การเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ในสังคมไทย
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งแสดงให้เห็นถึงกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ออกมาเคลื่อนไหวทางการเมือง เพื่อเรียกร้องความถูกต้องภายใต้อุดมการณ์แห่งประชาธิปไตย เนื่องจากกลุ่มคนรุ่นใหม่มองว่าการปกครองแบบรวมศูนย์อำนาจ การอยู่ภายใต้ระบบอุปถัมภ์ ระบบการศึกษาที่กล่อมเกลาให้ประชาชนรับใช้กลไกของรัฐ ส่งผลให้ประชาชนขาดความเป็นพลเมืองตามวิถีประชาธิปไตย กลุ่มคนรุ่นใหม่จึงมีความพยายามในการต่อสู้กับอำนาจรัฐที่ได้ก่อรูปขึ้นอีกครั้งในประวัติศาสตร์ของไทย หลังจากมีการประกาศผลลงมติรับร่างรัฐธรรมนูญฉบับปีพุทธศักราช 2560 ด้วยเหตุนี้จึงนำมาสู้ชนวนเหตุของกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่ไม่เห็นด้วยกับการรับร่างรัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าว จึงเริ่มมีการแสดงออกทางการเมืองด้วยการรณรงค์ไม่รับร่างรัฐธรรมนูญ ต่อมาก็มีชนวนเหตุที่คนรุ่นใหม่ไม่เห็นด้วยอย่างรุนแรงก็คือที่มาของสมาชิกวุฒิสภา เพราะกลุ่มคนรุ่นใหม่มองว่าที่มาของสมาชิกวุฒิสภาขาดความชอบธรรมตามหลักประชาธิปไตย เนื่องจากมีการแก้ไขสาระของรัฐธรรมนูญเกี่ยวกับที่มาของบทบาทและอำนาจหน้าที่ของสมาชิกวุฒิสภาให้มีอำนาจมากขึ้น จึงเรียกร้องเกี่ยวกับประเด็นอำนาจหน้าที่ของสมาชิกวุฒิสภาก็คือ บทบาทในการมีส่วนร่วมในการออกเสียงเห็นชอบในการเลือกนายกรัฐมนตรีอันสะท้อนถึงการสืบทอดอำนาจของรัฐบาลคณะรักษาความสงบแห่งชาติ ด้วยเหตุนี้จึงเป็นการก่อรูปประเด็นการมีส่วนร่วมทางการเมืองและการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ในฐานะพลเมืองของรัฐเพื่อเรียกร้องประชาธิปไตยที่สมบูรณ์ให้เกิดขึ้นในสังคมไทย
เอกสารอ้างอิง
กัญจิรา วิจิตรวัชรารักษ์. (2563). การตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในประเทศไทย. วารสารสถาบันวิจัยญาณสังวร. 11(1), น. 91-103.
ชญานิษฐ์ พูลยรัตน์. (2563). ยิ่งกดขี่ปราบปรามขบวนการประชาชนก็ยิ่งเด็ดเดี่ยวและเติบโต. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2565. จาก https://www.the101.world/paradox-of-repression/.
ชำนาญ จันทร์เรือง. (2559). วัฒนธรรมทางการเมืองของไทย. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2565. จาก https://www.bangkokbiznews.com/blog/detail/637713.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2545). ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมรูปแบบใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : วิภาษา.
ฌานิทธิ์ สันตะพันธุ์. (2549). วัฒนธรรมทางการเมืองของไทย : รัฐธรรมนูญที่แท้จริงซึ่งไม่เคยถูกยกเลิก. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2565. จาก http://publiclaw.net/publaw/view.aspx?id=1014.
ณัฐฐินันท์ นันทะเสนา. (2564). แนวทางการเคลื่อนไหวทางสังคมโดยกลุ่มนักศึกษาขบวนการประชาธิปไตยใหม่. วารสารพัฒนาสังคม JSD. 23(2), น. 42-61.
ทวี สุรฤทธิกุล. (2562). คนรุ่นใหม่กับประชาธิปไตยใหม่ (จบ). สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2565. จาก https://www.posttoday.com/politic/columnist/603407.
บุญธรรม เลิศสุขีเกษม. (2543). บทบาทของประชาชนต่อการส่งเสริมและพัฒนาประชาธิปไตย. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปกรณ์ มหากันธา. (2557). รูปแบบและกระบวนการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเซิงพุทธบูรณาการ. วารสารวิจัยราชภัฏเชียงใหม่. 15(1), น. 124-136.
