Disruptive Communication and Flash Mob of Thai Youth

  • Wachiravich Akkaravisitpol College of Communication Arts, Rangsit University

Abstract

        The Evolution of Information Technology and Communication form have rapidly and unceasingly been developed and played an important role in people lives. Human has twisted their way of relationship creation and their being, in any perspective. New media, especially social media, gives the impact on people’s way of life as well as their way of communication, and has been transformed paradigm of communication to “Disruptive Communication” referring to situation, vision and conceptual framework of communication which are influenced by technology that shifts human’s communication system into different direction. However, this dynamic change has turned communication form to state of new media communication which leads to social phenomenon, especially in political communication.

        Flash mob is one of the phenomenon in political movement in the society as a result of online political communication. This reflects how digital disruption shifts paradigm of communication which technology advancement connects people without limitation of time and space. The variety forms of media consumption have brought about the media convergence. Media content reports relating to political situation have been inseparately converged, moreover,  receiver has become sender in the same time, as so-called user-generated content who has been influencing the agenda of news reporting in mainstream media, in both local and worldwide, using hashtag, twitter and other forms of social media, in order to setup the group, arrange the meeting or advocate the movement which has been seen as a flash mob formed by youth in Thailand.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กมลรัฐ อินทรทัศน์. (2561). เทคโนโลยีเป็นตัวกำาหนดสังคมหรือชี้นำสังคม. ใน ประมวลสาระชุดวิชานวัตกรรมการสื่อสาร (หน่วยที่ 3). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

โครงการส่งเสริมแนวทางการใช้ข้อมูลจากสื่อออนไลน์ในยุคหลอมรวมเทคโนโลยี. (2559). คู่มือแนวปฏิบัติและมาตรฐานจริยธรรมในการใช้ข้อมูลจากสื่อออนไลน์ในกระบวนการสื่อข่าว. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียงกิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) ร่วมกับ คณะนิเทศศาสตร์สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ (PIM).

จรูญ หยูทอง-แสงอุทัย. (2560). แนวคิดและทฤษฎีการสื่อสารทางการเมือง. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2563, จาก https://www.mgronline.com/South/detail/9600000015392

พรทิพย์ ชนะค้า และพนม คลี่ฉายา. (2555). การกำหนดวาระข่าวสารออนไลน์กับการก่อตัวของสาธารณมติในสังคมไทย. วารสารนิเทศศาสตร์, 30(3), 102-117.

มานะ ตรีรยาภิวัฒน์. (2556). สัมมนาประจำปี 2556 บทบาทของ Social Media ในการกำหนดวาระข่าวสาร. สืบค้นเมื่อ 15 ตุลาคม 2563, จาก https://www.posttoday.com/social/general/264326

เศรษฐพงค์ มะลิสุวรรณ. (2559). พลิกโฉมการศึกษาของประเทศ โดย พ.อ.ดร.เศรษฐพงค์ มะลิสุวรรณ รองประธาน กสทช. และประธานกรรมการกิจการโทรคมนาคม. สืบค้นเมื่อ 24 กันยายน 2563, จาก http://www.thaitribune.org/contents/ detail/327?content_id=24637&rand=

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2563). พจนานุกรมศัพท์นิเทศศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสภา. กรุงเทพฯ: กองธรรมศาสตร์และการเมือง.

Agree, Ault and Emery. (1976). Introduction of Mass Communications. New Delhi: Oxford and IBH Publishing Company.

Jenkins, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. (1st ed.). New York: New York University.

José van Dijck. (2009). Users like you? Theorizing agency in user-generated content. Media, Culture & Society, 28(2), 211.

Kevin Wallsten. (2007). Agenda Setting and the Blogosphere: An Analysis of the Relationship Between Mainstream Media and Political Blogs, Review of Policy Research, 24(6), 567-587.

Kim, A.J., Johnson, K.K.P. Power of consumers using social media: Examining the influences of brand-related user-generated content on Facebook. Computers in Human Behavior, (58), 98

Published
2020-12-29