การศึกษาแนวทางการป้องกันการละเมิดพระวินัยของพระภิกษุในจังหวัดอุบลราชธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาการละเมิดพระวินัยของพระภิกษุในจังหวัดอุบลราชธานี 2) เพื่อศึกษาแนวทางป้องกันการละเมิดพระวินัยของของพระภิกษุในจังหวัดอุบลราชธานี และ 3) เพื่อหาแนวทางการป้องกันการละเมิดพระวินัยของพระภิกษุในจังหวัดอุบลราชธานีเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์ข้อมูลจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 25 รูป/คน ผลการศึกษาพบว่า สภาพปัญหาการละเมิดพระวินัยของพระภิกษุในจังหวัดอุบลราชธานีมีสภาพปัญหาการละเมิดพระวินัย 3 ประการ คือ 1) ปัญหาการบังคับใช้พระวินัย 2) ปัญหาด้านกฎหมาย และ 3 ) ปัญหาด้านกระบวนการจัดการ ส่วนแนวทางป้องกันการละเมิดพระวินัยของของพระภิกษุในจังหวัดอุบลราชธานีมีแนวทางป้องกันการละเมิดพระวินัย 3 ประการ ได้แก่ 1) แนวทางในการป้องกันด้านพระวินัย 2) แนวทางในการป้องกันด้านกฎหมาย และ 3) แนวทางการป้องกันด้านกระบวนการจัดการ ในส่วนการหาแนวทางการป้องกันการละเมิดพระวินัยของพระภิกษุในจังหวัดอุบลราชธานีพบว่า แนวทางการป้องกันการละเมิดพระวินัยของพระภิกษุนั้นพระสังฆาธิการผู้ปกครองในระดับต่างๆ ควรให้มีการตรวจประวัติอาชญากรรมตรวจสารเสพติดผู้ที่จะเข้ามาบวชเป็นพระภิกษุในพระศาสนา รวมทั้งมีพระวินยาธิการบูรณาการร่วมกันกับฝ่ายบ้านเมืองเข้าตรวจเยี่ยมตามวัดในเขตของตนอยู่บ่อยครั้งให้พระภิกษุได้อยู่ภายใต้กรอบพระวินัยและกฎหมายไม่ให้มีการทำผิดกฎหมายหรือการล่วงละเมิดพระวินัย พร้อมทั้งเสริมสร้างความเข้มแข็งกับการทำหน้าที่ของพระวินยาธิการอย่างบริสุทธิ์ตรงไปตรงมาภายใต้กรอบพระวินัยและกฎหมายอยู่ตลอดเวลา
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
พระทนง ธมฺมิโก (ปานทอง). (2553). ศึกษาวิเคราะห์ปัญหาการบวชในสังคมไทยปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์พุทธ ศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต). (2543). รู้จักพระไตรปิฎกเพื่อเป็นชาวพุทธที่แท้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เอติสัน เพรสโพรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2553). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 19). นนทบุรี: บริษัท เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์จํากัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2553). กาลานุกรมพระพุทธศาสนาในอารยธรรมโลก. (พิมพ์ครั้งที่ 4).กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2549). พุทธวิธีในการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: สหธรรมิกจำกัด.
พระมหาเสรีชน นริสสโร. (2558). การป้องกันและแก้ไขปัญหาการละเมิดพระธรรมวินัยของพระสงฆ์ที่ส่งผลต่อวิกฤติศรัทธาของชาวพุทธตามหลักนิติปรัชญา. รายงานวิจัย สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2539). การปกครองคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อดิศักดิ์ ทองบุญ. (2550). วิเคราะห์อภิปรัชญาของครูทั้ง 6. มหาจุฬาวิชาการ: 70 ปี อุดมศึกษามหาวิทยาลัยกรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อธิเทพ ทาผา. (2549). การศึกษารูปแบบและกระบวนการแก้ปัญหาในพระพุทธศาสนาเถรวาท: ศึกษาเฉพาะกรณีอธิกรณสมถะ 7 และกฎนิคหกรรมของมหาเถรสมาคม. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุรพงษ์ สิทธิกรณ์. (2562). กระบวนการการดำเนินคดีพระสงฆ์ที่พึงประสงค์ในสังคมไทยยุคปัจจุบัน. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.