การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองวารินชําราบ จังหวัดอุบลราชธานี
คำสำคัญ:
การมีส่วนร่วมทางการเมือง, การอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นบทคัดย่อ
สารนิพนธ์นี้ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี 2) เพื่อเปรียบเทียบการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี จำแนกตาม เพศ อายุ ระดับการศึกษา และอาชีพ 3) เพื่อเสนอแนะการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี ผลการศึกษาพบว่า การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นในเขตเทศบาลเมืองวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี อยู่ในระดับมากทุกด้าน ผลการเปรียบเทียบของประชาชนโดยการจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า เพศ อายุ ระดับการศึกษา และอาชีพ มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และข้อเสนอแนะการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่น พบว่า ประชาชนมีความคิดเห็นให้มีการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับความรู้ในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่น โดยมีกลยุทธ์ที่จะทำให้ประชาชนเข้าร่วมประชาคมมากขึ้น และให้ความสำคัญในการจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นโดยการจัดสรรงบประมาณมาสนับสนุนโครงการต่างๆของชุมชน และควรสำรวจความพอใจในการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นด้านสาธารณูปโภค
เอกสารอ้างอิง
เกียรติศักดิ์ สุขเหลือง และคณะ. (2565). การอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นชุมชนบ้านห้วยสิบบาท อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี. สาขาวิชาการพัฒนาสังคม, คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เกษม ปฐมฤกษ์. (2562). บทบาทและความร่วมมือของสภาวัฒนธรรมเขตกับสำนักงานเขต ในการอนุรักษ์ ฟื้นฟู และสืบสานวัฒนธรรมท้องถิ่น. การค้นคว้าอิสระ, หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการสาธารณะสำหรับนักบริหาร, คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ . (2549). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ.
บุศรา โพธิสุข. (2559). การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชน : ศึกษาเฉพาะกรณี ตำบล ช้างเผือก อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. หลักสูตรพุทธศาสตรมหาบัณฑิต, คณะรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูปลัดศิวภัช ภทฺรญาโณ หน่อตุ้ย. (2563). การอนุรักษ์ประเพณีวัฒนธรรมล้านนาของเยาวชนในหมู่บ้านดงป่างิ้ว ตำบลมะขุนหวาน อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์, หลักสูตรปริญญาพุทธศาสูตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการพัฒนาสังคม, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธีรศานต์ ฉนฺทวุฑฺโฒ ปัญญาดี. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นในเขตเทศบาลแสนสุข อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี ตามหลักอิทธิบาท 4. วิทยานิพนธ์, หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการปกครองท้องถิ่นตามแนวพุทธศาสตร์, คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระมหาสังคม ชยานนฺโท. (2563). กระบวนการอนุรักษ์ประเพณีท้องถิ่นอีสาน : ศึกษากรณีบุญแห่กระธูปของชุมชน อำเภอหนองบัวแดง จังหวัดชัยภูมิ. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสุทิตย์ อาภากโร และ พระมหาเสรีชน นริสสโร (2556). การพัฒนารูปแบบและกระบวนการจัดการท่องเที่ยวทางพระพุทธศาสนาในประเทศไทย: รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ศิริพงศ์ อริยสุนทร. (2558). การอนุรักษ์หรือฟื้นฟูจารีตประเพณี ภูมิปัญญาท้องถิ่น ศิลปวัฒนธรรมอันดีงาม ของท้องถิ่นและชาติ ตามกฎหมายว่าด้วยวัฒนธรรม : กรณีศึกษาการจัดตั้ง สภาวัฒนธรรมตามพระราชบัญญัติวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ. 2553. การค้นคว้าอิสระ, หลักสูตรรัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง, คณะรัฐศาสตร มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมบัติ นามบุรี และคณะ. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ ฟื้นฟู ประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่น จังหวัดชัยภูมิ. คณะสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
