Conservation and Continuation of the Ethnic Group Culture in Kamphaeng Phet Province
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were 1) to study the history, culture, and wisdom of ethnic groups; 2) to develop models and activities for the conservation and continuation of ethnic group culture; and 3) to present models for the conservation and continuation of ethnic group culture. This qualitative research was used to collect data through structured interviews with 20 key informants using purposive sampling, and focus group discussions with 10 experts. Data were analyzed using content analysis techniques. The research results found that 1) the history, culture, and wisdom of ethnic groups had a history that began when ethnic groups migrated to settle in Khlong Lan District, which was a highland area with ethnic diversity and valuable culture. There was almost every ethnic group that existed in Thailand, namely Karen, Hmong, Mien, Lua, Lisu and Lahu; 2) development of models and activities for the conservation and continuation of ethnic group culture included 2.1) processes for raising awareness and knowledge, 2.2) processes for fostering participation from all sectors at the policy, local, and community levels, 2.3) creating activities for the conservation, continuation, and transmission of ethnic cultural heritage in the form of cultural network organizations; and 3) models for the conservation and continuation of ethnic group culture included knowledge analysis, learning promotion, awareness building, participatory processes, networking, and policy and strategic planning to elevate cultural conservation and continuation towards creative and sustainable development.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2559). ชุมชนต้นแบบสืบสานมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ : กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
ไทยโรจน์ พวงมณี และคณะ. (2564). แนวทางการอนุรักษ์และการพัฒนาต่อยอดศิลปวัฒนธรรมพื้นที่หมู่บ้านน้ำพร อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 13(2), 176-177.
พระโกศล มณิรตนา และพระมหาสุดใจ ชยวุฑฺโฒ. (2565). การเสริมสร้างศักยภาพวัฒนธรรมชุมชนวิถีพุทธตามแนวชายแดนจังหวัดเลย. (รายงานการวิจัย). วิทยาลัยสงฆ์เลย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เยาวเรศ ภักดีจิตร. (2567). การพัฒนานวัตกรรมหลักสูตรท้องถิ่นมรดกวัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์จังหวัดอุทัยธานี โดยใช้ชุมชนเป็นฐานสู่นวัตกรรมการเรียนรู้ผ่านเทคโนโลยีดิจิทัล. วารสารวิจยวิชาการ, 7(4), 255–272.
เยาวเรศ ภักดีจิตร และภิรญา โพธิพิทักษ์. (2565). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาของกลุ่มชาติพันธุ์โดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อส่งเสริมสมรรถนะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ในจังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 12(2), 106-121.
สมบัติ นามบุรี และธิติวุติ หมั่นมี. (2564). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ ฟื้นฟู ประเพณีวัฒนธรรมท้องถิ่นจังหวัดชัยภูมิ. (รายงานการวิจัย). คณะสังคมศาสตร์ : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สหัทยา วิเศษ และคณะ. (2563). การจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมเชิงสร้างสรรค์ของกลุ่มจังหวัดล้านนา. (รายงานการวิจัย). วิทยาเขตพะเยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงวัฒนธรรม. (2551). คู่มือแนวทางการดำเนินงาน เรื่อง การปกป้องคุ้มครองภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : ชุมนมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สุมินตรา สุวรรณกาศ. (2563). คุณค่าภูมิปัญญาของกลุ่มชาติพันธุ์อึมปี้: การวิเคราะห์และการพัฒนา. (ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อารดา พลอาษา. (2564). การศึกษาองค์ความรู้ การอนุรักษ์ การส่งเสริมและการเพิ่มคุณค่าการทอผ้าไหมหางกระรอกคู่ตีนแดง อำเภอนาโพธิ์ และอำเภอพุทไธสง จังหวัดบุรีรัมย์. (รายงานการวิจัย). กรมส่งเสริมวัฒนธรรม : กระทรวงวัฒนธรรม.
โอกามา จ่าแกะ และคณะ. (2561). กระบวนการเป็นผู้นำแบบทางการและการมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทยภูเขา กรณีศึกษากลุ่มชาติพันธุ์ชาวไทยภูเขา อำเภอคลองลาน จังหวัดกำแพงเพชร. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.