The development of community participation for promote creative and sustainable tourism in Ranong Province

  • Prapoj Na-Bangchang College of Communication Arts. Suan Sunandha Rajabhat University
Keywords: Communication Innovation, Creative Tourism, Participatory Communication, Ranong Tourism Community

Abstract

        This research aims to know the current situation and develop innovative communication. Com- munity involvement as well as to upgrade tourism in Ranong Province to be sustainable creative tourism based on community participation communication innovation. This study was qualitative research. An in-depth interview with a sample of Ranong people was used. Community leader or representative tourist and academics in communication and tourism, a total of 37 people. Data analysis uses interpretations to present them in a descriptive or descriptive manner.

        The results showed that most of the sample group viewed that the current situation in terms of community participation in tourist attractions in Ranong province have good communication between people in the community who are enthusiastic about serving tourists. There is commu- nication to recommend tourist attractions and interesting tourist activities.

        Ranong people have the ability to develop innovative participatory communication to promote sustainable creative tourism in Ranong province. Because there is love in the local community itself and want to generate income from tourism. Because it is considered the main income of many Ranong people.

        Product innovation of tourism in Ranong province emphasis should be placed on communicating about tourist attractions and tourism activities that meet the needs of specific groups of tourists which must be a large group enough to promote sustainable tourism, process innovation emphasis should be placed on communication about improving productivity and operating efficiency. Able to apply new techniques and methods of work to adapt to the production to be always up-to-date.

        Positional innovation should focus on communication about creating added value for tourism, changed the position from “Little province it is a province with a lot of tourist quality”. Paradigm innovation should focus on communication about the introduction of new products and tourism is presented to suit the needs of tourists.

        Social communication innovation should be emphasized that Ranong tourism has always promoted economic development and good quality of life for people in the community and giving importance to the well-being of people in the community.

        New communication style should focus on social media communication in the style of “Tour Na Ranong”, “Ranong Next” and new communication content should focus on communication that reflects the building of cooperation with other nearby attractions, for example, emphasizing the new content that “worth traveling come to Ranong and Chumphon.”

        The community has the ability to upgrade the tourism of Ranong province to be sustainable creative tourism by encouraging tourists to use their creativity in various activities together with the Ranong community.

        Ranong residents can use participatory communication innovations to upgrade Ranong’s tourism to be sustainable creative tourism, technology and creative skills should be developed towards excellence so that the community can adapt to the changes that occur almost all the time.

Downloads

Download data is not yet available.

References

ชลลดา กิจรื่นภิรมย์สุข.(2548).การศึกษาสถานะขององค์ความรู้ด้านการสื่อสารและการมีส่วนร่วมในวิทยานิพนธ์ สาขานิเทศศาสตร์พัฒนาการของไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญา นิเทศศาตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ทรงวุฒิ เรืองวาทศิลป์.(2550). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาในพื้นที่บริการของโรงเรียนล้อมแรดวิทยา อำเภอเถิน จังหวัดลำปาง. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา (2548).การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เพรสแอนด์ ดีไซด์.

ปิรันธ์ ชิณโชติ และธีระวัฒน์ จันทึก.(2559). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของสวนผึ้ง.ในวารสารเวอร์ริเดียน อี-เจอร์นัล ฉบับภาษาไทย สาขาสังคมศาสตร์ มนุษย์ศาสตร์ และศิลปะ. คณะวิทยาการจัดการ มหาวิยาลัยศิลปากร. ปีที่ 9 ฉบับที่ 1 เดือนมกราคม – เมษายน 2559.

วัชระ ชัยเขต,พล เหลืองรังสี และธิญาดา แก้วชนะ.(2560).พฤติกรรมการใช้สื่อสังคมออนไลน์ของนักท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการเลือกแหล่งท่องเที่ยว กรณีศึกษา แหล่งท่องเที่ยวชุมชนในจังหวัดสงขลา. รายงานการวิจัย มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.

ศุภกิจ แดงขาว.(2557).นวัตกรรมการสื่อสารแนวคิดค่านิยมของคนไทย 12 ประการ ของรัฐบาลพลเอกประยุทธจันทร์โอชา. วิทยานิพนธ์ วารสารศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ศุภวรรณ เจริญชัยสมบัติ.(2554). การเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมและวิถีชีวิตชุมชนจาการท่องเที่ยว กรณีศึกษาเกาะเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.

สมเดช รุ่งศรีสวัสดิ์.(2558). การพัฒนาการสื่อสารภาพลักษณ์และตราสินค้าแหล่งท่องเที่ยวอำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม บนฐานเศรษฐกิจสร้างสรรค์และการมีส่วนร่วมของชุมชนอย่างยั่งยืน. รายงานการวิจัย สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.).

สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์.(2561). เศรษฐกิจดิจิทัล. สืบค้นวันที่ 19 มิถุนายน 2561,จาก https://www.etda.or.th/digital-economy.html

Gale, R. (2005). Sustainable Tourism: The Environmental Dimensions of Trade Liberalization in China. D. Shrubsole and N. Watson (Eds.), Sustaining Our Futures: Perspectives on Environment, Economy and SocietyUniversity of Waterloo , Waterloo, Ontario.

Saengsiriroj, P. (2011). Hot Spring Goers: A Case Study of Raksawarin Hot Spring, Ranong Province, Thailand. AU-GSB-e-Journal, 4(1): 118-125.

Hao et al. (2003).Forecasting Model of Tourist Arrivals from Major Markets to Thailand. Retrieved from www.ingentaconnect.com

Published
2021-09-01