ประจักษ์ ก้องกีรติ. (2565). สู่โลกใบใหม่ด้วยพลังแห่งวัยเยาว์. สืบค้นเมื่อ 30 สิงหาคม 2565. จาก https://www.amnesty.or.th/latest/blog/9861/.
พรอัมรินทร์ พรหมเกิด. (2558). วัฒนธรรมทางการเมืองของประชาชนกับการพัฒนาประชาธิปไตย. รัฐสภาสาร. 63(11), น. 9-33.
พระครูวินัยธรอธิษฐ์ สุวฑฺโฒ และ พระใบฎีกาสุชินนะ อนิญฺชิโต. (2563). คนรุ่นใหม่กับประชาธิปไตยของไทยในปัจจุบัน. วารสารพุทธสังคมวิทยาปริทรรศน์. 5(2), น. 99-113.
แพรวพรรณ ปานนุช และ อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2563). บทบาทของสัญลักษณ์หน้ากากกายฟอว์กส์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของไทย. วารสารการเมืองการปกครอง. 10(1), น. 16-33.
แพรวพรรณ ปานนุช. (2562). นกหวีดกับบทบาทในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของไทย. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์. 13(1), น. 139-150.
มติชนออนไลน์. (2563). คนรุ่นใหม่กับกิจกรรมทางการเมือง. สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2565. จาก https://www.matichon.co.th/columnists/news_2408961.
ยุกติ มุกดาวิจิตร. (2563). ภาษาการเมืองของคนรุ่นใหม่. วารสารมานุษยวิทยา. 3(2), น. 204-209.
วรรักษณ์ โพธิ์ทองและคณะ. (2564). การเปรียบเทียบแนวคิดทางการเมืองการเคลื่อนไหวทางการเมืองและข้อเรียกร้องของนักศึกษาและปัญญาชน : กรณีศึกษาเปรียบเทียบเหตุการณ์ 14 ตุลา 2516 และพฤษภาทมิฬ 2535. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 11(12), น. 107-119.
วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. (2561). การเคลื่อนไหวทางการเมือง. สืบค้นเมื่อ 30 สิงหาคม 2565. จาก https://th.wikipedia.org/wiki/.
วิทยา ชินบุตร. (2559). การเคลื่อนไหวทางการเมืองของภาคประชาชนสู่การจัดตั้งพรรคการเมือง. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 2(3), น. 91-98.
วินิจ ผาเจริญ. (2563).) วัฒนธรรมทางการเมืองแบบพลเมืองที่ประชาชนคาดหวังในสังคมประชาธิปไตยของไทย. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ. 5(2), น. 332-347.
วุฒิชัย ตาลเพชร. (2565). รูปแบบการสื่อสารทางการเมืองของกลุ่มเยาวชนคนรุ่นใหม่หลังรัฐธรรมนูญปี 2560 ในจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น. 8(2), น. 83-103.
ศรายุทธ นกใหญ่. (2558). วัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยของบุคลากรวิทยาลัยเทคโนโลยีทางการแพทย์และสาธารณสุขกาญจนาภิเษก. ปริญญารัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2559). สังคมไทยกับความเป็นมนุษย์ที่เปลี่ยนไป. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2565. จาก https://lek-prapai.org/home/view.php?id=943.
ศิริสุดา แสงทอง. (2564). ความตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ : จุดยืนประชาธิปไตยใหม่แห่งอนาคต. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8(2), น. 287-297.
สุดารัตน์ สุดสมบูรณ์และคณะ. (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในระบอบประชาธิปไตยไทย. การประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. ครั้งที่ 10. น. 23-33.
สุรศักดิ์ ศรีธรรมกุล. (2563). การเคลื่อนไหวทางสังคมในยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 7(10), น. 85-97.
เสกสรรค์ สนวา. (2561). ทฤษฎีขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมและการประท้วงทางการเมือง. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา. 13(2), น. 359-362.
อินทิรา ประกายวงศ์. (2565). ผู้หญิงที่เป็นนักเคลื่อนไหวทางการเมืองเพื่อประชาธิปไตย : มุมมองและประสบการณ์ที่มีต่อสถานการณ์ทางการเมืองในสังคมไทย. วารสารธรรมศาสตร์. 41(1), น. 108-136.