การสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนที่ยั่งยืนภาครัฐและภาคประชาชนในตำบลโพนทอง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ
คำสำคัญ:
การสร้างเครือข่ายความร่วมมือ, การพัฒนา, เศรษฐกิจชุมชนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษากระบวนการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนของภาครัฐและภาคประชาชน 2. ศึกษาการสร้างเครือข่ายความร่วมมือของภาครัฐและภาคประชาชน ในการขับเคลื่อนเป้าหมายของการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน 3. วิเคราะห์การสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนที่ยั่งยืนของภาครัฐและภาคประชาชนในตำบลโพนทอง อำเภอเมืองชัยภูมิ จังหวัดชัยภูมิ กลุ่มตัวอย่างในครั้งนี้ คือ ประชาชน จำนวน 383 คน โดยใช้สูตรของทาโร ยามาเน่ (Taro Yamane) โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป สถิติที่ใช้คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ผลการวิจัยพบว่า
- กระบวนการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนของภาครัฐและภาคประชาชนในตำบลโพนทอง พบว่า ทั้ง 4 ด้านโดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก 3.72 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน คือ การขยายตัวทางเศรษฐกิจ การกระจายรายได้ สวัสดิการสังคม และคุณภาพสิ่งแวดล้อม อยู่ในระดับมากทุกด้าน
- การสร้างเครือข่ายความร่วมมือของภาครัฐและภาคประชาชนในการขับเคลื่อนเป้าหมายของการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนในตำบลโพนทอง พบว่า ทั้ง 4 ด้าน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน คือ การวางกรอบความร่วมมือ การส่งเสริมให้เกิดความร่วมมือ การสนธิความร่วมมือ และการระดมความร่วมมือ อยู่ในระดับมากทุกด้าน
- วิเคราะห์การสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนที่ยั่งยืนของภาครัฐและภาคประชาชนในตำบลโพนทอง พบว่า การขยายตัวเมืองมากขึ้น มีการเจริญเติบโตด้านเศรษฐกิจ มีการใช้พื้นที่ในชุมชนและสภาพแวดล้อมในชุมชนเกิดการเปลี่ยนแปลงไป ทำให้วิถีชีวิตในชุมชนดั่งเดิมเปลี่ยนไป เกิดความไม่เท่าเทียมกันในด้านการกระจายรายได้ ควรมุ่งเน้นการส่งเสริมความร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคประชาชนในการส่งเสริมอาชีพ มีการกำหนดเป้าหมายและยุทธศาสตร์ร่วมกัน ผลักดันประชาชนเห็นความสำคัญของความร่วมมือ เพื่อร่วมกันหาแนวทางแก้ไขในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนเพื่อให้เกิดความยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2556). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับการพัฒนาที่ยั่งยืน.กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).
จักรี ศรีจารุเมธีญาณ และพระครูประยุตสารธรรม. (2568). กลไกการพัฒนากิจกรรมส่งเสริมสมรรถนะความเป็นครูมืออาชีพ สำหรับนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษา วิชาเอกสังคมศึกษา คณะครุศาสตร์และการพัฒนามนุษย์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 8(1). (มกราคม-มิถุนายน).
จักรี ศรีจารุเมธีญาณ, พระครูสุธีจริยวัฒน์ และอภิชิต เหมือยไธสง. (2567). พุทธนวัตกรรมการเสริมสร้างและพัฒนาศักยภาพทุนมนุษย์ในองค์กรภาครัฐ. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(5) (กันยายน-ตุลาคม).
ประพันธ์ ช่วงภูศรี. (2560). การทำงานกับองค์กรเครือข่าย, [ออนไลน์], แหล่งที่มา : http://www.cdd.moi.go.th [23 ส.ค. 2568].
พระใบฎีกาสัญญา อภิวณฺโณ (สดประเสริฐ). (2559). “กระบวนการมีส่วนร่วมในการสร้างเครือข่าย
การพัฒนาความเป็นเมืองของชุมชนในตำบลไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม”. วิทยานิพนธ์ พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (การพัฒนาสังคม). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาประกาศิต สิริเมโธ (ฐิติปสิทธิกร). (2556). “การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียง ของชุมชนบ้านคลองใหม่ อ าเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม”. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต (การพัฒนาสังคม). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สรรเสริญ วงศ์ชอุ่ม. (2554). การวางแผนพัฒนาประเทศ. นนทบุรี: บริษัท ศูนย์การพิมพ์เพชรรุ่ง จำกัด.
Agranoff, Robert & Michael McGuire. (2003). Collaborative Public Management: New Strategies for Local Governments, (Washington, DC: Georgetown University Press.
