Laypeople and the Propagation of Dhamma: Causal Factors Influencing Public Acceptance and Popularity
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article aims to analyze the factors contributing to the growing popularity of lay persons in Dhamma dissemination within Thai society in the digital age. Through a synthesis of the Tipitaka, Atthakatha, Buddhist texts, communication theories, and related research and academic articles, both domestic and international, the study examines the relationships among the roles of lay persons, digital technology, and audience behavior in a contemporary social context. The findings reveal that the popularity of lay persons in Dhamma dissemination does not stem from the status of the disseminator per se, but rather from the integration of five key factors: (1) the credibility and personal experience of the disseminator, (2) the communication of Dhamma through accessible language connected to daily life, (3) the utilization of digital media and communication technology, (4) the responsiveness to the psychological needs of the audience, and (5) the fostering of interaction and learning communities through online platforms. These factors have enabled Dhamma dissemination to reach the public effectively, particularly working-age individuals and younger generations. The new body of knowledge generated from this study is the proposition of The Five-Factor Model of Lay Dhamma Communication (5F-LDC Model), which posits that the success of lay Dhamma dissemination results from a systemic interrelationship among the disseminator, content, technology, audience, and online community engagement. Nevertheless, although lay persons play an increasingly significant role in Dhamma dissemination, such communication should be grounded in doctrinal accuracy in accordance with the Dhamma-Vinaya, with proper citation of the Tipitaka and adherence to the four principles of Mahapadesa, in order to preserve the integrity of Buddhism in alignment with the contemporary digital social context in a sustainable manner.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กรมสุขภาพจิต. (2566). รายงานสถานการณ์สุขภาพจิตคนไทย ประจำปี 2566. กรุงเทพฯ : กรมสุขภาพจิต.
พระครูวินัยธรปัญญา ปัญญาวโร (ศรีสมุทร), & บุญเตือน ทรัพย์เพชร. (2564). การจัดการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(4), 423–433.
พระครูสิทธิธรรมาภรณ์, พระราชปรีชามุนี, พวงเพชร พลวิเศษ, & พิทยพล กองพงษ์. (2563). การศึกษาพระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(11), 440–451.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2562). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพครั้งที่ 34). กรุงเทพฯ : ผลิธัมม์.
พระไพศาล วิสาโล. (2562). พุทธศาสนาไทยในอนาคต: แนวโน้มและความท้าทาย. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโกมลคีมทอง.
ภณสุทธิ์สุทธิประการ, & วัฒนพันธุ์ ครุฑะเสน. (2567). กลยุทธ์การสื่อสารผ่านสื่อใหม่กับการสื่อสารเชิงพุทธ. วารสารพุทธศาสตร์ มจร อุบลราชธานี, 6(3), 2393–2410.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระนครศรีอยุธยา : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2560). พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพฯ : สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ. (2564). รายงานผลการดำเนินงานด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ประจำปี 2564. กรุงเทพฯ : สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2565). รายงานผลการสำรวจพฤติกรรมผู้ใช้อินเทอร์เน็ตในประเทศไทย ปี 2565. กรุงเทพฯ : กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). การสำรวจการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารในครัวเรือน พ.ศ. 2564. กรุงเทพฯ : สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
Campbell, H. A. (2013). Digital religion: Understanding religious practice in new media worlds. New York : Routledge.
Campbell, H. A. (2021). Digital creatives and the rethinking of religious authority. London, England : Routledge.
Hoover, S. M. (2016). The media and religious authority. University Park, PA : Penn State University Press.
McCroskey, J. C., & Teven, J. J. (1999). Goodwill: A reexamination of the construct and its measurement. Communication Monographs, 66(1), 90–103.
McQuail, D. (2010). McQuail's mass communication theory. (6th ed.). London, England: Sage Publications.
