Buddhist Life Blessings and Career Conduct
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aimed to study the Buddhist life blessings and career conduct. It found that "blessings" referred to virtuous actions that led to happiness and prosperity. Anyone who practiced the principles of auspiciousness, starting from avoiding association with wicked people and ultimately purifying their mind, will experience happiness, prosperity, and financial security. Life blessings was divided into two parts: 1) blessings as a guideline for self-development, which involved training and developing oneself to be beneficial to oneself, family, and society; and 2) blessings as a guideline for mental development, which involved seeking Dharma and practicing self-discipline until ultimately eliminating defilements. These 38 actions were therefore considered the highest form of blessings as taught by the Buddha. This aligned with the occupational needs of people in society, who must constantly develop their work potential. If someone practiced all 38 principles of blessings of life, they will develop both physically and mentally in a step-by-step manner, using Dharma as a guiding principle in life, and will find happiness and prosperity in their occupation.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
คณาจารย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2553). มนุษย์กับสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ทรงศิริ วิชิรานนท์ และคณะ. (2551). การพัฒนาคุณภาพชีวิตและสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ บริษัท ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
ประยุทธ์ หลงสมบุญ. (2518). พจนานุกรม มคธ-ไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ร้านเรืองปัญญา.
พนมไพร ไชยยงค์. (2550). ลักษณะสำคัญของหลักธรรม. เข้าถึงได้จาก http://www.ipesp.ac.th
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2553). พจนานกุรม เพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ “คำวัด”. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ : บริษัท เอส. อาร์. พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). ธรรมนูญชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 119). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557 ก). พุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 39). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2557 ข). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2550). ชุดกิจกรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
วศิน อินทสระ. (2548). พุทธวิธีในการสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ธรรมดา.
สุนทร สุขทรัพย์ทวีผล และคณะ. (2561). การศึกษาวิเคราะห์แนวคิดและการพัฒนาตนเองตามหลักมงคลสูตร ที่ปรากฏในสุภาษิตพระร่วง. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 7(1), 223-231.
