บทบาทใหม่ของผู้นำการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล
คำสำคัญ:
คำสำคัญ: การจัดการทรัพยากรมนุษย์; ผู้นำ; ยุคเศรษฐกิจดิจิทัลบทคัดย่อ
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งนำเสนอความก้าวหน้าของเทคโนโลยีดิจิทัลทำให้โลกเข้าสู่ยุคระบบเศรษฐกิจและสังคมดิจิทัลที่ผู้นำต้องนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาเป็นเครื่องมือสนับสนุนการทำงาน ให้ความสำคัญในการขับเคลื่อนองค์กรด้วยการรับเทคโนโลยีเข้ามาประยุกต์ใช้ในการทำงาน พร้อมทั้งปรับเปลี่ยนกระบวนทัศน์ใหม่ให้บุคลากรทุกระดับสามารถทำงานร่วมกับเทคโนโลยีได้ ตลอดจนออกแบบสร้างวัฒนธรรมนวัตกรรม และระบบนิเวศนวัตกรรมที่เหมาะสมสอดคล้องกับบริบทขององค์กร ผู้นำต้องรู้จักวิธีการในการปรับตัวของผู้นำ ปรับโครงสร้างองค์กร และปรับระบบการจัดการการใช้เทคโนโลยีเพื่อให้ผู้ปฏิบัติงานสามารถเข้าถึงข้อมูลข่าวสารได้ และนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ รวมทั้งการปรับรูปแบบการทำงานของหน่วยงานการจัดการทรัพยากรมนุษย์ในยุคชีวิตวิถีใหม่ (New normal) ภายหลังการเกิดการแพร่ระบาดของไวรัสโควิด-19 ที่จำเป็นต้องดำเนินการปรับเปลี่ยนไปตามกระแสการเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์โลก ผู้นำต้องเปลี่ยนงานให้เป็นงานที่ต้องเน้นการเข้าถึงบุคลากรในทุกระดับ จัดระบบดูแลสวัสดิภาพความปลอดภัย ยกระดับมาตรฐานด้านสุขอนามัยของคนในองค์กร และให้ความสำคัญกับชีวิตความเป็นอยู่ของพนักงานมากขึ้น ปรับโครงสร้างการทำงานให้อยู่ในรูปแบบไฮบริด ซึ่งเป็นรูปแบบการทำงานที่ผสมผสานจากการทำงานในสถานประกอบการ และการทำงานแบบทางไกลเข้ารวมไว้ด้วยกัน
เอกสารอ้างอิง
จักรี ศรีจารุเมธีญาณ และชุติมา ศรีจารุเมธีญาณ. (2563). กลยุทธ์การปรับตัวองค์การเข้าสู่ยุค 4.0. วารสารพุทธมัคค์ ศูนย์วิจัยธรรมศึกษา สำนักเรียนวัดอาวุธวิกสิตาราม, 5 (1), 54-62.
ณัฐวุฒิ พงศ์สิริ. (2563). HR การบริหารทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารฅน. [ออนไลน์] สืบค้นจาก https://www.khonatwork.com/post/digital-economy-digital-hr. สืบค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2564.
บทบาทใหม่ของฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ในยุคดิจิตอล. (2564). [ออนไลน์] สืบค้นจาก https://th.hrnote.asia/personnel-management/190902-hr-roles-digital-age/. สืบค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2564.
ประคอง สุคนธจิตต์. (2562). ทรัพยากรมนุษย์ยุค 4.0. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ นายเรืออากาศ, 7 (ธันวาคม 2562), 18-28.
พลวศิษฐ หล้ากาศ. (2564). ประเด็นความท้าทายที่มีต่อบทบาทนักทรัพยากรมนุษย์ในอนาคต. วารสารวิจัยวิชาการ, 4 (2), 251-260.
เยาวลักษณ์ จิตต์วโรดม. (2560). บทบาทและทักษะหลักของภาวะผู้นำในยุคสังคมดิจิทัล. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 9 (2), 81-92.
รุ่งรัตน์ พลชัย. (2563). ภาวะผู้นำกับการบริหารในยุคดิจิทัล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน, 1 (3), 53-62.
วรวรรษ เทียมสุวรรณ, วัชรพล วิบูลยศริน, ศิโรจน์ ผลพันธิน และเหม ทองชัย. (2562). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสวนดุสิต, 15 (2), 219-231.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2559). เศรษฐกิจดิจิทัลกับอนาคตประเทศไทย. วารสารเศรษฐกิจและสังคม, 53 (2), 1-52.
Horder, A. (2010). Change, Complexity, Competition. [ออนไลน์] สืบค้นจาก https://andrew horder.com/change-complexity-competition สืบค้นเมื่อ 18 ธันวาคม 2564.
Ivancevich, J. M., Konopaske, R. & Matteson, M. T. (2014). Organizational behavior and management (10th ed.). Boston: McGraw-Hill.
Stodd, J. (2014). The Social Leadership Handbook. United Kingdom: Sea Salt Publishing.
Stodd, J. (2016). 10 Reasons for Social Leadership. [ออนไลน์] สืบค้นจาก https://julianstodd.wordpress.com/2016/07/09/10-reason. สืบค้นเมื่อ 30 มิถุนายน 2564.
