Community-Based Landscape Management in the Huai Kha Khaeng World Heritage Area
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were 1) to study the landscape conditions of the community area in the Huai Kha Khaeng World Heritage Site; 2) to study community-based landscape layout management in the Huai Kha Khaeng World Heritage area; and 3) to propose an appropriate community-based landscape layout management model in the Huai Kha Khaeng World Heritage area. This was the action research divided into three stages according to the research objectives: Step 1 focused on documentary, qualitative, and quantitative research; Step 2 focused on qualitative research; and Step 3 used a mixed-methods research. The study collected data from a sample population in two areas: Ban Khlong Chanee Bon, Moo 3, Pa O Subdistrict, and Ban Sap Sombun, Moo 12, Rabam Subdistrict, Lan Sak District, as well as experts who played an important role in forest and community conservation, to be used in conducting research studies. The research results found that 1) the community area was primarily comprised of mixed deciduous forest, interspersed with mountains and agricultural areas. This resulted in a balanced ecosystem, but there were still issues of unsustainable natural resource exploitation, such as forest encroachment for agricultural purposes; 2) the management of landscape layout found that establishing a buffer zone between the community and the World Heritage area can reduce human-wildlife conflict. Landscape planning should develop approaches that integrated natural resource conservation with community land use; 3) landscape management model found that appropriate landscape planning used spatial information technology to assist in planning and community participation in sustainable conservation of natural resources.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กรมอนามัย. (2558). รายงานประจำปี กรมอนามัย 2558. กรุงเทพฯ : สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
ประคอง มาโต. (2562). การพัฒนาแหล่งเรียนรู้เชิงภูมิศาสตร์การท่องเที่ยวในพื้นที่มรดกโลกห้วยขาแข้ง. วารสารวิจยวิชาการ, 2(2), 89-105.
ประยูร วงศ์จันทรา. (2559). การสอนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมอาเซียน โดยใช้เอกสารคำสอน สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี. วารสารสิ่งแวดล้อมศึกษา-สสศท, 7(15), 13-22.
ปริญญา จันทะคาม. (2563). แนวทางการพัฒนาแหล่งเรียนรู้โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 14(1), 98-108.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). เข้าถึงได้จาก https://www.nesdc.go.th/ewt_dl_link.php?nid=6422
สำนักงานจังหวัดอุทัยธานี. (2561). แผนพัฒนาจังหวัดอุทัยธานี พ.ศ. 2561–2564. (อัดสำเนา)
Borrini-Feyerabend, G., et al. (2004). Sharing power: Learning-by-doing in co-management of natural resources throughout the world. IIED and IUCN Retrieved from https://www.iied.org/sites/default/files/pdfs/migrate/G01 089.pdf
Osei, K., Mikado, S., Agyenim, B. E. & Asante, M. (2024). Community Natural Resources Management and Resilience. The Palgrave Encyclopedia of Sustainable Resources and Ecosystem Resilience, 1-6.
Ostrom, E. (2015). Governing the commons: The evolution of institutions for collective action. Cambridge, England : Cambridge University Press.
Qin, H., Bass, M., Ulrich-Schad, J. D., Matarrita-Cascante, D., Sanders, C. & Bekee, B. (2020). Community, natural resources, and sustainability: Overview of an interdisciplinary and international literature. Sustainability, 12(3), 1061.
