Development of Temples based on the Sappaya Principles to Become Centers for Teaching Vipassana-Kammatthana
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were 1) to analyze Vipassana-Kammatthana according to the Sappaya principles during the Buddha's time; 2) to analyze temples that were centers for teaching Vipassana-Kammatthana in Thai society according to the Sappaya principles; and 3) to propose guidelines for developing temples according to the Sappaya principles to become centers for teaching Vipassana-Kammatthana. This was a qualitative research by studying documents and related research, in-depth interviews with 17 specifically selected key informants, and focus group discussions with 12 qualified persons. The content analysis was descriptive. The research results found that 1) during the Buddha's time, monks lived in temples or residences that were convenient, suitable, or well-equipped for studying Tripitaka and practicing Vipassana-Kammatthana, especially residences or Senasana that were in a clean, peaceful, and cool environment that was in harmony with nature; 2) from the analysis of temples that were centers for teaching Vipassana-Kammatthana in Thai society according to the Sappaya principles, it was found that the temples that were centers for teaching Vipassana-Kammatthana were ready and have been developed in accordance with the Sappaya principles, both in terms of residence, walking meditation places and travel routes, exchange areas for learning, virtuous Vipassana teachers, abundant food, appropriate environment, and a balanced Vipassana-Kammatthana curriculum that was neither too tight nor too loose; 3) the guidelines for developing temples according to the Sappaya principles to become centers for teaching Vipassana-Kammatthana must be developed in 3 important dimensions: 1) residence and dining areas (Avasasappaya/Bhojanasappaya), 2) physical aspects to support people and activities (Bhassasappaya/Puggalasappaya/Iriyapathasappaya); and 3) in terms of the environment surrounding the temple (Gocarasappaya/Utusappaya), especially travel routes and increasing green spaces were to provide shade and peace.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
พระครูกัลยาณสิทธิวัฒน์ (สมาน กลฺยาณธมฺโม/พรหมอยู่). (2550). เอตทัคคะในพระพุทธศาสนา. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระครูโสภณปริยัติสุธี. (2552). แนวคิดทางการเมืองการปกครองตามแนวพระไตรปิฎก. (สารนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพโสภณ. (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2548). พุทธวิธีบริหาร. กรุงเทพฯ : มหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุด คำวัด. กรุงเทพฯ : วัดมหาโอรสาราม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2538). พจนานุกรมพุทธศาสตร์. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์บริษัทสหธรรมิก จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2541). พุทธสถานในอินเดีย-เวฬุวันมหาวิหาร เมืองราชคฤห์. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย. (2500). พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Rawlinson Hugh George. (1950). a Concise History of the Indian People. London : Oxford University Press.
