A Study of Changing Chinese Identity in Thai Society: A Case Study of Thai Teachers in Thammasat Secondary School
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research article was to explore the changing Chinese identity in Thai society: a case study of Thai teachers in Thammasat Secondary School. The research method was a survey of 61 Thai teachers in the school. The research instrument was a questionnaire. The data were analyzed using means, standard deviations, and data from both informal and in-depth interviews. The research results were presented in a descriptive manner. The research results found that from the 5 aspects of Chinese identity, Thai teachers with and without Chinese descent viewed the identity of life practices ( = 3.67, S.D. = 1.08) as still very important because it clearly reflected Chinese morality. The aspects of preserving Chinese traditions and culture (
= 3.39, S.D. = 1.29), life rituals (
= 3.14, S.D. = 1.30), and family relationships and awareness (
= 3.00, S.D. = 1.34) were moderately important, but outstanding in terms of filial piety. The aspect of values inherited from ancestors (
= 2.71, S.D. = 1.26), despite being moderately important, had a lower average value than all aspects because they faced the most negotiations from social issues and changing mindsets of people of different generations. Factors that caused all identities to change from tradition were obstacles to inheritance, social phenomena, modern education, economic conditions, gender equality, gender diversity, exposure to other foreign cultures, especially cultural assimilation.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กุลศิริ อรุณภาคย์. (2553). ศาลเจ้า ศาลจีน ในกรุงเทพฯ. กรุงเทพฯ : มิวเซียมเพรส.
เกษม ปราณีธยาศัย. (2544). ผู้ชายในครอบครัวจีน กรณีศึกษา : ครอบครัวคนจีนแต้จิ๋วในตำบลมหาชัย. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชามานุษยวิทยา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เกษียร เตชะพีระ. (2537). แลลอดลายมังกร รวมข้อเขียนว่าด้วยความเป็นจีนในสยาม. กรุงเทพฯ : คบไฟ.
ชญานิษฐ์ เชิดธรรมธร. (2563). ทำไมลูกหลานจีนในประเทศไทยไม่พูดภาษาจีนเหมือนประเทศอื่น. เข้าถึงได้จาก https://www.klangpanya.in.th/tag/chayanit-choe
นิโลบล วงศ์ภัทรนนท์. (2564). จากลอดลายมังกร สู่เลือดข้นคนจาง : การนำเสนออัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมความเป็นชาวไทยเชื้อสายจีนในละครโทรทัศน์ไทย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 29(2), 76-103.
พิชณี สวัสดิ์ตยวงศ์. (2546). อนาคตภาษาจีนในประเทศไทย. ใน การประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 41 : สาขาศึกษาศาสตร์ สาขาสังคมศาสตร์ สาขาเศรษฐศาสตร์ สาขาบริหารธุรกิจ สาขาคหกรรมศาสตร์ สาขามนุษยศาสตร์ (น. 425-431). กรุงเทพฯ : คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พิณวิไล ปริปุณณะ. (2555). การปรับเปลี่ยนอัตลักษณ์ของคนจีนในไทย : กรณีศึกษาตัวละครคนจีนอพยพในนวนิยายเรื่องลอดลายมังกร. (การค้นคว้าอิสระ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาและการสื่อสารระหว่างวัฒนธรรม). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เพ็ญนภา หมอนสอาด, (2550). ภาพลักษณ์ของคนจีนในเมืองไทยที่ปรากฏในนวนิยายไทย พ.ศ. 2512-2533. (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัทรกร สุวรรณจินดา และหลี่ เหรินเหลียง. (2559). การปรับตัวทางวัฒนธรรมของคนไทยเชื้อสายจีน : กรณีศึกษาคนไทยเชื้อสายจีน ย่านเยาวราช. ใน รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ การบริหารการพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร ประจำปี 2559 (น. 323-335). กรุงเทพฯ : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เรือนแก้ว ภัทรานุประวัติ. (2558). การสืบทอดความเป็นจีนผ่านการทำความเข้าใจในความหมายและสัญลักษณ์ทางศาสนาของชาวจีนสู่ลูกหลานในสังคมไทย. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 37(1), 180-213.
โรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. (2563). หลักสูตรโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์ ฉบับปรับปรุง. ปทุมธานี : คณะวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรศักดิ์ มหัทธโนบล. (2561). มองวัฒนธรรมจีนผ่าน “เลือดข้นคนจาง”. เข้าถึงได้จาก https://www.chula.ac.th/cuinside/13320/
วันจรัตน์ เดชวิลัย และนาฏกานต์ ดิลท์ส. (2566). การมีปฏิสัมพันธ์กับการสร้างอัตลักษณ์ของคนไทยเชื้อสายจีนในภูเก็ต. วารสารวิชาการนอร์ทเทิร์น มหาวิทยาลัยนอร์ทเทิร์น, 10(1), 83-99.
สกลกานต์ อินทร์ไทร. (2539). การสื่อสารกับการสร้างอัตลักษณ์ของกลุ่มเด็กปั๊มในกรุงเทพมหานคร. (วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชามานุษยวิทยา). บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุธี จันทร์ศรี และสมทรง บุรุษพัฒน์. (2560). ไทดำ : พลวัตวัฒนธรรม กับการธำรงอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ผ่านดนตรี. เข้าถึงได้จาก http://identity.bsru.ac.th/ archives/3859
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2556). อัตลักษณ์. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing. (5th ed). New York : Harper Collins. Publishers.
Gagne, M. & Deci, E. L. (2005). Self-determination theory and work motivation. Journal of Organizational Behavior, 26(4), 331-362.
Jenkins, R. (2004). Social Identity. New York : Roughtledge.
Milton, J. E. (2004). An Introduction to Ethnic Conflict. Oxford : Polity.
Rovinelli, R. J. & Hambleton, R. K. (1997). On the Use of Content Specialists in the Assessment of Criterion Referenced Test Item Validity. Dutch Journal of Education Research, 2, 49-60.
Woodward, K. (2004). Questioning Identity: Gender, Class, Ethnicity. London : Routledge.
Yin Saijiao และภารดี มหาขันธ์. (2560). ความเชื่อเรื่องปีชงของชาวไทยเชื้อสายจีนในเขตเทศบาลเมืองแสนสุข จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 25(48), 129-150.
