ส่วนประสมทางการตลาดและการตัดสินใจมาท่องเที่ยวตลาดน้ำวัดตะเคียน นนทบุรีในสถานะการณ์โควิค 19

-

ผู้แต่ง

  • ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์ ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์ 3170600484

คำสำคัญ:

ส่วนประสมทางการตลาด, การตัดสินใจ, ตลาดน้ำวัดตะเคียน นนทบุรี

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดของนักท่องเที่ยว ที่เดินทางมาท่องเที่ยว 2) ศึกษาปัจจัยการตัดสินใจของนักท่องเที่ยว 3) เปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยส่วนบุคคลกับส่วนประสมทางการตลาดของนักท่องเที่ยว และ 4) เปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยส่วนบุคคลกับการตัดสินใจของนักท่องเที่ยว ตลาดน้ำวัดตะเคียน นนทบุรีกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาท่องเที่ยว ตลาดน้ำวัดตะเคียน นนทบุรีจำนวนทั้งสิ้น 400 ราย และเครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถาม ในรูปแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิจัยคือ ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคลของนักท่องเที่ยว ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง จำนวน 219 คน มีอายุระหว่าง 20 – 30 ปี ระดับการศึกษาปริญญาตรี สถานภาพโสด รายได้เฉลี่ยต่อเดือน 1 – 5,000 บาท อาชีพ นักเรียน/นักศึกษา 2) ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านกระบวนการ รองลงมาคือ ด้านการจัดจำหน่าย/สถานที่ ด้านกายภาพ ด้านราคา ด้านผลิตภัณฑ์ ด้านบุคคล และด้านการส่งเสริมการตลาด 3) ปัจจัยการตัดสินใจของนักท่องเที่ยว โดยภาพรวมอยู่ในระดับ มากที่สุด ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ปัจจัยภายนอก รองลงมาคือ ปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยด้านจิตวิทยา และปัจจัยภายใน 4) เปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยส่วนบุคคลกับส่วนประสมทางการตลาด พบว่านักท่องเที่ยวที่มี เพศ อายุ สถานภาพ รายได้เฉลี่ยต่อเดือน อาชีพ ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด ไม่แตกต่างกัน ส่วนนักท่องเที่ยวที่มีระดับการศึกษาต่างกัน มีความคิดเห็นต่อปัจจัยส่วนประสมทางการตลาด แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05) เปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยส่วนบุคคลกับการตัดสินใจของนักท่องเที่ยว พบว่า นักท่องเที่ยวที่มี เพศต่างกัน มีความคิดเห็นต่อปัจจัยการตัดสินใจ แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนนักท่องเที่ยวที่มีอายุ ระดับการศึกษา สถานภาพ รายได้เฉลี่ยต่อเดือน อาชีพ ต่างกัน มีความคิดเห็นต่อปัจจัยการติดสินใจในสถานะการณ์โควิค19ไม่แตกต่างกัน

 

ประวัติผู้แต่ง

ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์, ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์

นนทบุรี

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.2558.ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ.2558 – 2560.

[ออนไลน์].เข้าถึงได้จาก.www.mots.go.th>ewt_dl_link. วันที่ค้นข้อมูล : 12 มกราคม 2562.)

กนกเกล้า แกล้วกล้า, วารัชต์ มัธยมบุรุษ, ละเอียด ศิลาน้อย, สันติธร ภูริภักดี.(2561).ปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อ การตัดสินใจมาท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของนครชัยบุรินทร์.สาขาวิชา

การจัดการการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยพะเยา.

กนิฏฐา เกิดฤทธิ์.(2561).ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญในการ ท่องเที่ยวถนนคนเดิน จังหวัดภูเก็ต.สาขาวิชาอุตสาหกรรมท่องเที่ยว คณะบริหารธุรกิจ.

มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์ ศูนย์ภูเก็ต.

ข้อมูลทั่วไป ถนนคนเดินไทหล่ม.[ออนไลน์].เข้าถึงได้จาก:www.tourphetchabun.com.>lomsak-walking- street.

ณฐวัฒน์ พระงาม.(2562).การศึกษาส่วนประสมทางการตลาดของสินค้าในถนนคนเดินจังหวัดพิษณุโลก.คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยพิษณุโลก.

ตุลา ไชยาศิรินทร์โรจน์, สุวิมล ไชยพันธ์พงษ์, ภาณุพงศ์ ศิริ, สุวรรณโชติ ชุ่มเย็น.(2561).แรงจูงใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมย่านเยาวราช เขตสัมพันธวงศ์

กรุงเทพมหานคร.คณะศิลปะศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี.

นภาภรณ์ ขลุ่ยนาค, สมศักดิ์ พงษ์เดช, พัชรา วงศ์แสงเทียน.(2560).ปัจจัยสำคัญต่อ

การตัดสินใจของนักท่องเที่ยวที่เดินทางมาเที่ยว ถนนคนเดิน ตลาด 120 ปีวิถีชาววัง

เทศบาลตำบลวังทอง จังหวัดพิษณุโลก.คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูล

สงคราม.

พละวัต ตันศิริ.(2547).ความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติต่อการท่องเที่ยวในจังหวัด

เชียงราย.การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต).เชียงราย:บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.

ภรวลัญยช์ มาอยู่ (2560).พฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีต่อถนน

คนเดินไทหล่ม อำเภอหล่มสัก จังหวัดเพชรบูรณ์. สาขาวิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์.

มนัสสินี บุญมีศรีสง่า, กอบกาญจน์ ศักดิ์ประเสริฐ, ภาวิณี สะอาดศรี, วนชัย อุทินทุ.(2556).แนวทางการพัฒนา คนเดิน ตลาด 200 ปี ปราณบุรี ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม

โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน.สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว,การจัดการธุรกิจทั่วไป.คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตสารสนเทศเพชรบุรี.

ธีราภรณ์ นกแก้ว.(2555).การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ : กรณีศึกษาตลาดน้ำวัดไทร กรุงเทพมหานคร.วิทยาลัย นวัตกรรม มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วีรยา เจริญสุข.(2561).ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อปัจจัยในการตัดสินใจเดินทาง

มาท่องเที่ยวตลาดน้ำอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม.สาขาวิชาบริหารธุรกิจ บัณฑิตวิทยาลัย

มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.

วันทิกา หิรัญเทศ.(2552).ปัจจัยทางการตลาดกับการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทย กรณีศึกษาตลาดน้ำไทรน้อย อำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี.วิทยาลัยราชพฤกษ์.

ศิริวรรณ เสรีรัตน์.(2541).การบริหารการตลาดยุคใหม่.กรุงเทพมหานคร.ธีรฟิล์มและไซแทกซ์.

สาวิตรี ทองทิพยเนตร, ปรีชา ปาโนรัมย์, สุริยา รักการศิลป์.(2561).ปัญหาและแนวทางการบริหารจัดการตลาดถนนคนเดิน กรณีศึกษา ถนนคนเดิน เซราะกราว วอล์คกิ้งสตรีท.

คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์

Kotler, P., Keller, K.L., (2006). Marketing Management (13th ed.) Upper Saddle

River, N.J. : Prentice Hall.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

31-08-2022

รูปแบบการอ้างอิง

วรพงศ์พัชร์ ณ. (2022). ส่วนประสมทางการตลาดและการตัดสินใจมาท่องเที่ยวตลาดน้ำวัดตะเคียน นนทบุรีในสถานะการณ์โควิค 19: -. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน, 3(2), 33–53. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jhsmbuisc/article/view/257396

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย