วิเคราะห์หลักธรรมอริยมรรค: ศูนย์กลางกุศลสัมพันธ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหลักของอริยมรรคมีองค์ 8 ประการที่ควรเจริญ โดยอริยมรรคมีองค์ 8 เป็นหลักธรรมที่สำคัญในทางพระพุทธศาสนา ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงไว้เพื่อเป็นหนทางแห่งความดับทุกข์โดยสิ้นเชิง อันเป็นหัวใจหลักของพระพุทธศาสนาในฐานะมัชฌิมาปฏิปทา คือ หนทางสายกลางที่ไม่เอนเอียงไปในทางกามสุขัลลิกานุโยคหรืออัตตกิลมถานุโยค เป็นการศึกษาวิเคราะห์ และ อธิบายองค์ธรรมทั้ง 8 ประการ ได้แก่ สัมมาทิฏฐิ สัมมาสังกัปปะ สัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ สัมมาอาชีวะ สัมมาวายามะ สัมมาสติ และ สัมมาสมาธิ ในมิติของหลักการปฏิบัติตน เพื่อให้เห็นถึงกระบวนการพัฒนาจิตใจและ ปัญญาอย่างเป็นระบบ การศึกษานี้วิเคราะห์โดยใช้คัมภีร์พระไตรปิฎก คัมภีร์อรรถกถา พบว่าหลักอริยมรรคมีองค์ 8 เป็นหลักธรรมที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายและเป็นหลักธรรมที่ไม่เป็นเพียงข้อมูลเชิงทฤษฎีที่จับต้องไม่ได้ แต่กลับเป็นแนวทางที่สามารถนำไปปฏิบัติได้จริง หากบุคคลเจริญด้วยวิธีการอันได้แก่ ความเห็นชอบ ความดำริชอบ การพูดชอบ การกระทำชอบ การเลี้ยงชีพชอบ ความเพียรชอบ ความระลึกชอบ ความตั้งมั่นชอบ จะก่อให้เกิดแนวทางการปฏิบัติที่เป็นประโยชน์ในชีวิตประจำวันอันนำไปสู่เส้นทางแห่งการดับทุกข์นั้นเอง อีกทั้งการเจริญอริยมรรคมีองค์ 8 นั้นมิใช่การดำเนินไปอย่างแยกส่วน แต่เป็นกระบวนการของหลักธรรมที่สัมพันธ์และเกื้อกูลกัน โดยสัมมาทิฏฐินั้นเป็นรากฐานของปัญญา นำไปสู่สัมมาสังกัปปะซึ่งสามารถชำระความคิดให้บริสุทธิ์ได้ โดยศีล 3 ประการ อริยมรรคมีองค์ 8 นี้เป็นศูนย์กลางที่มีความเชื่อมโยงกับหลักธรรมอื่น ๆ ได้แก่ สติปัฏฐาน 4, อริยสัจ 4 และ ไตรสิกขา โดยในแต่ละหลักธรรมนำไปสู่การดับทุกข์อันเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิตตามแนวทางในพระพุทธศาสนา
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการ์ ขาวเงิน และ นันทพล โรจนโกศล. (2561). การพัฒนาคุณภาพมรรคมีองค์ 8 ของบุคคลตามหลักพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์. 2(2), 126-146.
จำรูญ ธรรมดา. (2546). เนตติฏิปปนี ศึกษาเชิงวิเคราะห์พระไตรปิฎก. กรุงเทพฯ: ไทยรายวันการพิมพ์.
พระกัมมัฏฐานาจริยะ พระปัณฑิตาภิวงศ์. (2560). รู้แจ้งใน ชาตินี้ แปลโดย พระคันธสาราภิวงศ์. กรุงเทพฯ: บริษัท สหธรรมิก จำกัด.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2543). พุทธธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระพุทธโฆสเถระ. (2551). คัมภีร์วิสุทธิมรรค. แปลและเรียบเรียงโดย สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.
พระมหาจรรยา สุทธิญาโณ. (2548). พุทธวิถี. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
พระบริบูรณ์ ธัชแก้วกรพินธุ์ และ วิโรจน์ คุ้มครอง. (2566). วิเคราะห์อริยมรรคมีองค์ 8 ในการปฏิบัติวิปัสสนาภาวนา. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย. 5(5), 1059-1066.
พระรณชัย กิตฺติราโณ (ส่งศรี). (2561). การประยุกต์หลักใช้อริยมรรคมีองค์ 8 ในการดำเนินชีวิตของประชาชนในตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสมปอง มุทิโต. (2558). คัมภีร์อภิธานวรรณนา. กรุงเทพฯ: ประยูรวงศ์พริ้นท์ติ้ง.
พระอนันตชัย อภินนฺโท (ขันโพธิ์น้อย). (2560). ความทุกข์ในอริยสัจ 4. วารสารพุทธจิตวิทยา. 2(2), 45–58.
พุทธทาสภิกขุ. (2552). อริยสัจจากพระโอษฐ์ ภาคปลาย (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: ธรรมทานมูลนิธิ.
ภันเต คุณะรัตนา. (2557). สติปัฏฐานสี่ ฐานแห่งสติและวิธีฝึกสติเพื่อความพ้นทุกข์. นัยนา นาควัชระ แปล. กรุงเทพฯ: หจก. สามลดา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิโรจ นาคชาตรี. (2567). พุทธปรัชญาเถรวาท. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปรินายก. (2539). แนวทางแห่งการภาวนา. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
อรพิน ตันติวิรุฬห. (2565). อภิธรรมปริทรรศน์: แสงทองแห่งธรรม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์. 5(1), 148–159.