ศึกษาเปรียบเทียบวิธีการเผยแผ่คำสอนผ่านเพลงขับในพระพุทธศาสนาเถรวาทและศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิก : กรณีศึกษาในเขตอำเภอเมืองจังหวัดเพชรบูรณ์
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษารูปแบบและเนื้อหาของเพลงขับที่ใช้ในการเผยแผ่ธรรมะในพระพุทธศาสนาเถรวาท (2) ศึกษารูปแบบและเนื้อหาของเพลงขับที่ใช้ในการเผยแผ่คำสอนในศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิก และ (3) เพื่อเปรียบเทียบวิธีการเผยแผ่คำสอนผ่านเพลงขับระหว่างพระพุทธศาสนาเถรวาทกับศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิกในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยศึกษาเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งการสัมภาษณ์เชิงลึกจากกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 20 รูป/คน ประกอบด้วยพระสงฆ์ บาทหลวง พุทธศาสนิกชน และคริสต์ชน
ผลการวิจัยพบว่า เพลงขับในพระพุทธศาสนาเถรวาทมีลักษณะยืดหยุ่น ผสมผสานกับวัฒนธรรมท้องถิ่นอย่างกลมกลืน ทั้งในด้านรูปแบบและเนื้อหา โดยมีโครงสร้างเรียบง่าย ใช้ทำนองที่เข้าถึงได้ง่าย และเปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วม เนื้อหามุ่งเน้นการสื่อสารหลักธรรมพื้นฐาน เช่น การทำความดี การละเว้นความชั่ว หลักกรรม ความไม่ประมาท และการพัฒนาจิตใจ ส่งผลให้เพลงขับทำหน้าที่เป็นสื่อสำคัญในการอบรมศีลธรรมและสร้างศรัทธาในระดับชุมชน ในขณะที่เพลงขับในศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิกมีลักษณะเป็นระบบและมีโครงสร้างชัดเจน โดยเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรมทางศาสนาอย่างเป็นทางการ มีรูปแบบหลากหลาย เช่น บทเพลงดั้งเดิมและบทเพลงร่วมสมัย เนื้อหามุ่งเน้นการสรรเสริญพระเจ้า การประกาศความรักและความรอดพ้นของมนุษย์ รวมถึงการส่งเสริมการดำเนินชีวิตตามหลักคำสอนของศาสนา
การเปรียบเทียบพบว่า ทั้งสองศาสนาใช้เพลงขับเป็นสื่อกลางในการเผยแผ่คำสอนและสร้างประสบการณ์ทางจิตวิญญาณร่วมกัน อย่างไรก็ตาม พระพุทธศาสนาเถรวาทมีลักษณะการใช้เพลงที่ยืดหยุ่นและเน้นบริบทชุมชน ขณะที่ศาสนาคริสต์โรมันคาทอลิกมีระบบการจัดการและการใช้เพลงที่เป็นทางการและมีมาตรฐานสูง ความแตกต่างดังกล่าวสะท้อนถึงพื้นฐานทางศาสนาและโครงสร้างความเชื่อที่แตกต่างกัน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
- ข้อความใดๆ ที่ปรากฎในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร มจร พุทธศาสตร์ปริทรรศน์
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
ก. ข้อมูลปฐมภูมิ
คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตธรรม แผนกพระคัมภีร์. (2014). พระคัมภีร์คาทอลิก ฉบับสมบูรณ์ (Thai Catholic Bible Complete Version): ภาคพันธสัญญาเดิม และภาคพันธสัญญาใหม่. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการคาทอลิกเพื่อคริสตธรรม แผนกพระคัมภีร์.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ข. ข้อมูลทุติยภูมิ
(1) หนังสือ
กมลวรรณ นิธินันทน์. (2563). ภาพสลักสลักโยคี ณ ปราสาทพนมรุ้ง. บุรีรัมย์: อุทยานประวัติศาสตร์พนมรุ้ง สำนักศิลปากรที่ 10 นครราชสีมา กรมศิลปากร.
