การจัดการเรียนรู้ โดยการประยุกต์ใช้ทฤษฏีการเรียนรู้กลุ่มพฤติกรรมนิยม สำหรับนักศึกษา สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย ระดับปริญญาตรี
คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้, ประยุกต์ทฤษฏี, การศึกษาปฐมวัยบทคัดย่อ
การจัดการเรียนรู้ เป็นกระบวนการจัดสภาพการณ์ให้ผู้เรียนได้มีความรู้ และประสบการณ์ โดยอาศัยการปฏิสัมพันธ์ระหว่างผู้สอนกับผู้เรียน เพื่อให้เกิดการพัฒนาผู้เรียนในทุก ๆ ด้าน ซึ่งในการจัดการเรียนรู้ผู้สอนจำเป็นต้องศึกษาหลักการ แนวคิด ทฤษฏีการเรียนรู้ให้กระจ่าง เพื่อให้ผู้สอนสามารถวางแผนการจัดการเรียนรู้ให้มีประสิทธิภาพในการพัฒนาผู้เรียน
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการเรียนรู้ โดยการประยุกต์ใช้ทฤษฏีการเรียนรู้กลุ่มพฤติกรรมนิยม สำหรับนักศึกษา สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย ระดับปริญญาตรี โดยการประยุกต์ใช้ทฤษฏีดังกล่าว สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการจัดการเรียนรู้ ดังนี้ คือ 1) อาจารย์ตรวจสอบความพร้อม ความสามารถ และการสร้างความพร้อมให้แก่นักศึกษา การวางเงื่อนไข การใช้เสริมแรงโดยการสร้างแรงจูงใจ การสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเรียนรู้ และการทบทวนความรู้เดิม 2) อาจารย์ให้นักศึกษาฝึกทักษะที่สำคัญ และจำเป็นบ่อย ๆ ให้การเสริมแรงพฤติกรรมที่เกิดการเรียนรู้ เพื่อให้เกิดการเรียนรู้ที่คงทน 3) อาจารย์จัดกิจกรรมการเรียนที่มีความต่อเนื่องและสัมพันธ์กับสิ่งที่นักศึกษาเคยเรียนรู้ เปิดโอกาสให้นักศึกษาได้นำความรู้ในสิ่งที่ได้จากการเรียนรู้นั้นไปใช้บ่อย ๆ ในสถานการณ์ที่หลากหลาย 4) หลังจากที่นักศึกษาสามารถเรียนรู้ได้ตามจุดประสงค์ที่ผู้สอนกำหนดแล้ว อาจารย์ให้คำชมเชย หรือรางวัล ซึ่งจะช่วยให้เกิดแรงจูงใจในการเรียนรู้มากขึ้น ซึ่งกิจกรรมดังกล่าวเป็นไปเพื่อการส่งเสริมพฤติกรรมการเรียนรู้ให้กับนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัยให้มีความเป็นครูมืออาชีพในการพัฒนาเด็กปฐมวัยให้เป็นคนดี มีความรู้ และมีจริยธรรมพื้นฐานที่ยั่งยืนต่อไป
เอกสารอ้างอิง
กุลิสรา จิตรชญาวณิช. (2562). การจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จงจิต เค้าสิม, อลงกรณ์ สุขวัน และนุชธิดา โยลัย. (2565). ผลการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิคเรียนรู้ร่วมกัน (Learning Together: LT) ที่มีต่อความสามารถในการคิดวิเคราะห์ของนักศึกษาระดับปริญญาตรี หลักสูตรศึกษาศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัยมหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารวิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. 12(2), 249-265.
ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กลัญญู เพชราภรณ์. (2563). วิทยาการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2549). นวัตกรรมการจัดหลักสูตรวิชาศึกษาทั่วไปในมหาวิทยาลัยไทย. รายงานการวิจัย.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชัย วงษ์ใหญ่, (2554). การพัฒนาหลักสูตรระดับอุดมศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: บริษัท อาร์ แอนด์ ปริ้นท์ จำกัด.
สำนักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์. (2557). คู่มือการจัดระบบการเรียนการสอนที่ยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : ศูนย์เรียนรู้การผลิตและจัดการธุรกิจสิ่งพิมพ์ดิจิตอล มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์.
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2553). หลักการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.