Arts and Culture Communication to bond Thai-Chinese Relations via Television Case Study : Watching China
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to study the roles and duties of television media in presenting arts and cultural content to bridge Thai-Chinese relations via the Watching China program by using the method of content analysis in the Watching China program published between 23 April 2022 - 4 March 2023, totaling 46 episodes. The results of the study found that the Watching China program has the methods for conveying content in many areas, such as economics aspect, politics and international relations aspect, innovation and technology aspect, medicine aspect, education and media aspect from China to various countries. The content that appears most in communication is arts and culture aspect. The role and duty of television media are to set the news agenda in the dimension of knowledge dissemination, publicity of Chinese culture to bridge the relationship between Thailand and China.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กฤติยา รุจิโชค. (2553). กระบวนการทำข่าวของนักข่าวสำนักข่าวต่างประเทศในประเทศไทยต่อกรณีวิกฤติการณ์เมืองไทย พ.ศ. 2552-2553. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารมวลชน). คณะวารสารศาสตร์และสื่อมวลชน : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เจิ้ง หมิ่น และไพลิน เชิญเพชร. (2561). กรณีศึกษาทฤษฎีภาพวาดโดยศิลปินจีน ซูซื่อ การศึกษาเชิงวิเคราะห์ปรัชญาแนวคิดเล่าจื่อและจวงจื่อในภาพวาดแบบปัญญาชนดั้งเดิม “เหวินเหรินฮว่า”. คณะมนุษศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี. วารสารจีนศึกษา, 11(1), 115-141.
เดอะพีเพิล. (2563). จีน-ไทย จากรัฐบรรณาการ สู่ความเป็น พี่-น้อง. (2563). เข้าถึงได้จาก https://www.thepeople.co/read/22113
ธัญนภัทร์ คูลิ้มจีรสิริ. (2555). อุตสาหกรรมหยกในประเทศจีน. (สารนิพนธ์อักษรศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเอเชียศึกษา). คณะอักษรศาสตร์ : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พรพิพัฒน์ ราชกิจกำธร และสุภาวดี โพธิเวชกุล. (2565). การเชิดสิงโต: ศิลปะการแสดงวัฒนธรรมย่านฝั่งธนบุรี. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาศิลปะการแสดง). คณะศิลปกรรมศาสตร์ : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
พีรดา นิธินนท์. (2555). ตรุษจีน: ความคิดความเชื่อในรูปแบบพิธีกรรมธรรมเนียมปฏิบัติและข้อห้าม. (สารนิพนธ์อักษรศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเอเชียศึกษา). คณะอักษรศาสตร์ : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
มติ ทาเจริญศักดิ์. (2560). กระบวนการถ่ายทอดทางสังคมในการเล่นหมากล้อม และผลของการเล่นหมากล้อมต่อการพัฒนาการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ : วิจัยผสานวิธี. (ปริญญานิพนธ์วิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์์). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เหยา ซือฉี. (2565). สัมพันธบทการอ้างอิงบทกวีจีนโบราณกับภาพลักษณ์ประเทศจีน : กรณีศึกษาวาทกรรมข่าวโรคระบาดโควิด-19. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 23(1), 464–490.
McCombs, M.E. & Shaw, D.L. (1972). The Agenda-setting Function of Mass Media. The Public Opinion Quarterly, 36(2), 176-187.
