เพลงลิเกลาฮู : ภาษาสื่ออัตลักษณ์ถิ่นใต้ผ่านบทเพลง
คำสำคัญ:
ภาษา, ถิ่นใต้, เพลงลิเกลาฮูบทคัดย่อ
เพลงพื้นบ้านเป็นสื่อกลางในการแสดงออกให้เห็นถึงเอกลักษณ์ของท้องถิ่นที่ได้รับ การสืบทอดต่อกันมา ซึ่งเพลงพื้นบ้านของแต่ละท้องถิ่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว หากกล่าวถึง “เพลงลิเกลาฮู” วัฒนธรรมการแสดงพื้นบ้านของจังหวัดภาคใต้ตอนล่าง ที่นอกจากจะสื่อสารวัฒนธรรม รวมถึงความรู้สึกนึกคิดของผู้แสดงผ่านท่วงทำนองแล้ว ยังมีภาษาเป็นสื่อกลางใน การถ่ายทอดวัฒนธรรม ความรู้สึกนึกคิด ผ่านเนื้อเพลงที่ได้รับการถ่ายทอดจากบรรพบุรุษ เช่น เพลงบูชาครู และเพลงลา นอกจากนั้นยังมีเนื้อเพลงที่แต่งขึ้นใหม่เพื่อเล่าเรื่องราว และเหตุการณ์ของท้องถิ่นในช่วงเวลาต่างๆ อันแสดงให้เห็นถึงอัตลักษณ์ถิ่นใต้ผ่านบทเพลงลาฮู ทั้งนี้เพื่อเป็นแนวทางในการอนุรักษ์ และส่งเสริมวัฒนธรรมการแสดงพื้นบ้าน นำไปสู่การต่อยอดอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวชุมชนได้ในอนาคต
เอกสารอ้างอิง
บุญยงค์ เกศเทศ. (2536). แลลอดวรรณกรรม. โอเดียนสโตร์. กรุงเทพฯ : หน้า 68
ประสิทธิ์ สงนวล. (2544). แนะนําลิเกลาฮู. (แผ่นพับ). สงขลา: ม.ป.พ. (อัดสำเนา)
ปิยพันธ์ แสนทวีสุข. (2546). การประพันธ์เพลง (COMPOSITION). ประสานการพิมพ์. กาฬสินธุ์ : หน้า
-100
สุกัญญา สุจฉายา. (2543). เพลงพื้นบ้านศึกษา. คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ :
หน้า 3-6
สุรศักดิ์ เพชรคงทอง. (2551). การศึกษาดนตรีลิเกลาฮู ตําบลทาโพธิ์ อําเภอสะเดา จังหวัดสงขลา.
มหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2550). บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”. 12 มกราคม 2566.