STAKEHOLDER PERSPECTIVES ON THE COST-EFFECTIVENESS OF SETTING A RETIREMENT AGE FOR CIVIL SERVANT TEACHERS
Keywords:
Retirement age policy, Fiscal burden, Human resource management, Aging societyAbstract
This research article aims to 1) explore and analyze stakeholders’ perspectives on the system-level cost-effectiveness of determining the retirement age of civil servant teachers by considering the balance between tacit knowledge retention and fiscal burden; and 2) propose a retirement age model that generates cost-effectiveness and maximum benefits for sustainable human resource management in the civil service teacher system. This study employed a qualitative research methodology. Nine key informants were selected through purposive sampling and divided into three groups: three school administrators, three civil servant teachers approaching retirement age, and three newly appointed civil servant teachers from the Secondary Educational Service Area Office of Udon Thani. Data were collected through in-depth interviews, analyzed using content analysis, and validated through triangulation. The findings revealed that stakeholders agreed that the tacit knowledge of senior teachers constitutes highly valuable human capital for the education system. However, they held different views regarding financial cost-effectiveness. School administrators and senior teachers emphasized productivity and educational quality, whereas younger teachers emphasized budgetary efficiency and opportunities for workforce management. In addition, most stakeholders proposed a flexible approach in which retirement age should be determined based on individual competency assessment, with senior teachers repositioned as advisors or mentors in order to preserve tacit knowledge while controlling costs. The study indicates that retirement age determination should not rely solely on age criteria. Rather, it should be based on competency assessment and organizational context in order to create a balance among human capital quality, intergenerational equity, and fiscal sustainability. These findings can serve as evidence for future public sector human resource management policy formulation.
References
กรมการปกครอง. (2567). สถิติประชากรแยกรายจังหวัด ปี พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. สืบค้นจาก https://stat.bora.dopa.go.th
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย (มส.ผส.). (2566). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2565. กรุงเทพฯ: มส.ผส. สืบค้นจาก https://thaitgri.org/?p=40208
สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI). (2559). การขยายอายุเกษียณราชการ. กรุงเทพฯ: TDRI. สืบค้นจาก https://tdri.or.th/2016/05/retirement-age-20160520/
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี (สพม.อุดรธานี). (2567). ประกาศรับสมัครคัดเลือกบุคคลเพื่อบรรจุและแต่งตั้งเข้ารับราชการเป็นข้าราชการครู ตำแหน่งครูผู้ช่วย ปี พ.ศ. 2567. อุดรธานี: สพม.อุดรธานี. สืบค้นจาก https://sites.google.com/sesaud.go.th/spmud/home
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.). (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ: สศช.
Adams, S. (2004). The economic effects of living wage laws. Public Policy Institute of California.
Barr, N. (2012). The economics of the welfare state (5th ed.). Oxford University Press.
Becker, G. S. (1964). Human capital. University of Chicago Press.
Bloom, D. E., Canning, D., & Fink, G. (2015). Implications of population aging for economic growth. Oxford Review of Economic Policy, 26(4), 583–612.
Coile, C. (2022). The labor market for older workers. Annual Review of Economics, 14, 1–25.
DeLong, D. W. (2004). Lost knowledge: Confronting the threat of an aging workforce. Oxford University Press.
Kini, T., & Podolsky, A. (2019). Does teaching experience increase teacher effectiveness? Learning Policy Institute.
Mincer, J. (1974). Schooling, experience, and earnings. Columbia University Press.
Mishan, E. J., & Quah, E. (2020). Cost-benefit analysis (6th ed.). Routledge.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. Oxford University Press.
OECD. (2019). Working better with age. OECD Publishing.
PolicyWatch Thai PBS. (2024). โฉมหน้าสังคมสูงวัยอย่างสมบูรณ์ไทย: หญิงมากกว่าชาย-พึ่งพาผู้อื่น. https://policywatch.thaipbs.or.th/article/life-100
Polanyi, M. (1966). The tacit dimension. University of Chicago Press.
World Bank. (2016). Thailand economic monitor – June 2016: Aging society and economy. World Bank.
World Bank. (2021). The macroeconomic and fiscal impact of aging in Thailand. World Bank.
World Bank. (2023). Thailand public revenue and spending assessment: Promoting an inclusive and sustainable future. World Bank.
