ผู้นำกับการจัดการความขัดแย้งภายในองค์กร
คำสำคัญ:
ผู้นำ, ความขัดแย้ง, การจัดการความขัดแย้งบทคัดย่อ
บทความนี้กล่าวถึงความหมาย ความสำคัญ ทฤษฎีการจัดการความขัดแย้ง และผู้นำกับการจัดการความขัดแย้ง พบว่า ผู้นำต้องมีวิธีรับมือกับความขัดแย้งที่เกิดขึ้นให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมและมีประสิทธิภาพประกอบด้วย 5 วิธี ได้แก่ 1) การหลีกเลี่ยง 2) การปรองดอง 3) การประนีประนอม 4) การแข่งขัน และ 5) การร่วมมือ โดยผู้เขียนจำแนกสถานการณ์ความขัดแย้งไว้ 3 สถานการณ์ คือ 1) สถานการณ์ที่เป็นความขัดแย้งระหว่างบุคคล ผู้นำสามารถใช้วิธีการจัดการความขัดแย้งแบบปรองดองและประนีประนอม 2) สถานการณ์ที่เป็นความขัดแย้งระหว่างกลุ่มหรือองค์กร ควรใช้วิธีการจัดการความขัดแย้งแบบหลีกเลี่ยงและร่วมมือกัน 3) สถานการณ์ที่เป็นความขัดแย้งระหว่างบุคคล กลุ่ม องค์กรที่เป็นความขัดแย้งที่ไม่สามารถหาข้อยุติ มีข้อโต้แย้งและไม่ยอมตกลงกัน ควรใช้วิธีการจัดการความขัดแย้งแบบการแข่งขัน โดยผู้นำมีบทบาทสำคัญที่ให้คู่ขัดแย้งได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันและใช้โอกาสจากความขัดแย้งนั้นเพื่อทบทวนสร้างความสัมพันธ์ที่ดีให้เกิดขึ้น เพื่อลดปัญหาและหาทางออกให้กับความขัดแย้งร่วมกัน แสวงหาความร่วมมือที่ทั้งสองฝ่ายยอมรับร่วมกันได้มากที่สุดเป็นแนวทางที่คู่ขัดแย้งควรให้ความสำคัญ
เอกสารอ้างอิง
ชมภูนุช ขาวผ่อง. (ม.ป.ป.). ความขัดแย้ง. [ออนไลน์] สืบค้นจาก https://sites.google.com/site/chmphunuchkhawphxng/khwam-khad-yaea. สืบค้นเมื่อ 8 ธันวาคม 2563.
ชาติชาย คงเพ็ชรดิษฐ์ และธีระวัฒน์ จันทึก. (2559). การบริหารการเปลี่ยนแปลง: บทบาทของภาวะผู้นำและการสื่อสารในองค์การ. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 9 (1), 895-919.
ชัยเสฏฐ์ พรหมศรี. (2550). การจัดการความขัดแย้งในองค์การ. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
นักรบ จุลเสวก. (2562). ความขัดแย้งภายในองค์การทางพิเศษ A ของการทางพิเศษแห่งประเทศไทย (กทพ.). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
มิ่งขวัญ พงษ์สถิตย์. (ม.ป.ป.). การจัดการความขัดแย้งภายในองค์กร. ม.ป.ท.
ศิริมา อัศวเรชา. (2555). เอกสารประกอบการสอน รายวิชา ศท 121 การดำรงชีวิตในสังคมยุคใหม่และประชาคมอาเซียน บทที่ 10 ความแตกต่างและความขัดแย้งในสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
ศิริวรรณ มนอัตระผดุง. (2559). การจัดการความขัดแย้งในองค์กรอย่างสร้างสรรค์. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์, 6 (2), 193-208.
สมิต สัชฌุกร. (2552). บทบาทของผู้นำทีมในการจัดการกับความขัดแย้ง. TPA News, 151, 12-13.
สัมนา รธนิธย์. (2553). ภาวะผู้นำของผู้บริหาร (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ข้าวฟ่างจำกัด.
สิญาธร นาคพิน และวิลาวัณย์ สมบูรณ์. (2562). การบริหารความขัดแย้งในองค์กรภาครัฐ ยุคประเทศไทย 4.0. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี. 6 (2), 21-46.
สิระยา สัมมาวาจ. (2539). การบริหารความขัดแย้ง. ภาควิชาพยาบาลศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Coser, L.A. (1957). Social Conflict and the Theory of Social Change. The British Journal of Sociology, 8 (3), 197-207.
Crouch, C. (2011). Ralf Gustav Dahrendorf 1929–2009. Proceedings of the British Academy, 172, 93–111.
Hybel, S., & Weaver, R. L. (2015). Communicating Effectively (11th ed.). New York: McGraw-Hill Education.
Karl, M. (1894). Capital Vol. III. A Critique of Political Economy: Volume Three. London: Penguin.
