Guidelines to Strengthen the Buddhist Well-being in the Elderly Society
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
This academic article aimed to present the guidelines for promoting Buddhist well-being in the elderly society. It was found that in promoting the elderly to apply Buddhist well-being principles in their daily lives, since Thailand is currently entering the elderly society, many elderly people were experiencing both physical and mental problems, such as illness and depression. Therefore, the Buddhist principles of Buddhist well-being 4, namely Visuddhi, Vijja, Vimutti, and Santi, were applied as the guidelines for promoting Buddhist well-being in terms of body, mind, and wisdom, knowing happiness, and being able to live by themselves through learning Buddhist well-being, which was important in strengthening well-being for the elderly to be free from suffering and free from things that caused suffering both physically and mentally. It was a state in which behavior and relationship with the environment and society, mind, and wisdom were developed until they were complete using Buddhist principles. Therefore, there was strengthening of holistic Buddhist well-being in the elderly society in caring for and maintaining the health of the elderly, ready to accept the change to the elderly society, and everyone in the society can realize living together normally and happily.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
คณะแพทยศาสตร์โรงพยาบาลรามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล. (2547). สภาพจิตใจของผู้สูงอายุ. เข้าถึงได้จาก https://www.rama.mahidol.ac.th/ramamental/general know ledge/ general/07172014-1131
ชมพูนุท พรหมภักดิ์. (2556). การเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุของประเทศไทย. สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา, 3(16), 1-3.
ประเวศ วะสี. (2548). การจัดการความรู้: กระบวนการปลดปล่อยมนุษย์สู่ศักยภาพ เสรีภาพ และความสุข. กรุงเทพฯ : สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). สุขภาวะองค์รวมแนวพุทธ. พุทธจักร, 59(11), 5-10.
พระมหาอุดร สุทธิญาโณ. (2554). ศึกษาสุขภาพแบบองค์รวมวิถีพุทธในพระไตรปิฎก. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสุนทรกิตติคุณ. (2559). หลักพุทธธรรมกับการดูแลสุขภาพแบบองค์รวมในผู้สูงอายุ. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 3(1), 11-25.
ภินันท์ สิงห์กฤตยา. (2553). ศึกษาการประยุกต์ใช้กระบวนทัศน์และกระบวนการสร้างเสริมสุขภาพตามแนวพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชวิทยาลัยทันตแพทย์แห่งประเทศไทย. (2556). ประเทศไทย..... ก้าวสู่สังคมผู้สูงอายุเกือบเต็มตัวแล้ว. เข้าถึงได้จาก http://www.royalthaident.org/dentist/talk/7
วิพรรณ ประจวบเหมาะ. (2542). เอกสารประกอบการอภิปราย เรื่อง การส่งเสริมสุขภาพกับปีสากลว่าด้วยผู้สูงอายุ. วิทยาลัยประชากรศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (อัดสำเนา)
สำนักข่าวสร้างสุข. (2565). ปี 65 ไทยเข้าสู่สังคมผู้สูงอายุโดยสมบูรณ์ สสส.ผนึกภาคี ผลักดันนโยบายเพื่อสุขภาวะที่ดีของผู้สูงอายุทั่วประเทศ. เข้าถึงได้จาก https://www.thaihealth.or.th/?p=219952
