การสร้างสื่อสิ่งพิมพ์เพื่อประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวเชิงศาสนา ของวัดวิเชียรบำรุง จังหวัดเพชรบูรณ์
คำสำคัญ:
วัดวิเชียรบำรุง, ท่องเที่ยงเชิงศาสนา, ประชาสัมพันธ์บทคัดย่อ
วัดวิเชียรบำรุงเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในจังหวัดเพชรบูรณ์ซึ่งอยู่ทางภาคเหนือของประเทศไทย วัดตั้งอยู่บนเนินเขา ซึ่งสามารถมองเห็นทิวทัศน์และภายในบริเวณวัดมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่บรรยากาศเงียบสงบ ในปัจจุบันนักท่องเที่ยวที่สนใจด้านพระพุทธศาสนามากขึ้น อาทิเช่น การแสวงบุญ กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เพื่อเสริมความเป็นสิริมงคล โดยทางวัดยังไม่มีสื่อประชาสัมพันธ์มากนัก ซึ่งยังไม่เป็นที่รู้จักแก่นักท่องเที่ยว การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) การสร้างสื่อสิ่งพิมพ์เพื่อประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวัดวิเชียรบำรุง จังหวัดเพชรบูรณ์ และ2) ศึกษาความพึงพอใจที่มีต่อการสร้างสื่อสิ่งพิมพ์เพื่อประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวัดวิเชียรบำรุง จังหวัดเพชรบูรณ์ กลุ่มเป้าหมายในการศึกษาครั้งนี้ คือ นักท่องเที่ยวทั่วไป จำนวน 100 คน โดยใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ สื่อสิ่งพิมพ์เพื่อประชาสัมพันธ์และแบบสอบถาม ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่น 0.82 โดยสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษาพบว่า สื่อสิ่งพิมพ์เพื่อประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวัดวิเชียรบำรุง จังหวัดเพชรบูรณ์ เพื่อเป็นศูนย์กลางการเรียนรู้ศาสนา ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมท้องถิ่น โดยได้นำเสนอในรูปแบบแผ่นพับและโปสการ์ด เพื่อให้นักท่องเที่ยวที่เดินทางมายังวัดได้นำกลับไปเป็นที่ระลึก ผลการประเมินความพึงพอใจสื่อสิ่งพิมพ์เพื่อประชาสัมพันธ์สถานที่ท่องเที่ยวเชิงศาสนาของวัดวิเชียรบำรุง จังหวัดเพชรบูรณ์ นำเสนอในรูปแบบแผ่นพับและโปสการ์ด อยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2561). เศรษฐกิจด้านการท่องเที่ยวของไทย ปี พ.ศ. 2561. สืบค้นเมื่อ 14 มีนาคม 2566. จาก https://www.mots.go.th/download/article/article_20210419143447.pdf
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2564). โครงการศึกษาพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวเมืองรองของนักท่องเที่ยวชาวไทย. อินโฟเสิร์ช จำกัด. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2566. จาก http://tourismlibrary.tat.or.th/medias/T26966.pdf
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย. (2561). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนท่ามะโอ อำเภอเมือง จังหวัดลำปาง. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเม่โจ้, 6(1), 131-148.
ขวัญใจ สุขก้อนและวิโรจน์ แกล้วกล้าหาญ. (2563). การออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์เพื่อการท่องเที่ยวเยาวราชยุคใหม่. ดีไซน์เอคโค, 1(1), 12-20.
จินตนา กสินันท์และคณะ. (2566). การออกแบบและพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวหลังวิกฤตโควิด-19 กรณีศึกษาพื้นที่ชุมชนตำบลลานข่อย อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 17(1), 34-43.
จิรัชยา ปัญญา. (2561). การออกแบบสื่อและพื้นที่เพื่อสืบสานวัฒนธรรมชุมชนหัตถกรรมไม้แกะสลักบ้านหลุก. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
แบรนด์ อินไซด์. 2566. เปิดโมเดลใหม่ “การท่องเที่ยวสายมู” ดึงนักท่องเที่ยวกระตุ้นเศรษฐกิจท้องถิ่น เน้นพลังศรัทธาไม่งมงาย. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2566. จาก https://brandinside.asia/faith-economy-for-thailand/
ภัสวลี นิติเกษตรสุนทร (2559). ทฤษฎีและพฤติกรรมการสื่อสาร. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธาช.
วรญา กฤษณะมนตรี. (2561). แรงจูงใจที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการเดินทางท่องเที่ยวเขตอุทยานประวัติศาสตร์พระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2566. จาก https://www.nesdc.go.th/ main.php?filename=plan13#
สุกัญญา บุญน้อมและคณะ. (2565). ผลของการเปิดรับสื่อกับการรับรู้ของประชาชนที่มีต่อการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(1), 145-161.
สุจิตรตรา ฤทธิ์สกุลชัย. (2565). การจัดทำสื่อประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาอำเภอหว้านใหญ่ จังหวัดมุกดาหาร. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 15(2), 163-184.
หทัยชนก ยังสุขและภานุพงศ์ แสนจันทร์. (2561). สื่อประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ จังหวัดสุพรรณบุรี. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (ม.ป.ป.). วัดวิเชียรบำรุง. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม 2566. จาก https://cbtthailand.dasta.or.th/webapp/ relattraction/content/3330/
อภิวรรณ ศิรินันทนา เสาวนีย์ วรรณประภาและกรรณิกา พงษ์ชัย. (2562). การศึกษารูปแบบการประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวของวังสวนบ้านแก้ว. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 13(2), 92-101.
อรวรรณ แท่งทอง. (2562). การออกแบบสื่อสิ่งพิมพ์สำหรับประชาสัมพันธ์ชมรมคนรักในหลวงจังหวัดสิงห์บุรี. วารสารวิชาการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม, 6(2), 57-66.
อรวรรณ เหมือนภักตร์และผกามาศ ชัยรัตน์. (2565). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดลำปาง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(1), 163-173.
อรุณรัตน์ ชินวรณ์. (2553). สื่อประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Andito, T., & Gunanto, S. G. (2020). Javanese Temple Bas Relief as Inspiration of ‘Kiritimukha’Postcard Series Creation. In Proceedings of the 2nd International Conference on Interdisciplinary Arts & Humanities (ICONARTIES). 6th November 2020: Yogyakarta Institut Seni Indonesia. (249-255).
Cronbach, L.J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers.
Loureiro, S. M. C. (2014) . The role of the rural tourism experience economy in place attachment and behavioral intentions. International Journal of Hospitality Management, 40, 1-9.
Nilgumhaeng, R., Sattayanuchit, W. and Pansukkum, S. (2020). The Concept of Using the Local Identity for Tourism Promotion in Nakhon Ratchasima Province (Khorat), Thailand. In Proceedings of the The 2nd China-ASEAN International Conference 2020 The 2nd International Conference on Tourism, Business, & Social Sciences 2020: Insight to China and ASEAN’s Wellness, Tourism, & Innovation. 23th April 2020: Bangkok Dhurakij Pundit University. (758-775).
Smith, R. D. (2020). Strategic planning for public relations. Routledge.
Yao, D., Zhang, K., Wang, L., Law, R., & Zhang, M. (2020). From religious belief to intangible cultural heritage tourism: A case study of mazu belief. Sustainability, 12(10), 4229. doi:https://doi.org/10.3390/su12104229
Zheng, M. C., & Tsai, T. C. (2020). Evidence-Based Design of a tourist Brochure Based on Worshiping Behavior in Longshan Temple, Taiwan. Wit Transactions on Ecology and the Environment, 248, 89-101.
