A Model of Temple Development as a Spiritual Center of Urban Communities under the Noble Triumvirate of Home, Temple and School (Borworn) Framework: A Case Study of Wat Sarod Community, Bangkok
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research article were 1) to study and analyze the context, problems and necessary needs regarding the development of temples to be centers of spiritual center for urban communities and theoretical concepts according to modern science; 2) to study and analyze the principles of Buddhist peaceful means that facilitated temple development to be the spiritual center of the urban community according to Theravada Buddhism concepts; and 3) to develop and present a model for developing the temple to be the spiritual center of the urban community under the Bowon framework of Wat Sarod community, Bangkok. It was the qualitative research. The group provided important information, totaling 50 people. The tool used in the research was an in-depth interview form. Qualitative data were analyzed using content analysis. The research results found that 1) Wat Sarod currently lacked a working group. Monks who had knowledge and understanding and were able to manage the temple to make some community wisdom tradition gradually faded away. 2) the principle of Buddhist peaceful means that facilitated the development of the temple to be a spiritual center for the community was the participation of Bowon in jointly thinking, doing, developing, and receiving benefits. There were 4 principles of development based on Ariyasacca 4: (1) clearly knowing the problem, (2) eliminating causes without neglecting it, (3) not being indifferent to goals, (4) showing the correct method; and 3) model of temple development to be the spiritual center of the urban community under the Bowon framework. The researcher has developed a new body of knowledge, SAROD'S MODEL, which had 6 elements as follows: 1) S = Symbol, 2) A = Activity, 3) R = Relationship, 4) O = Office, 5) D = Development, and 6) S = Sustainable. Components were interrelated and new knowledge was created, namely (1) a place that was equipped, (2) people in the community were ready, (3) happiness increased, (4) wisdom was abundant.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
ขันทอง วัฒนะประดิษฐ์. (2561). ชุมชนสันติสุขในพุทธศตวรรษที่ 21: ถอดบทเรียนชุมชนสันติสุขในพื้นที่ที่มีความขัดแย้ง. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 6(ฉบับพิเศษ), 17-23.
ทนงชัย บูรณพิสุทธิ์. (2545). บทบาทของวัดกับชุมชนเมือง ในเขตบางรัก กรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาชนบทศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหิดล.
ธันย์นิชา วิโรจน์รุจน์. (2561). ความมั่นคงทางจิตใจ : ลดความเสี่ยงช่วยแก้ปัญหาสังคม. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 5(2), 141-150.
บ้านเมือง. (2565). เล็งพัฒนาวัดสารอดเป็น “วัดต้นแบบการศึกษาเพื่อปัญญาและคุณธรรม”. เข้าถึงได้จาก https://www.banmuang.co.th/news/education/272924.
ประสิทธิ์ สระทอง. (2560). บทบาทของวัดที่มีต่อสังคมในการก้าวเดินในศตวรรษที่ 21. Veridian E-Journal, Silpakorn University, 10(1), 936-951.
พระครูศรีมหาชยาภิมณฑ์ (ประเสริฐพร ชาวหา). (2560). บทบาทในการพัฒนาวัด สังคม และวัฒนธรรมของพระสังฆาธิการในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระปลัดบุญเลิศ กตปุญฺโญ (สุทธิมาลย์). (2560). การจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธ: กรณีศึกษา วัดใหญ่บางปลากด. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาเสงี่ยม สุวโจ (มณีวงษ์). (2561). รูปแบบการพัฒนาวัดสร้างสุขด้วยสัปปายะตามแนวพุทธจิตวิทยา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธจิตวิทยา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระศรีสิทธิวิเทศ (ธวัชชัย รสเลิศ) และพระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2563) วิวัฒนาการวัดในพระพุทธศาสนา. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 7(3), 74-85.
พระสุธีรัตนบัณฑิต ดร. (สุทิตย์ อาภากโร) และคณะ. (2560). การท่องเที่ยวทางศาสนาและวัฒนธรรม: นโยบาย ผลกระทบ และการจัดการเชิงเครือข่าย เพื่อเสริมสร้างจิตสำนึกร่วมทางประวัติศาสตร์และทางวัฒนธรรมของประชาคมอาเซียน. (รายงานการวิจัย). สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ (วช.) และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มีชัย ภัทรเปรมเจริญ. (2561). สันตินวัตกรรมการมีส่วนร่วมในการรับผิดชอบต่อสังคม มุ่งศึกษาวิเคราะห์กรณีปัญหามลพิษทางอากาศจากการฌาปนกิจ. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสันติศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รุ่งนภา เลิศพัชรพงศ์ และคณะ. (2561). การศึกษารูปแบบการพัฒนาการท่องเที่ยววิถีวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษา จังหวัดลำปาง. (รายงานการวิจัย). สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) : มหาวิทยาลัยสวนดุสิต.
ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2565). วัดกับการท่องเที่ยว : พุทธบูชาและพุทธพาณิชย์. เข้าถึงได้จาก https://www. khonthai4-0.net/system/resource/file/kpfgo_content_ attach _file_299_1.pdf?date=2021-12-14%2011:22: 29.1.
ศิริภัทรา รักษาพล. (2558). บทบาทของวัดประยุรวงศาวาสวรวิหารในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนพหุวัฒนธรรมตามหลักพุทธสันติวิธี. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการคณะสงฆ์). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