ชัยวัฒน์ คุประตกุล. (2548). พุทธศาสนากับความงามทางศิลปะ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2518). ดนตรีในพระธรรมวินัย. กรุงเทพมหานคร: พิมพ์ในนามโรงเรียนพุทธจักรวิทยา วัดหัวลำโพง กรุงเทพมหานคร.
บาร์ด ดี เออร์แมน. (2549). ความจริงและนิยายในรหัสลับดาวินซี. กรุงเทพมหานคร: โครงการจัดพิมพ์คบไฟ.
บุญครอง ปิฏกานนท์. (2538). ความเชื่อของคริสเตียน. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: คริสเตียนศึกษาแบ๊บติสต์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2554). พุทธวิธีการสอน. กรุงเทพมหานคร: บริษัท พิมพ์สวย จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 34. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2556). ธรรมะกับดนตรี: ศาสตร์แห่งการสื่อธรรมะสู่สังคมยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพมหานคร: นานมีบุคส์, ๒๕๔๖.
สมใจ รักษาศรี. (2554). คําเทศนาบนภูเขา อรรถาธิบายพระธรรมมัทธิว 5-7. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ FBC.
สมาคมพระคริสตธรรมไทย. (2532). พระคริสตธรรมคัมภีร์. ฉบับ 1971. มัทธิว. กรุงเทพมหานคร: สมาคมพระคริสตธรรมไทย.
เสรี พงษ์พิศ. (2531). ศาสนาคริสต์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เอกนรี พรปรีดา. (2548).จากโชติช่วงสู่อัสดงแห่งจักรวรรดิโรมัน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มายิก.
(2) วิทยานิพนธ์ / งานวิจัย
กวินวุฒิ กลั่นไพฑูรย์ และคณะ. (2554). ผลของการฟังดนตรีตามความชอบ และดนตรีธรรมชาติต่อการลดความเครียดของนักศึกษา. รายงานวิจัย. คณะศิลปศาสตร์: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
จักรภพ มณฑนาธรรม. (2563). การสื่อสารความเป็นอนุชนคริสเตียนผ่านบทเพลงนมัสการ “นามอัศจรรย์” ของค่าย W501. ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารเชิงกลยุทธ์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
เจตพล แสงกล้า และ ภาณี วงศ์เอก. (2558). ประชากรสามกลุ่มวัยได้อะไรจากการสวดมนต์. รายงานวิจัย. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
ฐาปกรณ์ กระแสทิพย์. (2554). การสื่อสารผ่านบทเพลงของคริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูปลัดสัมพิพัฒน์ธีราจารย์ และคณะ.(2566). การนำเสนอการพัฒนาสุขภาพจิตสำหรับผู้ปฏิบัติธรรมด้วยธรรมคีตะออนไลน์. รายงานวิจัย. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระใบฎีกากฤษฎา กตปุญฺโญ (แสงจันทร์). (2565). การศึกษาเปรียบเทียบการสวดมนต์ของชาวพุทธกับการละหมาดของชาวมุสลิมเพื่อการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุข : ศึกษากรณีชุมชนหนองจอก กรุงเทพมหานคร. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาศาสนาเปรียบเทียบ. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุกรี เจริญสุข. (2546). ดนตรีในพระพุทธศาสนาในภูมิภาคอุษาคเนย์. รายงานวิจัย. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมบูรณ์ บุญฤทธิ์. (2547). ธรรมะในเพลงช้าของภาคใต้. สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิตรุ่นที่ 51.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
(3) บทความวิชาการ
พรทิพย์ ปุกหุต และทิตยา พุฒิคามิน. (2555). ผลของการสวดมนต์บำบัดต่อความวิตกกังวลและความผาสุกทางจิตวิญญาณในผู้ป่วยมะเร็งเต้านมระยะรับการรักษา. วารสารสมาคมพยาบาลฯ สาขาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. 30(2): 122-130.
