The role of the Human Resource in the Future Challenging issues
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
In the current situation, the business environment has faced the changing especially in the era that has the dynamic changing rapidly to enter the influence on the operation of the organization. The lifestyle among the changing in the economy, the technology and the society that is happened rapidly. This will create the new challenge on the world continuously. Hence, the organization will be needed very much to have the adjustment on working that will have the effect on the strategic management of the human resource unavoidably. Therefore human resources roles need to face challenges with increased intensity as follows the competition of the world in the digital era, the form of working the digital era, the world that is entering to the aged society, the creation of the engagement with the organization sustainably. By this article has presented the challenging issue that will be happened in the future including The human resources role in coping with the challenge in working in the future via the process of the understanding in the role on the changing, the communication, the creation of the reliability system, the use of the creativity and the mutual working for letting the organization to be able to survive and compete in the future with the full capacity and the sustainability.
Article Details
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
จิรประภา อัครบวร, อนุชาติ เจริญวงศ์มิตร และจารุวรรณ ยอดระฆัง. (2552). การบริหารการเปลี่ยนแปลง. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
พัชนี นนทศักดิ์, ปิยะพันธ์ ปิงเมือง และสมศรี ศิริไหวประพันธ์. (2553). Modern Management. กรุงเทพฯ: บริษัท เพียร์สัน เอ็ดดูเคชั่น อินโดไชน่า จำกัด.
วนิดา พรพิรุฬห์. (2547). การเปรียบเทียบความแตกต่างด้านวัฒนธรรมองค์กรระหว่างบริษัท ญี่ปุ่นกับบริษัทอเมริกาในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาญี่ปุ่นศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศูนย์วิจัยเศรษฐกิจและธุรกิจธนาคารไทยพาณิชย์. (2560). In Focus: มองเศรษฐกิจไทยในยุค Trump นำโลก. Outlook, ไตรมาส 1/2017.
Certo, S.C. (2000). Modern Management: Diversity, quality ethics, and the global environment. Upper Saddle River, N.J.: Prentice Hall.
Chen, L. and Naughton, B. (2011). The Emergence of Chinese Techno-Industrial Policy. Megaprojects to Strategic Emerging Industries, 2003-2011, 1-27.
Ferry, K. (2018), Global Survey: Artificial IntelliGenerationce (AI) Reshaping the Role of the Recruiter. Retrieved from http://ir.kornferry.com/putting-ai-its-place-artificial-intelliGenerationce-should-be-part
Goparaju, S. (2014). Impact of Advanced Technologies on HR 2014. Business Manager, 17(1), 5-7.
Guest, D. E. (2011). Human Resource Management and Performance: Still searching for some answers. Human Resource Management Journal, 21(1), 3-13.
Harvard Business Essentials Series. (2003). Managing change and transition. Boston MA: Harvard Business School Press.
McKenna, E. F., & Beech, N. (2014). Human Resource Management-A concise analysis. (3rd ed.). New York: Pearso.
