วิเคราะห์หลักธรรมอริยมรรค: ศูนย์กลางกุศลสัมพันธ์

Main Article Content

ปิยะวัฒน์ พลจันทึก
พระครูภัทรธรรมบัณฑิต (เอกภัทร อภิฉนฺโท)
ประสิทธิ์ แก้วศรี

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักของอริยมรรคมีองค์ 8 ประการที่ควรเจริญ โดยอริยมรรคมีองค์ 8 เป็นหลักธรรมที่สำคัญในทางพระพุทธศาสนา ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงไว้เพื่อเป็นหนทางแห่งความดับทุกข์โดยสิ้นเชิง อันเป็นหัวใจหลักของพระพุทธศาสนาในฐานะมัชฌิมาปฏิปทา คือ หนทางสายกลางที่ไม่เอนเอียงไปในทางกามสุขัลลิกานุโยคหรืออัตตกิลมถานุโยค เป็นการศึกษาวิเคราะห์ และ อธิบายองค์ธรรมทั้ง 8 ประการ ได้แก่ สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปปะ สัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ สัมมาอาชีวะ สัมมาวายามะ สัมมาสติ และ สัมมาสมาธิ ในมิติของหลักการปฏิบัติตน เพื่อให้เห็นถึงกระบวนการพัฒนาจิตใจและ ปัญญาอย่างเป็นระบบ การศึกษานี้วิเคราะห์โดยใช้คัมภีร์พระไตรปิฎก คัมภีร์อรรถกถา พบว่าหลักอริยมรรคมีองค์ 8 เป็นหลักธรรมที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายและเป็นหลักธรรมที่ไม่เป็นเพียงข้อมูลเชิงทฤษฎีที่จับต้องไม่ได้ แต่กลับเป็นแนวทางที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง หากบุคคลเจริญด้วยวิธีการอันได้แก่ ความเห็นชอบ ความดำริชอบ การพูดชอบ การกระทำชอบ การเลี้ยงชีพชอบ ความเพียรชอบ ความระลึกชอบ ความตั้งมั่นชอบ จะก่อให้เกิดแนวทางการปฏิบัติที่เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวันอันนำไปสู่เส้นทางแห่งการดับทุกข์นั้นเอง อีกทั้งการเจริญอริยมรรคมีองค์ 8 นั้นมิใช่การดำเนินไปอย่างแยกส่วน แต่เป็นกระบวนการของหลักธรรมที่สัมพันธ์และเกื้อกูลกัน โดยสัมมาทิฏฐินั้นเป็นรากฐานของปัญญา นำไปสู่สัมมาสังกัปปะซึ่งสามารถชำระความคิดให้บริสุทธิ์ได้ โดยศีล 3 ประการ อริยมรรคมีองค์ 8 นี้เป็นศูนย์กลางที่มีความเชื่อมโยงกับหลักธรรมอื่น ๆ ได้แก่ สติปัฏฐาน 4, อริยสัจ 4 และ ไตรสิกขา โดยในแต่ละหลักธรรมนำไปสู่การดับทุกข์อันเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิตตามแนวทางในพระพุทธศาสนา

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พลจันทึก ป. ., อภิฉนฺโท พ. (เอกภัทร), & แก้วศรี ป. (2026). วิเคราะห์หลักธรรมอริยมรรค: ศูนย์กลางกุศลสัมพันธ์. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 10(1), 188–201. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jmb/article/view/293835
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กรรณิการ์ ขาวเงิน และ นันทพล โรจนโกศล. (2561). การพัฒนาคุณภาพมรรคมีองค์ 8 ของบุคคลตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์. 2(2), 126-146.

จำรูญ ธรรมดา. (2546). เนตติฏิปปนี ศึกษาเชิงวิเคราะห์พระไตรปิฎก. กรุงเทพฯ: ไทยรายวันการพิมพ์.

พระกัมมัฏฐานาจริยะ พระปัณฑิตาภิวงศ์. (2560). รู้แจ้งใน ชาตินี้ แปลโดย พระคันธสาราภิวงศ์. กรุงเทพฯ: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2543). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

พระพุทธโฆสเถระ. (2551). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. แปลและเรียบเรียงโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.

พระมหาจรรยา สุทธิญาโณ. (2548). พุทธวิถี. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

พระบริบูรณ์ ธัชแก้วกรพินธุ์ และ วิโรจน์ คุ้มครอง. (2566). วิเคราะห์อริยมรรคมีองค์ 8 ในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย. 5(5), 1059-1066.

พระรณชัย กิตฺติราโณ (ส่งศรี). (2561). การประยุกต์หลักใช้อริยมรรคมีองค์ 8 ในการดำเนินชีวิตของประชาชนในตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาสมปอง มุทิโต. (2558). คัมภีร์อภิธานวรรณนา. กรุงเทพฯ: ประยูรวงศ์พริ้นท์ติ้ง.

พระอนันตชัย อภินนฺโท (ขันโพธิ์น้อย). (2560). ความทุกข์ในอริยสัจ 4. วารสารพุทธจิตวิทยา. 2(2), 45–58.

พุทธทาสภิกขุ. (2552). อริยสัจจากพระโอษฐ์ ภาคปลาย (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: ธรรมทานมูลนิธิ.

ภันเต คุณะรัตนา. (2557). สติปัฏฐานสี่ ฐานแห่งสติและวิธีฝึกสติเพื่อความพ้นทุกข์. นัยนา นาควัชระ แปล. กรุงเทพฯ: หจก. สามลดา.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วิโรจ นาคชาตรี. (2567). พุทธปรัชญาเถรวาท. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก. (2539). แนวทางแห่งการภาวนา. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

อรพิน ตันติวิรุฬห. (2565). อภิธรรมปริทรรศน์: แสงทองแห่งธรรม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. 5(1), 148–159.