The principle of human resource research
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The article "The Importance of Human Resource Research" focused on the meaning of human resources and research, Scope of human resource research, human resource research process, benefits of human resource research an human resources in the 4.0 era. Business and work perspectives in today's era will focus on those who are capable. Business information management and social strategy are indispensable. Therefore, the human resources department must rely on technology to help develop the experience of employees. Empowering personnel to make personnel engaged and adaptable in the always changing business environment.
Article Details
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
2. กรุงเทพธุรกิจ. (2561). การจัดการแรงงานดิจิทัล ท้าทายธุรกิจยุค 4.0 [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://www.bangkokbiznews.com/news/detail/788131 (11 มกราคม).
3. กฤษณะ สุกพันธ์, อิสราภรณ์ ทนุผล และเนตรดาว ชัยเขต. (2556). “รูปแบบค่าตอบแทนที่ส่งผลต่อผลการดำเนินงานของธุรกิจโรงแรมในเขตภาคตะวันออก”. Burapha Journal of Business Management, Faculty of Management and Tourism Burapha University.
4. กัลยาณี เสนาสุ. (2556). การบริหารค่าตอบแทนเชิงกลยุทธ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. โครงการส่งเสริมและพัฒนาเอกสารวิชาการ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
5. กิตติ มิลําเอียง. (2550). “การสรรหาและคัดเลือกทรัพยากรมนุษยในองคการภาครัฐยุคใหม่”. Journal of Humanities and Social Sciences, Vol. 8 (1)
6. เกื้อจิตร ธีรกาญจน์. (2551). แรงงานสัมพันธ์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
7. จีระ หงส์ลดารมภ์. (2533). แนวคิดและหลักการขอบข่ายของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 31. นนทบุรี. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
8. ทองศรี กำภู ณ อยุธยา. (2536). การบริหารงานบุคคลในแนวทางใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: พิมพ์ตุลา.
9. เทียนฉาย กีระนันทน์. (2537). สังคมศาสตร์วิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 2 (ปรับปรุงใหม่). กรุงเทพมหานคร โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,
10. นพ ศรีบุญนาค. (2545). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพมหานคร: สูตรไพศาล.
11. บรรจง ชูสกุลชาติ. (2533). การบริหารการศึกษาเพื่อพัฒนาประชาชน. กรุงเทพมหานคร: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
12. บุญชม ศรีสะอาด. (2535). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: ชมรมเด็ก.
13. ปฏิพัฒน์ อัครศรีเรือง. (2559). บทวิจารณ์หนังสือ “การบริหารค่าตอบแทนเชิงกลยุทธ์ (Strategic Compensation Management)”. Hrod Journal. Volume 8 Number 1 January - June 2016.
14. ผ่องพรรณ ตรัยมงคลกูล. (2543). การออกแบบการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
15. ราชบัณฑิตยสถาน. (2538). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญทัศน์.
16. วันเฉลิม พลอินทร์. (2549). “การสนับสนุนเรื่องความปลอดภัยและอนามัยในการทำงานขององค์การพฤติกรรมความปลอดภัยและคุณภาพชีวิตในการทำงานของพนักงานบริษัทปูนซิเมนต์ไทย ทุ่งสง จำกัด”. จิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ.
17. วิชัย โถสุวรรณจินดา. (2554). แรงงานสัมพันธ์เชิงสมานฉันท์ในประเทศไทย. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์ NIDA Development Journal. ปีที่ 51 ฉบับที่ 1.
18. สมาคมการจัดการธุรกิจแห่งประเทศไทย (TMA). (2561). Talent Mobility: Changing Workforce Demographics and Dynamics. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https:// www.brandbuffet.in.th/2017/12/tma-day-2017-2/. (11 มกราคม 2561)
19. สารีพะห์ แวหามะ. (2558). กระบวนการสรรหาและคัดเลือกพนักงานขององค์กร. คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
20. สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2546). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เฟื่องฟ้า พริ้นติ้ง จำกัด.
21. Best, John W. (1977). Research in Education. 3rd ed. Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hill.
22. Lehmann, Irvin J and William A Mehrens. (1971). Education Research Reading in Focus. New York: Holt Rinehart and Winston.
