Buddhism brings happiness to the elderly
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research has studied to Buddhism brings happiness to the elderly and results of the Research; Changes in medical technology and public health advances make humans live longer. The World Health Organization has agreed at the age of 60 years, which is the age to start the elderly. Due to the increasing number of these people, they are experiencing many problems such as their health as one has to be separated when a husband or wife dies from each other then they have to face loneliness and living conditions alone. The important problems of the elderly are caused by physical, psychological, social and coexistence including economic and income. In addition, the elderly will live happily together with family members and society one must allow the elderly to adjust themselves in order to face those problems. A solution to solve first problem is adopting the Buddha Dhamma principle including the teachings or concepts of Buddhism as Life principles because of the principles of life in Buddhism are appropriated doctrines for each age group of people. The principle of Buddhism will encourage people to help themselves and accept human potential in solving problems as well as to know the conditions, factors and methods which have complete procedures. The Buddhist principles for living of the elderly in a society one should apply Buddhist principles named Suppaya 7 in the care of the elderly in order to stay delightful with their family and society.
Article Details
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
2. จรัสวรรณ เทียนประภาส และพัชรี ตันศิริ. (2536). การพยาบาลผู้สูงอายุ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหิดล.
3. จิตสังคมผู้สูงอายุ. (2561). การสร้างความสุขในผู้สูงอายุ. เข้าถึงได้จาก http://www.stou.ac. th/stoukc/elder/main1_9.html.
4. ธีรโชติ เกิดแก้ว. (2547). พระพุทธศาสนากับปัญหาสังคม. ปทุมธานี: โรงพิมพ์บริษัทสื่อ ตะวัน จำกัด.
5. นิศา ชูโต. (2548). การวิจัยเชิงคุณภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: พริ้นติ้ง.
6. บรรลุ ศิริพานิช. (2538). คู่มือผู้สูงอายุ ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์หมอชาวบ้าน.
7. พงษ์ วรพงศ์พิเชษฐ. (2550). พุทธธรรมบำบัด. กรุงเทพฯ: กองแพทย์ทางเลือก กรมการพัฒนาแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข.
8. พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 34). กรุงเทพฯ: มูลนิธิสันติเพื่อการศึกษา.
9. ศรีทับทิม พานิชพันธ์. (2541). ความรู้เบื้องต้นทางสังคมสงเคราะห์. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
10. ศุภวัฒนากร วงศ์ธนวสุ. (2550). สถิติพื้นฐานเพื่องานวิจัยท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
11. Cowgill, D. O. (1986). Aging Around the World, Belmont. Ca.: Wadsworth.
12. Pender, Nola J. (1987). Health promotion in nursing practice. (2nd ed). Norwalk, Conn: Appleton & Lange.
13.Phrapalad Somchai Payogo and Uthai Sudsukh. (2015). Buddhist Integration of Caring for Chronic Diseases in Thai Society. Journal of MCU Peace Studies. 3(2).
14. Snoddon, J. (2010). Case management of long-term conditions: principles and practice for nurses. Massachusetts: Blackwell.
15. WHO. (2014). Global Status Report on No communicable Diseases 2014. Geneva: WHO.
