Government Leadership in Crisis Communication: Principles and Practices
Keywords:
Government Leadership, Crisis CommunicationAbstract
This academic article aims to explore the role of government leadership in crisis communication within the context of the modern world. Many countries are facing events that are unpredictable, uncertain, complex, and difficult to comprehend (Bani Word). In the past, Thailand has encountered the COVID-19 pandemic and severe flooding in several provinces, resulting in significant impacts on the economy, society, and citizens' livelihoods. Government agencies at the central, regional, and local levels must apply crisis communication strategies to foster understanding among the public and alleviate the effects of these crises.
Government leadership in crisis communication is a crucial factor in managing emergency situations and future crises, as it helps mitigate the crisis and meet the expectations of stakeholders, all while adhering to the time-sensitive nature of crisis communication. This article discusses various dimensions of government leadership in crisis communication, including the preparedness of leaders during crises, the ethics of government leadership in crisis communication, communication with the mass media during a crisis, and the utilization of social media for crisis communication.
References
กรมประชาสัมพันธ์. (2567). ‘จิราพร’ สั่งถอดบทเรียนสื่อสารภาวะวิกฤต จากเหนือสู่ใต้ ตั้งศูนย์ JIC หนุนภารกิจ ศปช. เร่งสื่อสารช่วยเหลือน้ำท่วมภาคใต้. https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/39/iid/344421.
ณัฏฐ์ชุดา วิจิตรจามรี. (2559). หลักการประชาสัมพันธ์. กรุงเทพ ฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
บุษบา สุธีธร. (2563). การบริหารการสื่อสารภาวะวิกฤตในโลกที่ผันผวนไม่ชัดเจน ซับซ้อนและคลุมเครือ. วารสารนักบริหาร, 40(2), 130-143.
ภวินท์ ศรีเกษมสุข. (2562). กลยุทธ์การสื่อสารในองค์กรในภาวะวิกฤตของรัฐวิสาหกิจในประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต (นิเทศศาสตร์), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
ยุทธพร อิสรชัย. (2568). การบริหารประเทศในสถานการณ์ฉุกเฉิน. http://wiki.kpi.ac.th/index.php?title.
รุจินันท์ เอื้อพิทักษ์สกุล. (2561). การประชาสัมพันธ์ในภาวะวิกฤตขององค์กรธุรกิจด้านการบริการในประเทศไทย. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 11(1), 63-76.
วรทัย ราวินิจ. (2565). การวิเคราะห์เนื้อหาการสื่อสารสุขภาพภายใต้ภาวะวิกฤตเกี่ยวกับโควิด-19 ของกรมควบคุมโรค. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 26(2), 53-65.
ศิริ รุ่งภัทรเศวต. (2566). ความรับผิดชอบ และคุณธรรมที่พึงประสงค์ของผู้นำองค์กรภาครัฐตามหลักธรรมาภิบาล. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 6(2), A160-A173.
สมิทธิ์ บุญชุติมา และชนาภา หนูนาค. (2560). การสื่อสารในภาวะวิกฤต. กรุงเทพ ฯ : 21 เซ็นจูรี่.
เสกสรรค์ สนวา ฉัตรณรงค์ศักดิ์ สุธรรมดี และวิไลลักษณ์ ขาวสอาด. (2561) คุณลักษณะของผู้นำองค์การ ภาครัฐสมัยใหม่. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 20(2), 399-411.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบข้าราชการ. (2566). เปิดรับฟังความคิดเห็น (ร่าง) กฎหมายยกระดับการบริหารงานภาครัฐให้มีความทันสมัย. https://www.facebook.com/photo.php?fbid=604927975142833&id=100068769080442&set=a.241526128149688
อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2561). สื่อศาสตร์ Mediumology หลักการ แนวคิด นวัตกรรม. กรุงเทพ ฯ : เอดิสันเพรส โปรดักส์.
อารีย์พันธ์ เจริญสุข. (2561). แกะรอยผู้นำภาครัฐเพื่อก้าวสู่อนาคต 4.0. https://www.ftpi.or.th/2017/14104.
Breakenridge, D. K. (2012). Social media and public relations: Eight new practices for the PR professional. New Jersey : Pearson education.
Castells, M. (2009). Communication Power. UK : Oxford.
Coombs, W. T. (2007). Protecting organization reputations during a crisis: The development and application of situational crisis communication theory. Corporate reputation review, 10, 163-176.
Coombs, W. T. (2012). Ongoing crisis communication: Planning, managing and responding. (3th ed). Thousand Oaks, California : Sage.
Devlin, E. S. (2007). Crisis management planning and execution. Florida: Auerbach Publication.
Fearn-Banks, K. (2011). Crisis communications: A Casebook Approach. (4th ed). New York: Routledge,
Marsen, S. (2020). Navigating crisis: The role of communication in organizational crisis. International Journal of Business Communication, 57(2), 163-175.
McGuire, D., Cunningham, E. A. J., Reynolds, K., & Smith, M. G. (2020). Beating the virus: An examination of the crisis communication approach taken by New Zealand Prime Minister Jacinda Ardern during the Covid-19 pandemic. Human Resource Development International, 23(4), 361-379.
Open Government in Thailand. (2024). Open Government in Thailand. Office of the Public Sector Development Commission. Bangkok.
Polley, K. (2024). Seven Ethical Dilemmas Reshaping Crisis Communication in the Digital Age. https://www.linkedin.com/pulse/seven-ethical-dilemmas
PR Lab. (2024). Crisis Communications Plan In 10 Steps To handle any crisis. https://prlab.co/blog/crisis-communications-plan-in-10-steps/
Seeger, M. W. (2006). Best practices in crisis communication: An expert panel process. Journal of applied communication research, 34(3), 232-244.
Tench, R., & Yeomans, Y. (2009). Exploring public relations. (2nd ed). Upper Saddle River, NJ: Pearson Education.
The Intelligence. (2024). What Are VUCA and BANI World? How Are They Similar or Different? https://intsharing.co/2024/03/19/vuca.
Van de Meer, T. G. L. A., & Verhoeven, P. (2013). Public framing organizational crisis situations :Social media versus news media. Public Relations Review, 39, 229 -331.
Wajahat, M. A. (2024). Social Media and its Impact on Non-Verbal Communication. International Journal for Multidisciplinary Research, 6(3), 1-10.
Xu, J.H. (2025). Ethics in Crisis Management. https://archive.pagecentertraining.psu.edu/public-relations-ethics/ethics-in-crisis-management/
