ศึกษาวิเคราะห์อรณวิหารญาณในคัมภีร์ปฏิสัมภิทามรรค

Main Article Content

ธรรมวลี ศรีแช่ม
พระธรรมวชิรปัญญาจารย์ (เทียบ สิริญาโณ)
พระมหายุทธนา นรเชฏฺโฐ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาโครงสร้างและหลักธรรมในคัมภีร์ปฏิสัมภิทามรรค 2) เพื่อศึกษาอรณวิหารญาณในคัมภีร์ปฏิสัมภิทามรรค และ 3) เพื่อวิเคราะห์หลักการและวิธีการเข้าถึงอรณวิหารญาณในคัมภีร์ปฏิสัมภิทามรรค โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพวิเคราะห์เอกสารจากพระไตรปิฎก อรรถกถานำเสนอเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1)โครงสร้างของปฏิสัมภิทามรรคประกอบด้วย 2 ส่วนคือส่วนเนื้อหาและส่วนวิธีดำเนินการซึ่งพระสารีบุตรได้แสดงทางแห่งปฏิสัมภิทาทั้งหลาย โดยความรู้แตกฉาน 4 คืออัตถปฏิสัมภิทา ธัมมปฏิสัมภิทา นิรุตติปฏิสัมภิทาและปฏิภาณปฏิสัมภิทา เพราะญาณทั้งหมดรวมเป็น 73 ประการ ญาณ 67 ประการ เป็นญาณที่ทั่วไปแก่สาวก ญาณ 6 ประการเบื้องปลายเป็นญาณที่เฉพาะตถาคตเท่านั้น   2) อรณวิหารญาณ คือวิหารธรรมอันไม่มีกิเลสเป็นข้าศึก ธรรมเครื่องอยู่ของพระอริยบุคคลผู้ไม่มีกิเลสเป็นข้าศึกหรือชื่อว่าอรณวิหาร เพราะกำจัดนิวรณ์ได้ด้วยปฐมฌาน เพราะผู้พร้อมเพรียงด้วยปฐมฌานจนถึง       เนวสัญญานาสัญญายตนสมาบัติควรเรียกว่าอรณวิหารเพราะท่านละกิเลสได้ตามลำดับ 3) วิเคราะห์วิธีการเข้าถึงอรณวิหารญาณด้วยข้อปฏิบัติสมถกัมมัฏฐานเพื่อเข้าถึงฌาน จะต้องใช้สติเป็นเครื่องกำหนดให้จิตสงบถึงระดับอุปจารสมาธิ จนจิตดำรงมั่นในอารมณ์เดียวเป็นอัปปนาสมาธิ เมื่อเจริญต่อไปจึงสามารถกำจัดวิตกวิจารก็บรรลุปฐมฌาน เมื่อกำจัดวิตกวิจารได้ก็เข้าทุติยฌาน เมื่อกำจัดปีติได้ก็เข้าตติยฌาน และเมื่อกำจัดสุขได้ก็เข้าจตุตถฌาน ต่อมาปฏิบัติวิปัสสนากัมมัฏฐาน โดยทั้งสองนี้มีจุดมุ่งหมายเดียวกันคือหลุดพ้นจากกิเลส แต่ปฏิบัติสมถะเป็นเพียงข่มกิเลสไว้เหมือนกับหินทับหญ้า ส่วนความหลุดพ้นจากกิเลสด้วยปฏิบัติวิปัสสนาเป็นการหลุดพ้นจากกิเลสอย่างสิ้นเชิง

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
Srichaem, T. ., สิริญาโณ พ. (เทียบ) ., & นรเชฏฺโฐ พ. (2026). ศึกษาวิเคราะห์อรณวิหารญาณในคัมภีร์ปฏิสัมภิทามรรค. วารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 10(1), 120–135. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jmb/article/view/294243
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

คณาจารย์. (2560). พระไตรปิฎกวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ซาริสวิณี รัตนบุรี และภูริทัต ศรีอร่าม. (2565). แนวทางการนำหลักปฏิสัมภิทามาใช้ในการอธิบายธรรมะ. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์. 2(1), 40-52.

ป. หลงสมบุญ. (2540). พจนานุกรมมคธ-ไทย. กรุงเทพฯ: พิมพ์ที่อาทรการพิมพ์.

พระครูสมุห์ประมวล ฐิตทินฺโน (มูนทัน). (2562). การศึกษาเปรียบเทียบหนทางการเข้าถึงเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนาเถรวาทและศาสนาเชน. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศาสนาเปรียบเทียบ บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาบรรณรักษ์ สุขกาโม (ศรีสุทธิวงษ์). (2560). ศึกษาการบรรลุธรรมของพระสุภูติในคัมภีร์พุทธศาสนาเถรวาท. สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหากฤช ญาณาวุโธ (ใจปลื้มบุญ). (2547). การศึกษาวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างฌานและปัญญาในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2557). พุทธธรรมฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 40. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2554). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 20. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก จำกัด, 2558.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2554). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 16. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2552). พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 19. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก จำกัด.

พระพุทธโฆสเถระ. (2561). คัมภีร์วิสุทธิมรรคภาษาไทย ภาค 1. พิมพ์ครั้งที่ 2. พระนครศรีอยุธยา: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ 2500. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2556). อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ. ศ. 2554. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์ จำกัด.

เสนาะ ผดุงฉัตร. (2549). การศึกษาเชิงวิเคราะห์อานาปานัสสติกถาในคัมภีร์ปฏิสัมภิทามรรค. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สมพรนุช ตันศรีสุข. (2550). งานนิพนธ์ของพระสารีบุตรในพระไตรปิฎกบาลี. วิทยานิพนธ์อักศรศาสตรมหาบัณฑิต คณะอักษรศาสตร์: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2556). พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย. กรุงเทพฯ: หอพระไตรปิฎกนานาชาติ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Lamotte, E. (1988). History of Indian Buddhism, trans. Sara Webb-Boin. Louvain: Institut Orientaliste de I'Universite Catholique de Louvain.