Development of Buddhist Sustainable Human Resource
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aimed to study the Buddhist sustainable development that can be explained that development of Buddhist sustainable human resource is an idea for balanced development in all three areas which consists of human life, social and environmental aspects. The main principle of development is for the benefit of most people, reducing clutter and supporting each other by developing good human habits to occur along with cultivating Sammaditthi which is correct opinion according to Majjhimapatipada in the five chambers of life and following to the principles of Buddhism, namely, Ditthadhammikattha, Sangahavatthu 4, Panca-sila and Panca-dhamma as well as adhering to the principles of governance in accordance with Dhammadhipateyya that will result in human resource development, happy living, peaceful society, and the environment is preserved in a sustainable way by which human beings have followed Majjhimapatipada or the middle way.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
จิรากรณ์ คชเสนี. (2555). มนุษย์กับสิ่งแวดล้อม. (พิมพ์ครั้งที่ 7 (ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนภณ สมหวัง. (2560). พุทธศาสนากับการพัฒนาไทยแลนด์ 4.0. เข้าถึงได้จาก https://www. bangkokbiznews.com/blog/detail/641259
พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2562). ศาสนากับเป้าหมาย การพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs). เข้าถึงได้จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/20276
พระภาวนาวิริยคุณ (เผด็จ ทตฺตชีโว). (2555). สัมมาทิฏฐิในวงการศึกษา. กรุงเทพฯ: โอเอสพริ้นติ้ง.
วิจิตร คดเกี้ยวและประเวศ อินทองปาน. (2560). การศึกษาเชิงวิเคราะห์มรรคมีองค์ 8 ในพุทธปรัชญาเถรวาทกับภาวะสมดุลของระบบนิเวศ. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 13(3), 82-95.
วิทยากร เชียงกูล. (2557). เพื่อการปฏิรูปมนุษย์และสังคมอย่างลึกซึ้ง. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แสงดาว.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2561). การพัฒนาที่ยั่งยืน. (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
สามารถ สุขุประการ. (2563). Buddhist: Development for sustainable. เอกสารประกอบการสอนรายวิชาสัมมนาพระพุทธศาสนากับการพัฒนาที่ยั่งยืน. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครสวรรค์ (อัดสำเนา).
สามารถ สุขุประการ. (2563). อธิปไตย 3. เอกสารประกอบการสอนรายวิชาสัมมนาพระพุทธศาสนากับการพัฒนาที่ยั่งยืน. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครสวรรค์ (อัดสำเนา).
เอกสิทธิ์ สนามทอง. (2562). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์: แนวทางพัฒนาสู่ความสำเร็จขององค์การ. วารสารเกษมบัณฑิต, 20(1), 65-77.
