Designing banners for various types of live performances on online media in digital Thailand
Keywords:
Design art elements, Advertising banner, Live PerformanceAbstract
In today's digital age, communication has become entirely digital. As a result, online advertising has become the preferred method for reaching a wide audience. Even advertising for various types of performances, aiming to sell tickets, has evolved from traditional physical posters to digital banners. These banners are disseminated across online platforms allowing for a wider reach to consumers seeking different types of entertainment. This article aims to delve into the websites used for advertising performances, which serve as online resources for finding shows. It's intriguing to explore why certain high-priced performances consistently sell out, regardless of the venue. A key focus of this study is to examine the artistic elements that dominate the design of posters and banners for various performances. This includes an analysis of imagery, typography, and overall design principles. We will explore contemporary trends in poster and banner design for Thai performances, particularly in the context of the rapidly evolving digital landscape. The primary objective is to identify the most impactful artistic elements in communicating the core message of each performance.
References
กำจร สุนพงษ์ศรี. (2559). สุนทรียศาสตร์ หลักปรัชญาศิลปะทฤษฎีทัศนศิลป์ ศิลปวิจารณ์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชลูด นิ่มเสมอ. (2538). องค์ประกอบของศิลปะ. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
ตรีดาว อภัยวงศ์. (2550). ปริทัศน์ศิลปะการละคร. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เทียนชัย ตั้งพรประเสริฐ. (2542). องค์ประกอบศิลป์ 1. กรุงเทพฯ : เฟื่องฟ้า พลิ้นติ้งจํากัด.
ไทยทิคเก็ตเมเจอร์. (2567). รายการแสดง. https://www.thaiticketmajor.com/performance/
ธิดาพร ชนะชัย. (2550). New media challenges: marketing communication through new media. http://commarts.hcu.ac.th/images/academic_article/nok/new_media_newchallenges.pdf
ธีรนัย จิระสิริกุล. (2563). บูรณาการด้านเทคนิคและกลเม็ดการแสดงบทเพลงเปียโนมิติใหม่. [ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดศิลปกรรมศาสตรบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ธวัชชานนท์ ตาไธสง. (2562). หลักการศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : วาดศิลป์.
นพมาส ศิริกายะ. (2525). ดูหนังดูละคร. กรุงเทพ : สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปุณณรัตน์ พิชญไพบูลย์. (2561). สุนทรียศาสตร์เชิงประจักษ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิบูล ทีปะปาล. (2545). การโฆษณาและการส่งเสริมการขาย. กรุงเทพฯ : มิตรสัมพันธ์กราฟฟิค.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2539). การออกแบบ. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2540). การโฆษณาและการส่งเสริมการตลาด. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สราวุธ อนันตชาติ. (2565). พฤติกรรมผู้บริโภคในการสื่อสารการตลาด. กรุงเทพฯ : คณะนิเทศศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุชาติ สุทธิ. (2535). เรียนรู้การเห็น : พื้นฐานการวิจารณ์ทัศนศิลป์. กรุงเทพฯ : โอ. เอศพริ้นติ้งเฮาส์.
สกนธ์ ภู่งามดี. (2546). การออกแบบและผลิตงานโฆษณา. กรุงเทพฯ : แซท โฟร์ พริ้นติ้ง.
โสภาวรรณ รัตนจิตรกร. (2542). ทัศนคติ พฤติกรรมการเปิดรับสื่อ “ป้ายแบนเนอร์” ในระบบเวิลด์ไวด์เว็บของผู้ใช้บริการในประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
อนุศักดิ์ ฉิ่นไพศาล. (2566). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
อมรา มาทอง. (2563). การตัดสินใจซื้อสื่อโฆษณาโซเชียลแฟนเพจของฝ่ายซื้อสื่อโฆษณาโซเชียลให้กับลูกค้าของบริษัทตัวแทนโฆษณา. [การค้นคว้าอิสระปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
Wertime, K. & Fenwick, L. (2008). Digital Marketing the Essential Guide to New Media & Digital Marketing. New Jersey: Wiley & Son.
