การศึกษาและวิเคราะห์ “กรรม” ของตัวละครในนวนิยาย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์องค์ประกอบของกรรมตัวละครในนวนิยาย 2) วิเคราะห์แนวคิดลักษณะกรรม กรรม และผลของกรรมตัวละครในนวนิยาย โดยวิเคราะห์ตัวบทจาก นวนิยาย 10 เรื่อง ได้แก่ เพรงกรรม เพลิงกรรม เจ้ากรรมนายเวร บ่วงกรรม กรรมเก่า กรงกรรม แรงบุญรอยกรรม เรือนรักรอยกรรม คู่กรรม กรรมพยากรณ์ โดยใช้แนวคิดเกี่ยวกับองค์ประกอบของตัวละคร และแนวคิดเกี่ยวกับกรรมตามนัยแห่งพุทธธรรม เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ นำเสนอข้อมูลด้วยวิธีการพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัย ดังนี้ 1. องค์ประกอบของกรรมตัวละคร มี 2 องค์ประกอบ ได้แก่ 1.1) การจำแนกตัวละครในบริบทปัญหาหรือสภาพที่ต้องเผชิญ แบ่งเป็นตัวละครเอก ตัวละครปฏิปักษ์ ตัวละครสนับสนุน 1.2) มูลเหตุแห่งกรรม มี 4 ลักษณะ ได้แก่ 1) ลักษณะบุคลิกภาพของตัวละครที่มีแรงกระตุ้นปฐมภูมิ-ทุติยภูมิ พบ 8 ลักษณะ ได้แก่ คนในครอบครัวไม่เกื้อกูลกัน สูญเสีย ประจบสอพลอ ยอมจำนน มีปมด้อย ถูกแย่งความรัก ชิงดีชิงเด่น ประพฤติผิดในกาม 2) ลักษณะบุคลิกภาพของตัวละครที่มีแรงกระตุ้นชัดเจน-ปิดบัง พบ 2 ลักษณะ ได้แก่ กุศลกรรม อกุศลกรรม 3) ลักษณะบุคลิกภาพของตัวละครที่มีแรงกระตุ้นเจาะจง-ไม่กระจ่าง พบ 2 ลักษณะ ได้แก่ ขอที่พึ่งพิง ใส่ใจไมตรีต่อผู้อื่น 4) ลักษณะบุคลิกภาพของตัวละครที่มีแรงกระตุ้นภายใน-ภายนอก พบ 4 ลักษณะ ได้แก่ เคราะห์ร้าย ถูกบังคับ หลอกลวง ถูกระราน 2. ลักษณะกรรมของตัวละครในนวนิยาย มี 4 ลักษณะ ได้แก่ 1) กรรมตามเวลาที่ให้ผลแห่งกรรม มี 4 ลักษณะ ได้แก่ ทิฎฐธรรมเวทนียกรรม อุปปัชชเวทนียกรรม อปราปริยเวทนียกรรม อโหสิกรรม 2) กรรมให้ผลตามเจตนา มี 2 ลักษณะ ได้แก่ กุศลกรรม อกุศลกรรม 3) กรรมให้ผลตามหน้าที่ มี 4 ลักษณะ ได้แก่ ชนกกรรม อุปถัมภกกรรม อุปีฬกกรรม อุปฆาตกรรม 4) กรรมให้ผลตามความหนักเบา มี 4 ลักษณะ ได้แก่ ครุกรรม พหุลกรรม อาสันนกรรม กตัตตากรรม ผลการวิจัย พบว่า สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ทั้ง 2 ประเด็น โดยเฉพาะเหตุแห่งกรรม เกิดจากลักษณะบุคลิกภาพของตัวละครทั้งตัวละครเอก ตัวละครปฏิปักษ์ และตัวละครสนับสนุน ซึ่งมีเหตุจากสภาวะที่รับแรงกระตุ้นทั้งสิ่งเร้าภายในและสิ่งเร้าภายนอก ทำให้มีผลต่อการตัดสินใจกระทำกรรมดีหรือกรรมชั่ว ปมปัญหาเรื่อง การดำเนินเรื่อง การคลี่คลายเรื่อง และนำไปสู่ปลายทางของเรื่อง
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
เกตุวดี. (2540). แรงบุญรอยกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ศิลปาบรรณาคาร.
