หลักการและวิธีการปฏิบัติเพื่อเป็นธรรมทายาทในอุดมคติ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวิเคราะห์หลักการ และวิธีการปฏิบัติ เพื่อเป็นธรรมทายาท
ในอุดมคติ ผลการศึกษาพบว่า ธัมมทายาทสูตรแบ่งโครงสร้างเนื้อหาออกเป็น 2 ส่วน ส่วนที่ 1 พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสให้ตระหนักในความเป็นธรรมทายาท และติเตียนความเป็นอามิสทายาท จากสาเหตุที่ถูกอุปกิเลส 16 ครอบงำจิตเดิม ส่วนที่ 2 พระสารีบุตรเถระอธิบายขยายพระพุทธพจน์ การน้อมนำหลักการมัชฌิมาปฏิปทา ปฏิบัติตามมรรคมีองค์ 8 สรุปลงในสิกขา 3 ศีล สมาธิ ปัญญา (1) สัมมาทิฏฐิ (2) สัมมาสังกัปปะ จัดเป็นหมวดปัญญา (3) สัมมาวาจา (4) สัมมากัมมันตะ (5) สัมมาอาชีวะ จัดเป็นหมวดศีล (6) สัมมาวายามะ (7) สัมมาสติ (8) สัมมาสมาธิ จัดเป็นหมวดสมาธิ เพียรทำอริยมรรค 4 ให้ปรากฏละอุปกิเลส 16 ลงได้เด็ดขาด โสดาปัตติมรรคละกิเลสได้ 6, อนาคามิมรรคละกิเลสได้ 4, อรหัตตมรรคละกิเลสได้ 6 จึงได้ชื่อว่า เป็นธรรมทายาทในทางพระพุทธศาสนา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการ์ ขาวเงิน และนันทพล โรจนโกศล. (2561). การพัฒนาคุณภาพมรรคมีองค์ 8 ของบุคคลตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์. 2(2), 144–229.
พระเทพสิทธิมุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ). (2548). วิปัสสนากรรมฐาน (มหาสติปัฏฐาน). กรุงเทพฯ: สหธรรมิก จำกัด.
พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). (2545). ตัวกูของกู ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
พระพุทธโฆสเถระ. (2562). คัมภีร์วิสุทธิมรรคภาษาไทย. แปลโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาวิรัตน์ อาจารสุโภ และคณะ. (2562). การวิเคราะห์อริยวังสปฏิปทาในคัมภีร์พระพุทธศาสนา. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร. 7(2), 443-452.
พระรณชัย กิตฺติราโณ (ส่งศรี). (2561). การประยุกต์หลักใช้อริยมรรคมีองค์ 8 ในการดำเนินชีวิตของประชาชนในตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชวรมุนี (พล อาภากโร) และปริวุฒิ ภิญโญสินวัฒน์. (2558). พระธรรมทายาท: เครือข่ายพระสงฆ์นักพัฒนาเพื่อการพัฒนาสังคม. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 18(1), 119-124.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วัชระ งามจิตรเจริญ. (2559). พระสงฆ์ทำผิดพระวินัย และกฎหมาย: จุดอ่อน และวิธีแกไข. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 23(2), 19-21.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2557). พุทธธรรม ฉบับข้อมูลคอมพิวเตอร์ ครั้งที่ 8. (พิมพ์ครั้งที่ 39). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
