The "การสื่อสารภายใน" มุมมองเพื่อการหลุดพ้นในพระพุทธศาสนาเถรวาท: บูรณาการกับทฤษฎีการสื่อสารของวิลเบอร์ ชแรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ศึกษากระบวนการสื่อสารภายใน เพื่อการหลุดพ้นในพระพุทธศาสนาเถรวาท โดยบูรณาการกับทฤษฎีการสื่อสารของวิลเบอร์ ชแรม นักทฤษฎีการสื่อสารชาวตะวันตก ที่เน้นกระบวนการสื่อสารเชิงวงจร ประกอบด้วย การเข้ารหัส การถอดรหัส และการสะท้อนกลับ ด้วยการตีความผ่านประสบการณ์ของผู้รับสาร ใช้วิธีวิจัยเชิงเอกสาร วิเคราะห์ข้อมูลจากพระไตรปิฎก อรรถกถา และคัมภีร์วิสุทธิมรรค รวมถึงงานวิจัยสมัยใหม่ ผลการศึกษาพบว่า การสื่อสารภายใน ในมุมมองเพื่อการหลุดพ้นในพระพุทธศาสนาเถรวาท เป็นกระบวนการสำคัญที่เกี่ยวข้องกับจิต มีลักษณะเป็นวงจร โดยจิตทำหน้าที่เป็นทั้งผู้ส่งสารและผู้รับสาร สติทำหน้าที่เป็นกลไกในการรับรู้ และโยนิโสมนสิการทำหน้าที่ให้ผลสะท้อนกลับต่อการตัดสินใจ การรู้เท่าทันสภาวธรรม และการพัฒนาปัญญาให้เจริญ ตามหลักปฏิบัติในสติปัฏฐาน 4 ได้แก่ กายานุปัสสนา เวทนานุปัสสนา จิตตานุปัสสนา และธรรมานุปัสสนา ก่อให้เกิดการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมและการกระทำของบุคคลไปในทางกุศล ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสรู้ผ่านกระบวนการสื่อสารภายในจิตของพระองค์ ด้วยการเจริญวิปัสสนากรรมฐานอย่างมีสติสัมปชัญญะ พิจารณากระบวนการเกิดดับของวงจรปฏิจจสมุปบาทตามหลัก อิทัปปัจจยตา เห็นไตรลักษณ์ อริยสัจ 4 และมรรคมีองค์แปด ส่วนแบบจำลองของชแรมปรากฏให้เห็นความสอดคล้องในเรื่องการตีความและการสร้างความหมายภายในบุคคล แต่ยังไม่ครอบคลุมทางมิติด้านจิตวิญญาณ การบูรณาการดังกล่าวแสดงให้เห็นว่าการสื่อสารภายในทางพระพุทธศาสนามิใช่เป็นเพียงกระบวนการทางจิตวิทยา แต่เป็นกลไกสำคัญในการพัฒนาจิตที่นำไปสู่ปัญญาแห่งความรู้แจ้งและการหลุดพ้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ณัฏฐ์สุดา วิจิตรจามรี. (2562). ทฤษฎีการสื่อสาร (Communication Theories). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ปรีชา ช้างขวัญยืน และสมภาร พรมทา. (2543). มนุษย์กับศาสนา (โครงสร้างตำราคณะอักษรศาสตร์). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ). (2546). คำบรรยายวิปัสสนากรรมฐาน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2558). พุทธธรรม (ฉบับปรับขยาย). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์ ในเครือ บริษัท สำนักพิมพ์เพ็ทแอนด์โฮม จำกัด.
พระพุทธโฆสเถระ. (2562). คัมภีร์วิสุทธิมรรค แปลและเรียบเรียง (สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร). กรุงเทพฯ: วัดมหาธาตุยุวราชรังสฤษฏิ์ คณะ 25.
แม่ชีนวพร ทองศรีเพชร. การเจริญวิปัสสนาเพื่อความสิ้นกรรมด้วยกาบรรลุวิชชา 3. วารสารนวังคสัตถุสาสน์ปริทรรศน์, 2(1), 42-53.
Carl R. Rogers. (1970). On Becoming a Person: A Therapist’s View of Psychotherapy. Switzerland: Frontiers in Psychology.
Piaget, J. (1952). The Origins of Intelligence in Children. New York: International Universities Press.
Vygotsky, L. S. (1987). The Collected works of L. S. Vygotsky: Vol. 1. Problems of General Psychology. New York: Plenum Press.
Wilbur Schramm. (1954). The Process and Effects of Mass Communication. Urbana: University of Illinois Press.