พรรณราย สุขะโต. (2553). บทเพลงธรรมคีตะกับการปลูกฝังคุณธรรมในเยาวชนไทย. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา. 3(1): 55-68.
มัทนา นันตา และพิรงรอง รามสูตร. (2557). เว๊ปไซด์ยูทูบ (ภาษาไทย) กับการสื่อสารความเกลียดชัง. Journal Of Journal of Communication Arts. 32(3): 39-67.
สุภาพร เกิดสว่าง. (2561). บทเพลงกับพิธีกรรมในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก. วารสารคริสต์ ศาสนศึกษา. 7(2): 44-58.
สุรีพร ธรรมิกบวร. (2561). พลังของเสียงเพลงในศาสนพิธี: การศึกษาข้ามศาสนา. วารสารศาสนาและวัฒนธรรม. 2(2): 91-103.
ภาษาอังกฤษ
(I) Books
Begbie, J. S. (2000). Theology, music and time. Cambridge University Press.
Bodhi, B. (2000). The connected discourses of the Buddha. Wisdom Publications.
Bracey, R. (2017). The date of Kanishka since 1960. Indian Historical Review.
Catholicculture. (1992). Catechism of the Catholic Church. Vatican City: Libreria Editrice Vaticana.
Chauvet, L.-M. (1995). Symbol and sacrament. Liturgical Press.
Chou, H. K. (1955). A history of Chinese Buddhism. Indo-Chinese Literature Publications.
Csordas, T. J. (1994). The sacred self. University of California Press.
Day, T. (1990). Why Catholics can’t sing: The culture of Catholicism and the triumph of bad taste. Crossroad Publishing.
Gelineau, J. (1963). Voices and instruments in Christian worship. Geoffrey Chapman.
Gethin, R. (1998). The foundations of Buddhism. Oxford University Press.
Greenberg, Y. K. (2008). Encyclopedia of love in world religions. ABC-CLIO.
Harvey, P. (2013). An introduction to Buddhism. Cambridge University Press.
Merriam, A. P. (1964). The anthropology of music. Northwestern University Press.
Nettl, B. (2005). The study of ethnomusicology: Thirty-one issues and concepts. University of Illinois Press.
Phan, P. C. (2003). Christianity with an Asian face. Orbis Books.
Rahner, K. (1982). Foundations of Christian faith. Crossroad.
Rahula, W. (1974). What the Buddha taught. Grove Press.
Ratzinger, J. (2000). The spirit of the liturgy. Ignatius Press.
Ratzinger, J. (2004). Introduction to Christianity. Ignatius Press.
Ratzinger, J. (2011). A new song for the Lord: Faith in Christ and liturgy today. Crossroad Publishing.
Sacrosanctum Concilium. (1963). Vatican Council II.
Schillebeeckx, E. (1963). Christ the sacrament of the encounter with God. Sheed & Ward.
Turino, T. (2008). Music as social life: The politics of participation. University of Chicago Press.
United States Conference of Catholic Bishops. (2007). Sing to the Lord: Music in divine worship. USCCB.
White, J. F. (2003). Introduction to Christian worship. Abingdon Press.
(II) Electronic Media
Bangkok Christian College. (1913). The College News. Retrieved August 12, 2024, from https://www.bcc.ac.th/2019/en/history.html
Pontifical Council for Justice and Peace. (2006). Compendium of the Social Doctrine of the Church. Retrieved May 15, 2025, from https://www.vatican.va
Pope Francis. (2019). Christus vivit. Retrieved May 15, 2025, from https:// www.vatican.va
Pope Francis. (2013). Evangelii gaudium. Retrieved May 15, 2025, from https://www.vatican.va
Pope John Paul II. (1993). Veritatis splendor. Retrieved May 15, 2025, from https://www.vatican.va