Community Development by Buddhist Integration
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research has studied to Community Development by Buddhist Integration and results of the Research; community development process are processes aimed at enhancing well-being of people better by cooperation of Government and people in Community that Get involved in community Development. To achieve prosperity in every aspect economy social and culture people live better lives. Community development by Buddhist Integration mentioned that the Buddhist Integration to be used in Community Development This article aims to study the meaning, Sustainable development Concept and define, Sustainable Development, necessary in Sustainable Development, process Sustainable Development, The concept of community development and Saraniyadhamma to Community Development by Buddhist Integration.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
2. เกื้อวงศ์ บุญสิน. (2538). ประชากรกับการพัฒนา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
3. คณาจารย์สถาบันราชภัฎสวนดุสิต. (2543). ความจริงของชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฎสวนดุสิต.
4. คณาจารย์สำนักพิมพ์เลี่ยงเซียง. (2546). หนังสือบูรณาการแผนใหม่ นักธรรมชั้นตรี. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเซียง.
5. โฆสิต ปั้นเปี่ยมรัชฎ์. (2532). การพัฒนาประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและการศึกษาแห่งชาติ.
6. ชัยอนันต์ สมุทวานิช. (2541). ทฤษฎีใหม่: มิติที่ยิ่งใหญ่ทางความคิด. กรุงเทพฯ: บริษัทสุขุมและบุตรจำกัด.
7. ชิรวัฒน์ นิจเนตร. (2528). การศึกษากับสังคมการพัฒนาชุมชน เอกสารนิเทศการศึกษา ฉบับที่ 269. กรุงเทพฯ: หน่วยศึกษานิเทศก์ กรมการฝึกหัดครู.
8. ทองหล่อ วงษ์ธรรมา. (2538). ปรัชญา 201 พุทธศาสน์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
9. พระเทพวิสุทธิกวี (พิจิตร ฐิตวณฺโณ). (2543). การพัฒนาจิต. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมกุฏราชวิทยาลัย.
10. พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
11. พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2539). การศึกษาเพื่ออารยธรรมที่ยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มูลนิธิพุทธธรรม.
12. พระไพศาล วิสาโล. (2543). พุทธธรรมกับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
13. พระราชธรรมนิเทศ (ระแบบ ฐิญาโณ). (2539). ธรรมะสำหรับประชาชน. กรุงเทพฯ: บริษัท คลังวิชา จำกัด.
14. พัฒน์ บุณยรัตนพันธ์. (2517). การสร้างพลังชุมชนโดยขบวนการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิช.
15. ไพฑูรย์ เครือแก้ว. (2518). ลักษณะสังคมไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์บพิธ.
16. ไพรัตน์ เดชะรินทร์. (2524). การบริหารงานพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพนิช.
17. ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์ พับลิชชั่นส์.
18. วันรักษ์ มิ่งมณีนาคิน. (2531). การพัฒนาชนบทไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
19. วิทยากร เชียงกูล. (2540). เพื่อศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มิ่งมิตร.
20. วิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2532). หลักการพัฒนาชุมชนการพัฒนาชุมชนประยุกต์. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.
21. สนธยา พลศรี. (2545). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
22. สมพร เทพสิทธา. (2536). การพัฒนาแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สมชายการพิมพ์.
23. สมาน รังสิโยกฤษฏ์. (2546). การบริหาราชการไทย อดีต ปัจจุบัน อนาคต. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: บรรณกิจ.
