เพลงลิเกลาฮู : ภาษาสื่ออัตลักษณ์ถิ่นใต้ผ่านบทเพลง

ผู้แต่ง

  • ศิขรินทร์ แสงเพชร นาเรือง
  • สุรศักดิ์ เพชรคงทอง surasak

คำสำคัญ:

ภาษา, ถิ่นใต้, เพลงลิเกลาฮู

บทคัดย่อ

เพลงพื้นบ้านเป็นสื่อกลางในการแสดงออกให้เห็นถึงเอกลักษณ์ของท้องถิ่นที่ได้รับ    การสืบทอดต่อกันมา ซึ่งเพลงพื้นบ้านของแต่ละท้องถิ่นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว หากกล่าวถึง “เพลงลิเกลาฮู” วัฒนธรรมการแสดงพื้นบ้านของจังหวัดภาคใต้ตอนล่าง ที่นอกจากจะสื่อสารวัฒนธรรม รวมถึงความรู้สึกนึกคิดของผู้แสดงผ่านท่วงทำนองแล้ว ยังมีภาษาเป็นสื่อกลางใน  การถ่ายทอดวัฒนธรรม ความรู้สึกนึกคิด ผ่านเนื้อเพลงที่ได้รับการถ่ายทอดจากบรรพบุรุษ เช่น เพลงบูชาครู และเพลงลา นอกจากนั้นยังมีเนื้อเพลงที่แต่งขึ้นใหม่เพื่อเล่าเรื่องราว และเหตุการณ์ของท้องถิ่นในช่วงเวลาต่างๆ อันแสดงให้เห็นถึงอัตลักษณ์ถิ่นใต้ผ่านบทเพลงลาฮู ทั้งนี้เพื่อเป็นแนวทางในการอนุรักษ์ และส่งเสริมวัฒนธรรมการแสดงพื้นบ้าน นำไปสู่การต่อยอดอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวชุมชนได้ในอนาคต

เอกสารอ้างอิง

บุญยงค์ เกศเทศ. (2536). แลลอดวรรณกรรม. โอเดียนสโตร์. กรุงเทพฯ : หน้า 68

ประสิทธิ์ สงนวล. (2544). แนะนําลิเกลาฮู. (แผ่นพับ). สงขลา: ม.ป.พ. (อัดสำเนา)

ปิยพันธ์ แสนทวีสุข. (2546). การประพันธ์เพลง (COMPOSITION). ประสานการพิมพ์. กาฬสินธุ์ : หน้า

-100

สุกัญญา สุจฉายา. (2543). เพลงพื้นบ้านศึกษา. คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ :

หน้า 3-6

สุรศักดิ์ เพชรคงทอง. (2551). การศึกษาดนตรีลิเกลาฮู ตําบลทาโพธิ์ อําเภอสะเดา จังหวัดสงขลา.

มหาบัณฑิต : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2550). บทวิทยุรายการ “รู้ รัก ภาษาไทย”. 12 มกราคม 2566.

http://legacy.orst.go.th

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

18-08-2023

รูปแบบการอ้างอิง

แสงเพชร นาเรือง ศ. ., & เพชรคงทอง ส. . . (2023). เพลงลิเกลาฮู : ภาษาสื่ออัตลักษณ์ถิ่นใต้ผ่านบทเพลง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มมร วิทยาเขตอีสาน, 4(2), 89–97. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jhsmbuisc/article/view/266392

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