การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมสำหรับเยาวชนในยุคดิจิทัลตามหลักสัปปุริสธรรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ในยุคดิจิทัลทุกคนสามารถเข้าถึงข้อมูลได้อย่างรวดเร็วทุกที่ทุกเวลา ปัญหาจริยธรรมของเยาวชนส่วนใหญ่ใช้เวลากับสื่อดิจิทัลมากเกินไป การแชร์ข่าวปลอม การเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวโดยขาดความระมัดระวัง หลักสัปปุริสธรรม 7 สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนได้หรือไม่ พบว่าการนำหลักสัปปุริสธรรม 7 ในพระพุทธศาสนาเข้ามาบูรณาการเพื่อใช้สร้างแนวคิดใหม่ที่มุ่งเน้นการแก้ปัญหาในโลกดิจิทัล โดยบูรณาการหลักสัปปุริสธรรม 7 ข้อ คือ ธัมมัญญุตา, อัตถัญญุตา, อัตตัญญุตา, มัตตัญญุตา, กาลัญญุตา, ปริสัญญุตา, ปุคคลัญญุตา ให้เยาวชนนำไปปฏิบัติและสามารถที่จะประเมินตนเองในการควบคุมการใช้งานดิจิทัล รู้จักประมาณการใช้เวลาในการเสพสื่อ ตรวจสอบข้อมูลทุกครั้งก่อนแชร์ ตลอดถึงประเมินผลกระทบที่อาจจะเกิดขึ้นต่อตนเองและสาธารณะ เป็นการสร้างภูมิคุ้มกันทางจริยธรรมให้แก่เยาวชน เยาวชนสามารถใช้เทคโนโลยีดิจิทัลได้อย่างสร้างสรรค์และปลอดภัย อีกทั้งยังเป็นประโยชน์ต่อตนเองและสังคม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา กระทรวงวัฒนธรรม. (2554). การอบรมคุณธรรมตามหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: กองทุนส่งเสริมการเผยแผ่ พระพุทธศาสนาเฉลิมพระเกียรติ 80 พรรษา.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2565). วันเยาวชนแห่งชาติ. สืบค้น 2 พฤศจิกายน 2568 จาก
https://www.dcy.go.th/multimedias/1660622899567/1663231003460
กรมวิชาการ. (2555). คู่มือการสร้างเครื่องวัดคุณลักษณะด้านจิตพิสัย. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2550). พื้นฐานการศึกษาทางศาสนาและจริยธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). ภาษาธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เลี่ยงเชียง.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2539). ธรรมกับการพัฒนาชีวิต. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2545). พุทธธรรม ฉบับเดิม. พิมพ์ครั้งที่ 19. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ธรรมสภา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 11. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พัฒนาการแบบองค์รวมของเด็กไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์. (ป.อ.ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์เอส.อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์.
พระพรหมคุณาภรณ์. (ป.อ.ปยุตฺโต). (2554). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลศัพท์ (ชำระเพิ่มเติม ช่วงที่ 1). พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพฯ: พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มานิจ สุขสมจิตร. (2566). Fake News: ข่าวลวง, ข่าวปลอม. วารสารนิเทศศาตร์.
รุ่งรัตน์ พลชัย. (2563). ภาวะผู้นํากับการบริหารในยุคดิจิทัล. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์.
วิชิต ธรรมฤทธิ์. (ม.ป.ป.). การบริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล. สืบค้น 31 ตุลาคม 2568 จาก http://www.miss ystem.net/misnkvc/manage/docdata/99vg7w359zvk98xgn28hgxvt
วิโรจน์ ชัยมูล และ สุพรรษา ยวงทอง. (2552). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสารสนเทศ(ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ.
สมเดช สีแสง. (2538). คู่มือการปฏิบัติราชการและเตรียมสอบผู้บริหารการศึกษา สํานักงานคณะกรรมการประถมศึกษาแห่งชาติ. อุทัยธานี.
สมผิว ชื่นตระกูล. (2536) ความเป็นครู. เชียงใหม่: คณะครุศาสตร์สถาบันราชภัฏเชียงใหม่.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2566). การสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย. สืบค้น 2 พฤศจิกายน 2568 จาก https://www.etda.or.th/th/newsevents/prnews/ETDA-released-IUB-2020.aspx
อุษา บิ้กกิ้นส์. (2555). การรู้เท่าทันสื่อและสารสนเทศชุดเครื่องมือและกิจกรรมสร้างสรรค์เพื่อชุมชน. กรุงเทพฯ: แผนงานสื่อสร้างสุขภาวะเด็กและเยาวชน.
อัมพร วงศ์โสภา (2555). รูปแบบภาวะผู้นำเชิงพุทธตามหลักสัปปุริสธรรมขององค์กรปกครองส่วน ท้องถิ่น: กรณีศึกษาความคิดเห็นขอประชาชน อำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
