แนวทางการพัฒนาประสิทธิภาพกระบวนการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด ด้วยแนวคิดการสร้างคุณค่าร่วม
คำสำคัญ:
การสร้างคุณค่าร่วม, ประสิทธิภาพของกระบวนการบำบัดรักษา, การบำบัดรักษาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มุ่งศึกษาวิเคราะห์สภาพปัญหาในกระบวนการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดภายใต้แนวคิดการสร้างคุณค่าร่วม ศึกษารูปแบบการนำแนวคิดการสร้างคุณค่าร่วมมาใช้ในกระบวนการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด และเสนอแนะแนวทางการพัฒนาประสิทธิภาพกระบวนการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด ภายใต้แนวคิดการสร้างคุณค่าร่วม โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการวิจัยจากเอกสาร จากบทความวิชาการ งานวิจัย ตัวบทกฎหมาย และข้อมูลสารสนเทศทางอินเตอร์เน็ตในประเทศไทยและต่างประเทศ ใช้การวิเคราะห์ผ่านการสัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ (Connoisseurship) ศึกษาความเป็นไปได้โดยเสนอรูปแบบที่เหมาะสมเพื่อพัฒนาประสิทธิภาพกระบวนการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดด้วยแนวคิดการสร้างคุณค่าร่วม เพื่อนำไปใช้ในการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดให้เห็นผลเชิงประจักษ์ ผลการศึกษาพบว่า 1) พบปัญหาคือ บุคลากรสาธารณสุขไม่เพียงพอ งบประมาณมีจำกัด กฎหมายให้อำนาจหน้าที่เฉพาะบางหน่วยงาน และขาดการประสานงาน 2) รูปแบบการนำแนวคิดการสร้างคุณค่าร่วมโดยให้ทุกภาคส่วน ทั้งผู้มีอำนาจตามกฎหมายและผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียมีประสิทธิภาพในประเด็น ครอบครัว ผู้นำชุมชน อาสาสมัครสาธารณสุข ได้เข้ามามีส่วนร่วมในการวางแผน ร่วมดำเนินงานทุกกระบวนการบำบัดรักษา และร่วมประเมินผล และ 3) ควรใช้แนวคิดการสร้างคุณค่าร่วมโดยภาครัฐมีอำนาจหน้าที่ตามกฎหมาย และแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายให้ภาคประชาชนและภาคเอกชน เข้ามามีส่วนร่วมทุกขั้นตอนในการบำบัดรักษาผู้ติดยาแสพติด เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพกระบวนการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติด
เอกสารอ้างอิง
กองบริหารการสาธารณสุข. (2565). แนวทางการดําเนินงานการบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดยาเสพติดตามประมวลกฎหมายยาเสพติด พ.ศ. 2564 กระทรวงสาธารณสุข. สืบค้นเมื่อ 21 พฤศจิกายน 2566, จาก https://www.chiangmaihealth.go.th/cmpho_web/document/220328164844680844.pdf
เกษศินี รัตนพันธ์ และปิยะพงษ์ อิงไธสง. (2566). การสร้างคุณค่าร่วมด้วย BCG Economy Model ของรัฐบาลไทย. วารสารนวัตกรรมสื่อและการสื่อสาร, 2(1), 60.
ณัฐพร อินทะกัณฑ์. (2566). การบริหารปกครองแบบร่วมมือกันของหน่วยงานภาครัฐด้านการจัดการแก้ไขวิกฤติปัญหาสถานการณ์การแพร่ระบาดของเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ในเรือนจำแห่งหนึ่งในภาคเหนือ. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 7(1), 25–29.
นิภาวรรณ ตติยนันทพร. (2565). การมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชนในการป้องกันและบำบัดยาเสพติดอำเภอคอนสวรรค์ จังหวัดชัยภูมิ. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9, 16(2), 585–593.
พระราชบัญญัติให้ใช้ประมวลกฎหมายยาเสพติด พ.ศ. 2564. (2564). ราชกิจจานุเบกษา, เล่มที่ 138 (ตอนที่ 73ก), 1–80.
พัชรา ตันตราจิน. (2563). การจัดการปกครองแบบร่วมคิดร่วมทำ (Collaborative Governance): ปัจจัยที่มีผลต่อการสร้างและนำไปปฏิบัติ. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา, 8(1), 144-151.
พิมพ์ผกา คมขำ และวรรณวิภา เมืองถ้ำ. (2566). ข้อพิจารณาการกำหนดมาตรการในการบำบัดรักษาผู้ติดยาเสพติดตามประมวลกฎหมายยาเสพติด. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 7(2), 199.
สุธา พงศ์ถาวรภิญโญ, เกิดศิริ เจริญวิศาล, และนรินทร์ สังข์รักษา. (2566). การสร้างสรรค์คุณค่าร่วมระหว่างลูกค้ากับธุรกิจสู่ความผูกพันของลูกค้า. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 158–159.
อารี สุภาวงศ์. (2559). ประสิทธิผลของการบำบัดรักษาผู้ป่วยยาเสพติดตามรูปแบบจิตสังคมบำบัดแบบประยุกต์โรงพยาบาลทุ่งสง. วารสารสงขลานครินทร์, 36 (ฉบับพิเศษ), 160–170.
Galvagno, M., & Dalli, D. (2014). Theory of value co-creation: A systematic literature review. Managing Services Quality: An International Journal.
Ranjan, K. R., & Read, S. (2014). Value co-creation: Concept and measurement. SpringerLink-Journal, 290.
