ศึกษาการใช้ปัญญาประดิษฐ์สำหรับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ความต้องการจำเป็นในการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต 2) เพื่อศึกษาวิเคราะห์สภาพที่พึงประสงค์ความต้องการจำเป็นในการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต 3) เพื่อนำเสนอแนวทางการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี เครื่องมือการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ ประชากรกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 165 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิวเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา และเครื่องวิจัยคือ ผลการวิจัยพบว่า 1. สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ความต้องการจำเป็นในการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต โดยความต้องการความจำเป็นที่มีความสำคัญ (1) เทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ที่จะนำมาใช้ต้องมีความพร้อมและเสถียรภาพเพียงพอต่อการใช้งานจริง (2) ผู้ใช้งานสามารถเรียนรู้และใช้งานเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ได้ง่าย ไม่ซับซ้อนจนเกินไป (3) ปัญญาประดิษฐ์นำมาใช้ในการเผยแพร่พระพุทธศาสนา เพื่อความต้องการเข้าถึงคนรุ่นใหม่ หรือความสะดวกในการจัดการข้อมูล 2) สภาพที่พึงประสงค์ความต้องการจำเป็นในการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต มีเป้าหมายเพื่อพัฒนาศักยภาพการเผยแผ่ธรรมะในยุคดิจิทัล โดยเริ่มจากการวิเคราะห์ปัญหาและความต้องการในปัจจุบัน พบว่า (1) การผลักดันเชิงนโยบายและเครือข่ายออนไลน์ เพื่อให้การนำมาประยุกต์ใช้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด (2) สามารถพัฒนาด้วยหลักสูตรการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยใช้ปัญญาประดิษฐ์ของพระธรรมทูต (3) การประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยมีวัตถุประสงค์ของหลักสูตรให้การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัลได้ 3. เสนอแนวทางการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระธรรมทูต พบว่า พระธรรมทูตสามารถนำเครื่องมือสมัยใหม่มาประยุกต์ใช้ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยยังคงรักษาหลักธรรมคำสอนดั้งเดิมไว้ได้อย่างครบถ้วนข้อเสนอแนวทางการใช้ปัญญาประดิษฐ์ 1.การให้คำปรึกษาและตอบปัญหาธรรมะออนไลน์ 2. การสร้างสื่อการเรียนรู้ที่หลากหลาย 3. การวิเคราะห์และเข้าใจกลุ่มเป้าหมาย
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กรมการศาสนา และกระทรวงวัฒนธรรม. (2547). สถาบันส่งเสริมและเผยแพร่การพระศาสนาแห่งประเทศไทย. กรุงเทพฯ. ม.ป.พ.
พระครูปลัดธันรบ โชติวํโส. (2563). เกณฑ์การตัดสินทางพุทธจริยศาสตร์ที่มีต่อการใช้ปัญญาประดิษฐ์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เชียงใหม่.
พระมหาบุญทิน ปุญฺญธโช (เทาศิริ). (2562). กลยุทธ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามหลักปฏิสัมภิทา 4 สำหรับพระธรรมทูตไทยในทวีปยุโรป. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 6(6),3155-3171.
พระณปวร โทวาท. (2559). ต้นแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของศูนย์เผยแผ่พระพุทธศาสนาประจำจังหวัดในประเทศไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 7(Supplementary), 155-156.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วดีนาถ วรรณสวัสดิ์กุล. (2567). การพัฒนาเว็บแอปพลิเคชันแยกประเภทขยะด้วยเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์. บัณฑิตวิทยาลัย: คณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
สิโรดม มณีแฮด และปณิตา วรรณพิรุณ. (2562). ระบบนิเวศการเรียนรู้ดิจิทัลด้วยปัญญาประดิษฐ์สำหรับการเรียนรู้อย่างชาญฉลาด. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2538). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสน์.