Media Uses and the Adaption to the New Normal Healthcare Practices during the Corona Virus (Covid-19) Pandemic: A case of Pathum Thani Province’s Citizens

  • Jaruwan Kittinaraporn Faculty of Mass Communication Ramkhamhaeng University
Keywords: Media exposure, message, source credibility, media uses, Corona virus (Covid-19)

Abstract

        This study aimed to study 1) socio-environmental factor with media exposure behavior, 2) the association among media exposure, message and new normal behavior, 3) the association among media exposure, message and source credibility and 4) benefit usage towards media presentation.

        Research methodology conducted with qualitative method, as well as, in-depth interview technique with Pathum Thani citizen by purposive sampling toward those who suffered from Covid-19 prevalence such as elderly, farmer, civil official, migrant labor, student and entrepreneur

        Research findings revealed that socio-environmental factor regarded differences of occupation and income which had effects to different of media exposure. In case of those who suffered from income decrease would not expose media because more media exposure affected more psychically down such as anxiety symptom and stress that might led to self-murder.

        The 1st phase of media exposure under Covid-19 circumstance found that most sample highest exposed from internet, followed by television, personal media and specialized media consecutively. In the part of message exposure found that sample highest exposed message regarded themselves prevention from Covid-19, followed by daily Coronavirus news tracking the number of confirmed cases from The Center for COVID-19 Situation and entertainment message consecutively. Furthermore, this study further found that media exposure regarding Covid-19 prevention through various media enabled them increased knowledge for preventing themselves and effected to new normal behavior.

        Sample highest used internet, television and personal media consecutively to yield benefits. Besides, they gained useful message from internet such as knowledge message, suggestion to disease prevention message and surveillance message of Covid-19 prevalence. While message regarded daily report of Coronavirus numeral tracking found partial sample exposed and gained benefits since this message disseminated from government section.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กาญจนา แก้วเทพ. (2552). การวิเคราะห์สื่อ : แนวคิดและเทคนิค. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์.

กาญจนา แก้วเทพ. (2556). คู่มือสื่อใหม่ศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.

กาญจนา แก้วเทพ, กิตติ กันภัย และปาริชาติ สถาปิตานนท์. (2543). มองสื่อใหม่ มองสังคมใหม่. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์.

กลุ่มพัฒนาพฤติกรรมสุขภาพ กองสุขศึกษากรมสนับสนุนบริการสุขภาพ กระทรวงสาธารณสุข. (2557). ทฤษฎีเกี่ยวกับการเปิดรับข่าวสาร. (ออนไลน์) สืบค้นเมื่อ 30 มีนาคม 2563,แหล่งที่มา http://www.hed.go.th/frontend/theme/content_data_list.php?ID_Menu=3825

เกด. ผู้ช่วยสัตวแพทย์ ถวิลสัตวแพทย์. (วันที่ 19 พ.ค. 2563). การสัมภาษณ์.

จันทร์. หัวหน้าคนงานก่อสร้าง แรงงานอพยพข้ามชาติ. (วันที่ 22 พ.ค. 2563). การสัมภาษณ์.

จุ๊บ. เจ้าของร้านเสริมสวย จุ๊บซาลอน. (วันที่ 21 พ.ค. 2563). การสัมภาษณ์.

ชยุตม์ เหมจักร. (2544). ข่าวโทรทัศน์ที่มีคุณภาพในทัศนะผู้สื่อข่าวและผู้รับสาร. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

ติ๊ก. แม่บ้านรับจ้างรายวัน มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ. (วันที่ 20 พ.ค. 63). การสัมภาษณ์.

ธำรงค์. เกษตรกร ชาวนาอำเภอคลองหลวง. (วันที่ 29 พ.ค. 2563). การสัมภาษณ์.

นันทนัช โสมรรินทร์.(2556). การเปิดรับข่าวสาร ความรู้ ทัศนคติ และการปฏิบัติในการป้องกันโรคไข้เลือดออกของ ประชาชนในจังหวัดนนทบุรี (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.

ประชาธิป กะทา และสิทธิโชค ชาวไร่เงิน. (2561). ระบาดวิทยาวัฒนธรรม. นนทบุรี: สำนักพิมพ์สุขศาลา.

ปวัตน์ เลาหะวีร์. (2554). ชนะคู่แข่งด้วยการตลาดกับfacebook + Twitter Marketing. กรุงเทพฯ: วิตตี้ กรุ๊ป.

ป๊อป. พนักงานบริษัทเอกชน บริษัทโฮมโปร รังสิต. (วันที่ 19 พ.ค. 2563). การสัมภาษณ์.

