(The article has been suspended or withdrawn) Designing Khom Thai Script in a Buddhist Context to Enhance Spiritual Engagement through Mindfulness Practice
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article has been withdrawn at the request of the article owner. Reason for withdrawal: Because the referenced sources or information obtained are not comprehensive or diverse, or are not clearly defined, the data analysis or recommendations may be incorrect or may cause misunderstanding. The article owner and the journal therefore request to withdraw the article and suspend its publication. Do not reference any information from this article.
This research article studies and develops the Thai Khmer font "TLK Sati" for Buddhist contexts in the digital era, aiming to promote access to Buddhist teachings and to develop mindfulness through reading and writing. This qualitative research targets paleography experts, typeface designers and Buddhist practitioners, using research tools including semi-structured interviews, document analysis forms, and questionnaires. Data was collected from ancient documents in the National Library database and inscriptions from 8 important temples dating from the 22nd-24th Buddhist centuries, including Wat Phra Chetuphon, Wat Suthat, and Wat Arun. Performance was evaluated through interviews with 20 experts and users of Thai Khmer script, including Buddhist scholars, paleography specialists, and Buddhist practitioners, along with questionnaires from 120 students interested in Khmer script. Descriptive statistics were used for data analysis. Results showed that "TLK Sati" was designed based on the Four Foundations of Mindfulness concept, developed from formal angular Khmer script, emphasizing long tails and clear letter heads to help readers concentrate more, aligning with mindfulness practice. This font set differs from existing Khom Thai fonts through its design focus on stroke characteristics that enhance concentration, supporting mindfulness practices according to Buddhist principles. This font set was designed as a template for reading and writing practice, with patterns and stroke sequences following traditional paleographic principles. Findings show that TLK Sati preserves the identity and sacred qualities of ancient Thai Khmer script while enhancing usability in digital media. The distinctive features of this font set help users focus more during both reading and writing processes, inherently training mindfulness. This research creates new knowledge in developing ancient scripts as tools for mindfulness practice and studying Buddhist teachings in the digital age.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- The published article is copyrighted by the MCU Journal of Buddhist Studies Review.
- Any text that appears in an article that has been published in a journal. It is the responsibility of the article author. And those comments are not considered the views and responsibilities of the editorial team of the MCU Buddhist Review Journal.
References
กรมศิลปากร. (2560). โครงการสำรวจและขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม หมวดงานช่างฝีมือดั้งเดิม. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
กรรณิการ์ วิมลเกษม. (2547). พัฒนาการของตัวอักษรไทยและอักษรขอมไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กาญจนา แก้วเทพ. (2560). การศึกษาการรับสื่อในบริบทวัฒนธรรมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนินทร์ ชมะโชติ. (2563). การอนุรักษ์และพัฒนามรดกทางวัฒนธรรมในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชาย โพธิสิตา. (2552). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พลับลิชชิ่ง.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2553). วิธีวิทยาวิจัยเชิงคุณภาพด้านศิลปวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: มติชน.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2559). การรับรู้และทัศนคติของคนไทยต่ออักษรโบราณในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: มติชน.
ประคอง นิมมานเหมินท์. (2558). การอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมไทย: แนวคิดและวิธีการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประเสริฐ ศีลรัตนา. (2551). ทฤษฎีด้านการอ่านตัวอักษร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พงษ์ศักดิ์ ผกามาศ และคณะ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการนำเสนอสื่อกับคลื่นสมองของผู้ปฏิบัติสมาธิ. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พระเทพวิสุทธิเมธี. (2550). คัมภีร์ใบลานกับพิธีกรรมทางพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2543). การเผยแพร่พุทธธรรมในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาวิชาญ สุวิชาโน. (2562). การประยุกต์หลักไตรลักษณ์ในการออกแบบเชิงพุทธ. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิสิฐ เจริญวงศ์. (2560). อักษรขอมในประเทศไทย: ศิลปะ ความเชื่อ และการใช้งาน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มติชน.
ผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาบาลี. (2565). ภาษาและพระพุทธศาสนา. สัมภาษณ์. 15 กุมภาพันธ์.
