Political Leaders in the Era of Globalization according to Buddhism
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aimed to study leadership in contemporary Thai society, which was amidst the current trend of globalization, which has seen changes in various dimensions, whether in economics, technology, or culture, resulting in rapid and severe impacts. Conflicts of various forms have erupted and were clearly reflected in concrete forms. There were frequent gatherings of conflicting groups of people, resulting in protests or mobs that have even escalated to physical confrontations and violence. These included conflicts over economic interests, such as the privatization of state enterprises, conflicts over the use of natural resources, such as the competition for water resources and land, and even conflicts between doctors and patients in the pursuit of compensation in the event of a patient's death or disability. Political leaders were often referred to as the most important people who caused both the decline and prosperity of society. If political leaders applied the Five Precepts (Sila 5) (and Kusala-kammapatha 10, it will result in a peaceful and happy political society.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กิตติ์กาญจน์ ปฏิพันธ์. (2556). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์สิ่งที่ควรค่าสำหรับทุกคนในอนาคต. ขอนแก่น : คลังนานาวิทยา.
เกษฎา ผาทอง และธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์. (2561). พระพุทธศาสนากับการเมืองในสังคมไทย. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 8(1), 198-199.
ประพันธุ์ คูณมีคอลัมน์. (2563, 9-11 กันยายน). ข้าพระบาท ทาสประชาชน. ฐานเศรษฐกิจ. น. 6.
พระเทพปริยัติเมธี (สฤษดิ์ สิริธโร). (2553). ภาวะผู้นําเชิงพุทธกับการจัดการความขัดแย้งในสังคมไทย. (รายงานการวิจัย). สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รัตติกรณ์ จงวิศาล. (2550). มนุษย์สัมพันธ์ : พฤติกรรมมนุษย์ในองค์การ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). ภาวะผู้นำและจริยธรรมนักการเมือง. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ : บริษัท สหธรรมิก จํากัด.
สร้อยตระกูล (ติวยานนท์) อรรถมานะ. (2553). พฤติกรรมองค์การ: ทฤษฎีและการประยุกต์. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สัมมา รธนิธย์. (2556). ภาวะผู้นําของผู้บริหาร. กรุงเทพฯ : บริษัทสำนักพิมพ์ข้าวฟาง จํากัด.
เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2552). ภาวะผู้นํา ในประมวลสาระชุดวิชาทฤษฎีและแนวปฏิบัติในการบริหารการศึกษา หน่วยที่ 5-8. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Gary, D. (2004). Management: Principles and Practices for Tomorrow’s Leaders. (3th ed.). New Jersey : Pearson Education Inc.
Halpin, A. W. (1966). Theory and Research in Administration. New York : Macmillan Company, inc.
Hellriegel, D. & Slocum, J. W. (2011). Organizational Behavior. (13th ed.). Mason, OH : South-Western Cengage Learning.
Lewin, K., Lippit, R. & White, R. K. (1939). Patterns of Aggressive Behaviour in Experimentally Created Social Climates. Journal of Social Psychology, 10, 271-301.
