Crisis Risk Management: A Case Study of the Government's Management of the Coronavirus Disease 2019 (COVID-19) Epidemic Situation during 2020-2021 in Ratchaburi Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research article were to study risks in crisis management and to study the framework for crisis risk management: a case study of the government's management of the coronavirus disease 2019 (COVID-19) epidemic situation during 2020-2021 in Ratchaburi Province. This was a mixed methods research. Data were collected from questionnaires and interviews using Yamane's sample size calculation formula, the number was 400 people. Statistics used to analyze the data were frequency, percentage, mean, and standard deviation. Descriptive content analysis was used. There were 32 key informants for qualitative research. Data analysis was divided into 5 steps: inductive analysis, data verification, indexing data, making temporary conclusions and eliminating data and creating conclusions and proving conclusions. The results of the research found that 1) the risk of crisis management, overall was at a high level. The aspect with the highest average was health risk, followed by environmental risk. Operational risk had the lowest average and also viewed that the management of the COVID-19 epidemic situation did not yet cover the problem conditions, policies, laws, measures or regulations. There was a lack of risk assessment. People reduced their reliance on the government and found ways to protect themselves according to social measures; and 2) the overall crisis risk management framework was at a high level. The most average aspect was risk assessment, followed by risk identification or event identification. And communications and information systems had the lowest averages. From crisis came change, which was both an opportunity and a challenge at every level. The government and related agencies should use the situation to monitor and review failures in management and solve problems, and all social sectors should integrate cooperation in management to reduce inequality and create fairness.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
เกษม เจริญภู่ธรรม. (2549). การพัฒนาระบบบริหารความเสี่ยงด้านการเงินและพัสดุสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. นครสวรรค์ : มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
คณะทำงานบริหารความเสี่ยงและการควบคุมภายในกองทุนยุติธรรม. (2563). คู่มือบริหารความเสี่ยงกองทุนยุติธรรม (ฉบับปรับปรุงประจำปีบัญชี 2563). กรุงเทพฯ : คณะทำงานบริหารความเสี่ยงและการควบคุมภายในกองทุนยุติธรรม.
จรรยรัศม์ อินนพคุณ. (2563). การจัดการความเสี่ยงในหน่วยงานภาครัฐ กรณีศึกษาหน่วยงานราชการ อำเภอเมือง จังหวัดสระบุรี. วารสารรัชต์ภาคย์, 14(33), 91-104.
พระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. (2546, 9 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 120 ตอนที่ 100 ก. หน้า 1-16.
มหาวิทยาลัยมหิดล. (2564). การบริหารความเสี่ยง. นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหิดล.
มหาวิทยาลัยศรีนครินทวิโรฒ. (2561). การจัดการความเสี่ยง. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทวิโรฒ.
ยุทธ มะลิรส. (2555). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม. (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ยุทธจักร งามขจิต, ธนภูมิ ชาติดี, วัลภา รัศมีโชติ และวชิรวัชร งามละม่อม. (2564). โครงการการสำรวจการปรับตัวของชุมชนวิถีใหม่ในสถานการณ์การระบาดของโรคโควิด-19 จังหวัดราชบุรีโดยมหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง. กรุงเทพฯ : สำนักงานวิจัยแห่งชาติ (วช.).
ยุทธศาสตร์ชาติ พุทธศักราช 2561-2580. (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา, เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก. หน้า 1-61.
วิทยา อินทร์สอน. (2559). การบริหารความเสี่ยงในองค์กร. สุรินทร์ : วิทยาลัยเทคนิคสุรินทร์.
สกุล วันศรี. (2547). การบริหารความเสี่ยงต่อประสิทธิภาพการบริหารกลุ่มออมทรัพย์อย่างเป็นระบบในเขตเทศบาลอำเภอเมือง จังหวัดปราจีนบุรี. (ภาคนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนาสังคม). คณะพัฒนาสังคม : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สงวน ช้างฉัตร. (2547). การบริหารความเสี่ยงโครงการ. พิษณุโลก : มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม.
สถาบันการบินพลเรือน. (2552). คู่มือการบริหารความเสี่ยงสถาบันการบินพลเรือน. กรุงเทพฯ : สถาบันการบินพลเรือน.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2564). สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร (เดือนธันวาคม 2564). กรุงเทพฯ : สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย.
อัจฉรียา อนันตพงศ์. (2550). การบริหารความเสี่ยงในการบริหารงานพัสดุของสำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (ภาคนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารจัดการสาธารณะสำหรับนักบริหาร). คณะรัฐศาสตร์ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Cronbach, L. J. (1977). Essentials of Psychological Test. New York : Harper Collins.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. New York : Wiley & Son.
Schwenger. B. (2018). Creating blended learning experiences requires more than digital skills. Retrieved from file:///C:/Users/SDU/Downloads/46SOTEL% 20 Symposium_%20Brief%20Presentation-266-1-10-20191218%20(1).pdf.
Westerman, G. (2006). IT risk Management: From IT necessity to strategic business value, center for information systems research, Sloan school of management. Dissertation Abstracts International, 1, 3703-3704-A.
World Economic Forum. (2020). Shaping the Future of the New Economy and Society. Retrieved from https://www.weforum.org/platforms/shaping-the-future-of-theneweconomy-and-society.
Yamane, T. (1973). Statistics an Introductory Analysis. New York : Harper & Row.
