วิเคราะห์หลักธรรมอริยมรรค: ศูนย์กลางกุศลสัมพันธ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักธรรมอริยมรรคมีองค์ 8 ประการที่ควรเจริญ โดยอริยมรรคมีองค์ 8 เป็นหลักธรรมที่สำคัญในทางพระพุทธศาสนา ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงไว้เพื่อเป็นหนทางแห่งความดับทุกข์โดยสิ้นเชิง อันเป็นหัวใจหลักของพระพุทธศาสนาในฐานะมัชฌิมาปฏิปทา คือ หนทางสายกลางที่ไม่เอนเอียงไปในทางกามสุขัลลิกานุโยคหรืออัตตกิลมถานุโยค เป็นการศึกษาวิเคราะห์ และ อธิบายองค์ธรรมทั้ง 8 ประการ ได้แก่ สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปปะ สัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ สัมมาอาชีวะ สัมมาวายามะ สัมมาสติ และ สัมมาสมาธิ ในมิติของหลักการปฏิบัติตน เพื่อให้เห็นถึงกระบวนการพัฒนาจิตใจและ ปัญญาอย่างเป็นระบบ การศึกษานี้วิเคราะห์โดยใช้คัมภีร์พระไตรปิฎก คัมภีร์อรรถกถา พบว่าหลักอริยมรรคมีองค์ 8 เป็นหลักธรรมที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายและเป็นหลักธรรมที่ไม่เป็นเพียงข้อมูลเชิงทฤษฎีที่จับต้องไม่ได้ แต่กลับเป็นแนวทางที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง หากบุคคลเจริญด้วยวิธีการอันได้แก่ ความเห็นชอบ ความดำริชอบ การพูดชอบ การกระทำชอบ การเลี้ยงชีพชอบ ความเพียรชอบ ความระลึกชอบ ความตั้งมั่นชอบ จะก่อให้เกิดแนวทางการปฏิบัติที่เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวันอันนำไปสู่เส้นทางแห่งการดับทุกข์นั้นเอง อีกทั้งการเจริญอริยมรรคมีองค์ 8 นั้นมิใช่การดำเนินไปอย่างแยกส่วน แต่เป็นกระบวนการของหลักธรรมที่สัมพันธ์และเกื้อกูลกัน โดยสัมมาทิฏฐินั้นเป็นรากฐานของปัญญา นำไปสู่สัมมาสังกัปปะซึ่งสามารถชำระความคิดให้บริสุทธิ์ได้ โดยศีล 3 ประการเป็นหลักความประพฤติที่เกื้อหนุนจิตให้สงบ และ สมาธิ 3 ประการสุดท้ายเป็นเครื่องนำไปสู่การรู้แจ้งแห่งสัจจธรรม อันเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิตตามแนวทางในพระพุทธศาสนา ซึ่งอริยมรรคมีองค์ 8 นั้น เป็นแนวทางแห่งการพัฒนาคุณภาพของมนุษย์อย่างสมบูรณ์แบบ และครอบคลุมทั้งในมิติแห่งศีลธรรม จิตตภาวนา และ ปัญญาภาวนา
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
พระกัมมัฏฐานาจริยะ พระปัณฑิตาภิวงศ์. (2560). รู้แจ้งใน ชาตินี้ แปลโดย พระคันธสาราภิวงศ์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2543). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระพุทธโฆสเถระ. (2551). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. แปลและเรียบเรียงโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.
พระมหาจรรยา สุทธิญาโณ. (2548). พุทธวิถี. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
ภันเต คุณะรัตนา. (2557). สติปัฏฐานสี่ ฐานแห่งสติและวิธีฝึกสติเพื่อความพ้นทุกข์. นัยนา นาควัชระ แปล. กรุงเทพฯ: หจก. สามลดา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิโรจ นาคชาตรี. (2567). พุทธปรัชญาเถรวาท. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก. (2539). แนวทางแห่งการภาวนา. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
กรรณิการ์ ขาวเงิน และ นันทพล โรจนโกศล. (2561). การพัฒนาคุณภาพมรรคมีองค์ ๘ ของบุคคลตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 2(2), 126-146.
พระบริบูรณ์ ธัชแก้วกรพินธุ์ และ วิโรจน์ คุ้มครอง. (2566). วิเคราะห์อริยมรรคมีองค์ 8 ในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 5(5), 1059-1066.