Cultural Wisdom Management in Community lifestyles
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to analyze the problems, management, and success factors of cultural wisdom management in community lifestyles. It collected relevant documents and collects field data through participatory observation and in-depth interviews with villagers who had knowledge and wisdom of handicrafts and handicrafts in community enterprises that had inherited wisdom in producing goods and services to create social and economic value up to the present. Cultural wisdom was knowledge that resided in individuals and has been accumulated, adapted, passed on, and developed to create value and worth for people in the community. It has changed with the times. The problems of cultural wisdom management varied according to the era due to the potential of internal factors in cultural capital and external factors that promoted and supported the development of cultural wisdom management in community lifestyles. The analysis results can be summarized into 5 forms: 1) inheritance through heirs, 2) community education system organization, 3) government policy and support, 4) business development, 5) tourism and the success factors of cultural wisdom management in community lifestyle. They can be summarized into 6 important factors: 1) identifying problems and leading to effective solutions, 2) analysis of cultural capital potential based on the concept of true joint development of the community, 3) sustainable promotion of the public and private sectors, 4) knowledge in modern market management, 5) quality and reliable products, and 6) production concepts that met the needs of environmental conservation and preservation. Cultural wisdom in community lifestyle that created sustainable social and economic value was significant because it must be inherited by the heirs of the wisdom owners together with the community people in management as a very important factor.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2567). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมและการพัฒนาอย่างยั่งยืน. เข้าถึงได้จาก https://ich.unesco.org/doc/src/34299-TH.pdf
กัลญา แก้วประดิษฐ์. (2565). แนวทางการเสริมศักยภาพการจัดการธุรกิจทางวัฒนธรรมของกลุ่มวิสาหกิจชุมชนในพื้นที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิจยวิชาการ, 5(5), 79–92.
กัลยา ภิรมย์รักษ์. (2565, 15 พฤศจิกายน). ปัญหา การจัดการและปัจจัยความสำเร็จการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
ครีเอทีฟไทยแลนด์. (2566). รายงานสถานการณ์และความเคลื่อนไหวของเศรษฐกิจสร้างสรรค์. ประจำปี 2566. เข้าถึงได้จาก https://www.cea.or.th/th/single-research/ Thailand-Creative-Industries-Movement-Report-2023
จารีย์ ขุนทอง. (2567, 6 สิงหาคม). วิธีการแก้ไขปัญหาการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมในวิถีชุมชน. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2534). วัฒนธรรมไทยกับขบวนการเปลี่ยนแปลงสังคม. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิคม นกอักษร. (2565, 17 พฤศจิกายน), ปัญหา การจัดการและปัจจัยความสำเร็จการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
ประทวน วันนิจ และมนูญ สอนโพนงาม. (2565). วิกฤตวัฒนธรรม เปลี่ยนผ่านวิถีชีวิตสังคมไทยในยุคดิจิทัล. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 9(2), 117-126.
พนิดา พานิชกุล. (2554). การจัดการธุรกิจ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : เคทีพี.
พรรัตน์ แย้มขะมัง. (2565, 28 เมษายน). ปัญหาจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
พระราชบัญญัติวัฒนธรรมแห่งชาติ พ.ศ. 2553. (2553, 12 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 127 ตอนที่ 69ก, หน้า 30.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559. (2559, 1 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 133 ตอนที่ 19ก, หน้า 1.
พวงแก้ว พรพิพัฒน์. (2553). เศรษฐกิจสร้างสรรค์ : พลังขับเคลื่อนใหม่ของเศรษฐกิจไทย. วารสารเศรษฐกิจและสังคม, 47(4), 6-12.
พัชรี จิรดิลก (2567, 7 สิงหาคม). วิธีการแก้ไขปัญหาการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมในวิถีชุมชน. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
พันธกานท์ ตฤณราษฎร์. (2566, 24 มิถุนายน). ปัญหา การจัดการและปัจจัยความสำเร็จการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
มนัทพงษ์ เซ่งฮวด. (2566, 24 มิถุนายน). การจัดการและปัจจัยความสำเร็จการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
ยุกติ มุกดาวิจิตร. (2548). อ่าน “วัฒนธรรมชุมชน” : วาทศิลป์และการเมืองของชาติพันธุ์นิพนธ์แนววัฒนธรรมชุมชน. กรุงเทพฯ : ฟ้าเดียวกัน.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ : นามมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
วรรณี เซ่งฮวด. (2566, 24 มิถุนายน). การจัดการและปัจจัยความสำเร็จการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
สาคร สุขศรีวงศ์. (2553). การจัดการ : จากมุมมองนักบริหาร. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ : บริษัท จี.พี ไซเบอร์พรินท์ จำกัด.
สายันต์ ไพรชาญจิตร์. (2561). อริยสัจแห่งวัฒนธรรม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 10(3), 1-27.
สารานุกรมเสรี. (2567). วิกีพีเดีย สารานุกรมเสรี. เข้าถึงได้จาก https://th.wikipedia.org/wiki/การจัดการ
หวานจิต จันทวงศ์. (2567, 11 สิงหาคม). การจัดการและปัจจัยความสำเร็จการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
อารีย์ ขุนทน. (2566, 24 มิถุนายน). การจัดการและปัจจัยความสำเร็จการจัดการภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. (กัลญา แก้วประดิษฐ์, ผู้สัมภาษณ์).
เอกรินทร์ พึ่งประชา. (2567). ผู้ประกอบการทางวัฒนธรรม “กลไก” การเพิ่มคุณค่าวัฒนธรรมและมูลค่าเศรษฐกิจอย่างยั่งยืน. เข้าถึงได้จาก https://www.sac.or.th