ผู้เชี่ยวชาญด้านสื่อดิจิทัล. (2566). การออกแบบอักษรดิจิทัล. สัมภาษณ์. 10 มกราคม.
ผู้เชี่ยวชาญท่านที่ 4. (2565). อักขรวิทยา. สัมภาษณ์. 25 กุมภาพันธ์.
ผู้เชี่ยวชาญท่านที่ 15. (2565). การปฏิบัติธรรม. สัมภาษณ์. 10 มีนาคม.
ผู้เชี่ยวชาญท่านที่ 17. (2565). พุทธศาสนา. สัมภาษณ์. 15 มีนาคม.
ผู้ทรงคุณวุฒิด้านพุทธศาสตร์. (2565). พุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. สัมภาษณ์. 25 พฤศจิกายน.
ผู้ทรงคุณวุฒิด้านวัฒนธรรม. (2566). การพัฒนาชุดอักษรสำหรับสื่อดิจิทัล. สัมภาษณ์. 5 กุมภาพันธ์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รายงานการประชุม. (2565). การประชุมคณะกรรมการโครงการดิจิทัลไลเซชันคัมภีร์ใบลาน. กรุงเทพฯ: หอสมุดแห่งชาติ.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2554). จิตวิทยาการรับรู้ทางสายตาและการออกแบบ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อมรินทร์.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2557). การอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
ศานติ ภักดีคำ. (2557). ภาษาและอักษรขอมในจารึกของไทย. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สถาบันวิปัสสนาธุระ. (2565). รายงานผลการจัดทำสื่อการสอนดิจิทัลเพื่อการเผยแพร่พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: สถาบันวิปัสสนาธุระ.
สมภาร พรมทา. (2561). รูปแบบการนำเสนอเนื้อหาพุทธธรรมที่มีผลต่อความเข้าใจและการนำไปปฏิบัติ. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา. 25(2), 78-96.
สันติ เล็กสุขุม. (2554). รูปแบบศิลปะไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุจิตรา อ่อนค้อม. (2563). การประยุกต์หลักสติปัฏฐานในการเรียนรู้. วารสารศึกษาศาสตร์. 31(1), 45-58.
สุชาติ สวัสดิ์ศรี. (2556). การออกแบบตัวอักษรดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สมาคมนักออกแบบแห่งประเทศไทย.
สุนทรี โคมิน และอภิชาติ พงษ์เกษม. (2562). การพัฒนาฟอนต์ไทยสำหรับแพลตฟอร์มดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Brown, R. (2021). Typography and Spirituality: Effects of Font Design on Religious Experience. Journal of Typography Research. 15(2), 127-145.
Dharmalingam, K. & Raghavan, S. (2022). Cultural Conservation in the 21st Century. Singapore: Asia Heritage Foundation.
Kabat-Zinn, J. (2019). Mindfulness-Based Interventions in Context: Past, Present, and Future. Psychological Inquiry. 30(2), 144-156.
Lee, S., Park, J., & Wang, L. (2022). Legibility of Traditional Scripts in Digital Media. Digital Humanities Quarterly. 16(3), 245-267.
Lin, K. & Thompson, C. (2023). Sustainable Typography Framework: Guidelines for Cultural Heritage Scripts. Design Studies. 84(1), 101-122.
Lupton, E. (2020). Thinking with Type: A Critical Guide for Designers, Writers, Editors, & Students. New York: Princeton Architectural Press.
Smith, J. (2020). Emotional Engagement with Traditional Typography in Digital Media. Typography Journal. 42(3), 215-233.
Spiekermann, E. (2014). Typography and Spirituality in Digital Age. Berlin: FontShop Publishing.
Thongthamachart, P. (2021). Traditional Wisdom in Contemporary Context: A Case Study of Thai Cultural Heritage. Asian Culture Studies. 18(2), 89-105.
Williamson, K. & Chen, T. (2021). Challenges in WebFont Development for Complex Script Systems. IEEE Transactions on Visualization and Computer Graphics. 27(4), 2245-2256.
