The awareness regarding personal rights protection from using privacy data in the business sector of Bangkok citizen

  • Suwajnee Jiwawilaikarn College of Social Communication Innovation, Srinakharinwirot University
Keywords: Privacy protection, Awareness, Use of personal information in business, Personal Data Protection Act 2019

Abstract

        The research titled  “The awareness regarding personal rights protection from using privacy data in the business sector of Bangkok citizen” aimed to 1) explain demographic characteristics regarding the privacy protection from using  personal data in the business sector 2) explain information exposure behavior regarding the privacy protection from using  personal data in the business sector and 3) analyze the differences between the demographic characteristics and the awareness regarding personal rights protection from using privacy data in the business sector of Bangkok citizen.

        The quantitative research methodology was conducted to collect data from 440 respondents. The sample group to be studied were selected from population who aged 18 to 60 years old residing and working in Bangkok metropolitan, moreover, they also have ever exposed information related to the privacy protection from using personal data in the business sector, at least one channel or medium.

        Research findings revealed that most of the samples were female, accounted for 64.32 percent, aged from 41 years to 50 years, accounted for 34.55 percent, graduated with a bachelor's degree, accounted for 59.77 percent, had a career as an employee or private company employee, accounted for 57.05 percent and also had an average monthly income ranging from 15,001 baht but not over than 35,000 baht, represented 27.05 percent.

        In addition, the sample has been accused of personal data infringement by the business sector until causing trouble or damage, accounted for 85 percent which could have been classified as being infringed on privacy rights from insurance offerings the most, accounted for 37.97 percent, followed by credit limit or credit card offerings, shown 32.78 percent and beauty products or fitness presentation, represented 15.67 percent respectively.

        Most of the respondents were aware of the law details on personal data protection in order to set guidelines or regulatory measures on the protection of personal data and infringement of personal data privacy rights, represented 61.36 percent and those who did not realized there was currently such this law, shown 38.64 percent.

        Most of the samples provided religious information since they wanted to receive food services which were consistent with their religious beliefs, accounted for 37.87 percent and did not provide information, shown 37.05 percent because they thought that religious information was not related to food services, including not providing information hence they did not want to receive services, represented 17.73 percent, respectively.

        Most of the respondents acknowledged that the consent to access to personal data was problematic. Due to the insecurity about the disclosure of personal information shown 70 percent.

        The sample group exposed information related to the privacy protection from using personal data in the business sector through internet and social media the most, the percentage was 41.68 percent, followed by the percentage of television media, accounted for 23.58 and the percentage of personal media, represented 16.24 percent consecutively. What is more; research findings also found that the intensive level of exposure to privacy data protection from using personal data in the business sector, these included reading, watching and listening while doing other activities with an average of 3.08.

        As for the hypothesis testing on the differences between demographic characteristics and the awareness regarding personal rights protection from using privacy data in the business sector of Bangkok citizen. It was found that the differences regarding gender, education level, occupation and average monthly income variables had no difference in the awareness of the protection of personal rights from using personal data in the business sector. However; Bangkok citizens who had different ages had the protective awareness of personal rights from using personal data in the business sector.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กิติมา สุรสนธิ. (2541). ความรู้ทางการสื่อสาร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

กิตติพงศ์ กมลธรรมวงศ์. (2563). ประสบการณ์ของกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในประเทศสาธารณรัฐสิงคโปร์ : บทเรียนสำหรับประเทศไทย. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา, 2(2), 7-29.

คณาธิป ทองรวีวงศ์. (2559). การปฏิรูปกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของไทยเพื่อเข้าสู่ประชาคมอาเซียน. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร:กรุงเทพฯ.

จรินทร์ ธานีรัตน์. (2517). รวมศัพท์ทางวิชาการ การศึกษา จิตวิทยา พลศึกษา กีฬา สุขศึกษา และสนทนาการ.กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.

จารุวรรณ กิตตินราภรณ์. (2564). การใช้สื่อกับการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมปกติใหม่ด้านสุขภาพในช่วงการระบาดของไวรัสโคโรน่า (COVID - 19) : กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานี. วารสารนิเทศปริทัศน์, 25(1), 15-34.

ณัฐยา พั่วทัด. (2549). การสร้างความตระหนักต่อการป้องกันโรคมะเร็งปากมดลูกของกลุ่มแม่บ้านเกษตรกรตำบลป่าไหน่ อำเภอพร้าว จังหวัดเชียใหม่ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

ดาวัลย์ ขาวสนิท. (2561). มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล : ศึกษาเฉพาะกรณีด้านการเงินการธนาคารของธนาคารพาณิชย์ (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพฯ.

บรรเจิด สิงคะเนติ. (2558). หลักพื้นฐานเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพ และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์. กรุงเทพฯ : วิญญูชน.

ปิยะบุตร บุญอร่ามเรือง และคณะ (2563). Thailand Data Protection Guidelines 3.0 แนวปฏิบัติเกี่ยวกับการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ปรมะ สตะเวทิน. (2538). หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ : ภาพพิมพ์.

ยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2534). การวิเคราะห์ผู้รับสาร, กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วรพจน์ แพทย์คุณ. (2553). ปัญหากฎหมายในการคุ้มครองสิทธิลูกค้าในเชิงพาณิชย์ : กรณีศึกษาร่างพระราชบัญญัติข้อมูลส่วนบุคคล (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีปทุม, กรุงเทพฯ.

วาสนา อุทัยแสง. (2559).การตระหนักรับรู้การบริหารความเสี่ยงและการนำการบริหารความเสี่ยงไปปฏิบัติของบุคลากร.มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2538). พฤติกรรมผู้โภค ฉบับสมบูรณ์.กรุงเทพฯ : บริษัท วสิทธิ์พัฒนา จำกัด.

สุรางคณา วายุภาพ. (2562). กฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกับบริบทการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลในกฎหมายฉบับอื่นๆ. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล.

สำนักเขตผังเมืองกรุงเทพมหานคร. (2557). ผังเมืองอนุรักษ์และพัฒนาเมืองอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักเขตผังเมืองกรุงเทพมหานคร.

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2564). พฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2563. (ออนไลน์) สืบค้นเมื่อ 16 มิถุนายน 2564, แหล่งที่มา https://www.etda.or.th/th/newsevents/pr-news/ETDA-released-IUB-2020.aspx

อดุลย์ จาตุรงคกุล. (2539). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อรณัฐ ทะนันชัย. (2561). ปัญหาการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ใช้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่. วารสารวิชาการกสทช 2561, 2(2), 254-269.

Becker, W. A. (1986). Manual of quantitative genetics. Academic enterprises.

Bloom,Benjamin S.,et al. (1971). Hand book on Formative and Summative Evaluation of Student Learning. New York: Mc Graw-Hill Book Company.

Joseph T. Klapper. (1960). Ther Effect of Mass communication. New York ; Free Press.

Schramm, W. (1973). Men, messages, and media. NY: Harper & Row.

Wolman, B. B. (1973). Dictionary of Behavioral Science. London: Litton Educational.

Published
2021-09-01