จุฬามณี. (2560). กรงกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์แสงดาว.
ฐา-วดี. (2543). เจ้ากรรมนายเวร. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ดับเบิ้ลนายน์.
ดังตฤณ. (2547). กรรมพยากรณ์ ตอน ชนะกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์บางกอก.
ดวงใจ. (2517). บ่วงกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์บรรณกิจ.
ดอกไม้สด. (2475). กรรมเก่า. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์อักษรเจริญทัศน์.
ทมยันตี. (2512). คู่กรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม.
โบตั๋น. (2539). เพรงกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ชมรมเด็ก.
ประคอง เจริญจิตรกรรม. (2555). หลักการเขียนวิจารณ์วรรณกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประภาพร ธนกิตติเกษม. (2562). เรื่องเล่าสะท้อนกรรม. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์. 5(2), 231-250.
ประภาพร ธนกิตติเกษม. (2563). ศิลปะการเจรจาโน้มน้าวใจของตัวละครในนวนิยายไทยของศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะศิลปศาสตร์: มหาวิทยาลัยพะเยา.
ประภาพร มอญแสง, สนิท สัตโยภาส และนราวัลย์ พูลพิพัฒน์. (2558). แบบเรื่องและพฤติกรรมด้านมืดของตัวละครเอกในนวนิยายของ ม.ล.ศรีฟ้า มหาวรรณ. ใน งานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ เครือข่าย บัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฎภาคเหนือ ครั้งที่ 15, 27-41. ม.ป.ท.: ม.ป.พ.
พัชรินทร์ บูรณะกร. (2551). ความโศกในปัญญาสชาดก:อารมณ์สะเทือนใจกับการสอนคติธรรมทางพุทธศาสนา. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต คณะอักษรศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระมหาสมศักดิ์ ญาณโพโธและแม่ชีจำเรียง กำเนิดโทน. (2563). การศึกษาวิเคราะห์เรื่องกรรมและการให้ผล ของกรรมตามหลักคำสอนในพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสาร มจร บาฬีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์. 6(1), 40-53.
รัญจวน อินทรกำแหง. (2539). วรรณกรรมวิจารณ์. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์นาคร.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2556). วรรณกรรมปัจจุบัน. กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ลินิน. (2555). เรือนรักรอยกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์อรุณ.
วัจนา พละหงษ์. (2535). วิเคราะห์ตัวละครเชิงปฏิปักษ์ในวรรณคดีทศชาติชาดก. วิทยานิพนธ์การศึกษา มหาบัณฑิต วิชาเอกภาษาไทย: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
วดีลดา เพียงศิริ. (2537). เพลิงกรรม. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์อรุณ
วรรณนะ หนูหมื่น. (2552). นวนิยายฉายภาพชีวิต: วรรณกรรมคำสอนสมัยใหม่. วารสารวิชาการคณะ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 5(2), 71-105.
ศรีเรือน แก้วกังวาล. (2562). ทฤษฎีจิตวิทยาบุคลิกภาพ รู้เขา รู้เรา. พิมพ์ครั้งที่ 18. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
สายทิพย์ นุกูลกิจ. (2543). วรรณกรรมไทยปัจจุบัน. ภาควิชาภาษาไทยและภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
สุธีรา สัตยพันธ์. (2551). งานของ“ดังตฤณ”ในฐานะวรรณกรรมพุทธศาสนาแนววัฒนธรรมประชานิยม. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต คณะอักษรศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2561). กรรมตามนัยแห่งพุทธธรรม. กรุงเทพ: อมรินทร์พริ้นติ้งกรุ๊ฟ จำกัด.
อานันตพร จินดา. (2549). กลยุทธ์ด้านสาระและการเล่าเรื่องในงานเขียนอิงธรรมะของดังตฤณ. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต คณะนิเทศศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.