พนม คลี่ฉายา. (2561). การเข้าถึง เข้าใจ ประเมิน และใช้ข้อมูลข่าวสารสุขภาพเพื่อการดูแลตนเองให้ปลอดภัยจากโรคติดต่ออุบัติใหม่ที่แพร่มาจากต่างประเทศของประชาชนในเขตเมือง(รายงานวิจัย) สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (สวรส.), นนทบุรี. สืบค้นเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2563, แหล่งที่มา https://kb.hsri.or.th/dspace/bitstream/handle/11228/4899/hs2423.pdf?sequence=1&isAllowed=y.

พัชรินทร์ สิรสุนทร. (2559). วัฒนธรรมกับสุขภาพ (เอกสารประกอบการบรรยาย). สืบค้นเมื่อ 1 มีนาคม 2563,แหล่งที่มา http://www.socsi.nu.ac.th/th/wp-content/uploads/2015/09/CultureAndHealth.pdf.

พรรณภัทร ประทุมศรี และณัฐฐ์วัฒน์ สุทธิโยธิน. (2550). พฤติกรรมการเปิดรับสื่อและความพึงพอใจต่อรูปแบบการนำเสนอของสื่อเกี่ยวกับการป้องกันโรคไข้เลือดออกของประชาชนในจังหวัดสงขลา. การประชุมผลงานวิจัยระดับชาติ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. 8(1), 224-234.

พรทิพย์ เย็นจะบก. (2552). ถอดรหัส ลับความคิด เพื่อการรู้เท่าทันสื่อ. กรุงเทพฯ: บริษัท ออฟเซ็ท ครีเอชั่น จำกัด.

เฟิร์ท. นักศึกษา มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ. (วันที่ 19 พ.ค. 2563). การสัมภาษณ์.

วัฒณี ภูวทิศ. (2560). ศึกษาผู้สื่อข่าวกับการใช้ประโยชน์และความน่าเชื่อถือของข้อมูลในสื่อสังคมออนไลน์.วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 9(17), 135-144.

วีรายา อักกะโชติกุล. (2552). บทบาทสื่อบุคคลในการส่งเสริมการรับรู้องค์กรนวัตกรรม (นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต).จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

ศตพล เกิดอยู่. (2558). ทัศนคติ พฤติกรรม และการรู้เท่าทันการใช้แอปพลิเคชันไลน์ ของกลุ่มวัยเบบี้บูมเมอร์ (วารสารศาสตรมหาบัณฑิต) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.

ศูนย์บริหารสถานการณ์ โควิท-19 (ศบค.) (n.d.) Timeline (Facebook page). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 30, 2563, แหล่งที่มา https://www.facebook.com/informationcovid19/photos/a.106142991004034/121129606172039

สถานการณ์ร้อน. (2563, 23 มีนาคม). เดลินิวส์, น. 3 (บน).

สายทิพย์ วชิรพงศ์. (2557). การเปิดรับ การรับรู้ และทัศนคติที่มีต่อภาพยนตร์จากข้อมูลข่าวสารที่ปรากฏ ในทวิเตอร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.

สุกัญญา จงถาวรสถิตย์. (2556). ระบาดวิทยาสังคมในงานวิจัยทางสาธารณสุข. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 44(1), 93-105.

สุภางค์ จันทวานิช. (2552). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สิริชัย วงษ์สาธิตศาสตร์. (2549). ช่องทางใหม่ในการรายงานข่าวของสื่อมวลชนไทย. วารสารรามคำแหง, 23(1), 43-69.

โสรัจจ์ หงศ์ลดารมภ์. 2553. ตรรกวิทยาสัญลักษณ์ (พิมพ์ครั้งที่ 2 ฉบับปรับปรุงใหม่). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.

อารดา อินทรหะ. (2551). การเปิดรับสื่อ ความรู้ความเข้าใจและพฤติกรรมใช้สิทธิของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.

อ๊อด. ข้าราชการ เทศบาลเมืองท่าโขลง. (วันที่ 27 พ.ค. 2563). การสัมภาษณ์.

C.Y Fry. (1980). Aging in Culture and Society. Brooklyn, N: Bergin.

Choi, Hyeon Cheol.and Samuel L’ Becker. (1987). Media Use Issue / Image Discriminations and Voting Communication Research. n.p.

Coronavirus. (2020). Retrieved September 29, 2020, from https://www.worldometers.info/coronavirus/

Farmer, Paul. (1996). Social Inequalities and Emerging Infectious Diseases. Emerging infectious diseases, 2 (4), 259-269.

John C. Merrill and Ralph L. Lowenstein. (1971). Media Message and Men. New York: Longman.

McCombs, Maxwell E.; & Becker, Lee B. (1979). Using Mass Communication Theory. Englewood Cliffs, NJ: Pearson/Prentice Hall.

Schramm, Wilbur. (1973). Channels and Audiences in Handbook of Communication. Chicago : Rand Mcnelly Colledge.

Steiger, N. J. (1985). Self Care Nursing Theory And Practice. Maryland: Prentice Hall.

Published
2020-12-29