Degree. Faculty of Economics, Chulalongkorn University.]

อุษา ไวยเจริญ. (2550). การควบรวมกิจการในธุรกิจโรงภาพยนตร์. วิทยานิพนธ์เศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ) คณะเศรษฐศาสตร์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. [Usa Waicharoen (2007). The merger of movie theatres business. Dissertation of Economics Master Degree (Economics Business) Faculty of Economics, Thammasat University.]

ยุทธศักดิ์ คณาสวัสดิ์. (2547). “บีโอไอยกเครื่องนโยบายส่งเสริมธุรกิจภาพยนตร์”. ในวารสารส่งเสริมการลงทุน. มิถุนายน 2547. [Yuthasak Kanasawad (2004). “BOI reengineer of film business promotion policies”. in Journal of Investment Promotion. (June 2004).]

สมชาย ศรีรักษ์. (2548). ภาพยนตร์ไทยและบริบททางสังคม พ.ศ.2510 – 2525. วิทยานิพนธ์อักษร ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. [Somchai Srirak. (2005). Thai films and their social context, 1967-1982. Dissertaion of Literature Master Degree. History Department. Faculty of Liberal Arts, Chulalongkorn University.]

อุณาโลม จันทร์รุ่งมณีกุล. (2561). 120 ปี ธุรกิจภาพยนตร์ไทย ในมิติประวัติศาสตร์เศรษฐกิจและ สังคมไทย. กรุงเทพฯ:ศักดิ์โสภาการพิมพ์. [Unaloam Chanrungmaneekul. (2018). 120 years of Thai film business: economic history and social dimensions. Bangkok: Samsopha Publishing.]

เว็บไซต์

ประชาไท. (2560). คนทำหนังไทยเรียกร้องจัดสัดส่วนโรงฉาย-แก้ปมผูกขาดธุรกิจโรงหนัง. เข้าถึงได้จาก https://prachatai.com/journal/2017/01/69598. วันที่ 20 มีนาคม 2560. [Prachatai. (2017). Thai Film Producers urged to set showing proportion for Thai films to cease monopoly of movie theatres business. Available from https://prachatai.com/journal/2017/01/69598. March 20, 2017.]

Editor (2018). “เทียบฟอร์มโรงหนัง Major กับ SF ใครดีกว่ากัน” ใน The Marketeer . เข้าถึงได้จาก https://marketeeronline.co/archives/16272. วันที่ 5 มกราคม 2562. [Editor (2018). “Comparing business potential between Major and SF, who is better”. in The Marketeer. Available from https://marketeeronline.co/archives/16272. January 5, 2019.]

Positioning (2016). เทียบฟอร์มแผนธุรกิจ “เมเจอร์-เอสเอฟ ปี2559. เข้าถึงได้จาก http://positioningmag.com/62526. วันที่ 7 กรกฎาคม 2560. [Positioning (2016). Comparing business plans ‘Major-SF in 2016. Available from http://positioningmag.com /62526. July 17, 2017].

สัมภาษณ์ (Interviews)

ชัยยงค์ มั่นฤทัย. (28 ตุลาคม 2561). รองกรรมการบริหารบริษัทโคลีเซี่ยมอินเตอร์กรุ๊ป จำกัด สายหนังภาคใต้. [Chaiyong Monruethai (October 28, 2018). Deputy Executive Director Coliseum Intergroup. Southern film sub-distributor.]

สุวัฒน์ ทองร่มโพธิ์. (20 เมษายน 2560). ประธานเจ้าหน้าที่บริหารบริษัท เอส เอฟ คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน). สายหนังภาคตะวันออก [Suwat Thongrompo. (April 20 2017). Chief executive of SF Corporations. Eastern film sub-distributors.].

สุรชัย เจียมรัตตัญญู. (16 มกราคม 2560). ผู้ช่วยผู้จัดการบริษัทเมโทรโปลิศ สายหนังแปดจังหวัดและภาคเหนือ. [Surachai Jiumrattanyu (January 16 2017). Assistant manager of Metropolis Company, Northern film sub-distributor.]

Published
2020-01-01